31

ด้านหน้าประตูจวนกำลังชุลมุนเพราะมีเกวียนของพ่อค้าแม่ค้าจากแดนไกลเข้ามาค้าขายเครื่องประดับอัญมณีและผ้าแพรผ้าไหมสำหรับตัดเย็บเสื้อผ้า นางจึงใช้จังหวะอลหม่านลักลอบเข้าไปด้านในโดยให้เจียวหลงพักอาศัยอยู่ที่บ้านใกล้ ๆ กับจวนตระกูลเฉินเพราะเกรงว่าหากพาเขาเข้าไปด้วยจะไม่เหมาะสมสักเท่าใดนัก

เมื่อมีเหตุการณ์ครั้งนั้นเกิดขึ้น ทำให้นางได้รู้ว่าตนเองจะต้องเข้มแข็งและลุกขึ้นมาต่อสู้ อย่าปล่อยให้คนใจร้ายโหดเหี้ยมพรรค์นั้นรังแกอยู่ฝ่ายเดียว...จริงอยู่คราก่อนนางอาจยินยอม ไม่โต้เถียง อยู่อย่างสงบเสงี่ยมเพื่อหวังว่าวันข้างหน้าคงได้ปรองดองกันเสียที ทว่านี่ถึงขั้นฆ่าแกง หมายหัวจะเอาชีวิต นางคงนิ่งเฉยไม่ได้อีกต่อไปแล้ว หาไม่เช่นนั้นนางคงจะไม่กล้ากลับไปสู่หน้าท่านพ่อที่มีเกียรติเป็นถึงท่านแม่ทัพใหญ่แห่งแคว้นเหยี่ยชิงอีกตลอดชีพเป็นแน่

ใบหน้ามุ่งมั่นเปี่ยมล้นไปด้วยพละกำลังกาย กำลังใจเมื่อครู่พลันสลายหายไปในชั่วพริบตาเดียวเพราะภาพที่ปรากฏขึ้นตรงหน้าในขณะนี้

สตรีผู้นั้น ลู่ฟางเหนียน ภรรยาที่ถูกแต่งเข้ามาในจวนตระกูลเฉินด้วยสมรสพระราชทานจากฮ่องเต้กำลังนั่งหน้าระรื่นใช้ฝ่ามือปรนนิบัติพัดวีบีบนวดบ่าสามีอยู่ที่ชานระเบียงด้านหน้าเรือนหอของนางกับท่านแม่ทัพใหญ่เฉินซือหยาง

“นี่น่ะหรือเจ้าคะบุรุษที่เคยบอกว่าใจของเขาหาได้สามารถแบ่งปันเจียดความรักให้สตรีนางใดได้อีกแล้วไม่ไปตลอดชั่วชีวิต…ท่านเคยสัญญากับข้า กับท่านพ่อท่านแม่ของข้า ว่าท่านจะรัก จะทะนุถนอมและดูแลข้าไม่ให้มีรอยบอบช้ำ แล้วนี่คือผลตอบแทนในคำสัตย์ที่ลั่นออกมาเช่นนั้นหรือเจ้าคะ กลับกลอก ปลิ้นปล้อน เห็นสัจจะสัญญาเป็นแค่เรื่องล้อเล่นยังมิพอ! ท่านยังกล้ายกสตรีนางขึ้นมาอยู่ในเรือน เรือนที่ท่านเคยใช้พลอดรักกันข้า!! ช่างน่าสมเพชเสียจริง”

“เป่ยลี่”

“ฮูหยิน”

“ท่านพี่ตอบแทนความรักของข้าเช่นนี้หรือเจ้าคะ ไหนเล่า ไหนคนที่เคยบอกกับข้าว่าหลังจากที่จัดการเคลียร์ปัญหาทุกอย่างเสร็จเรียบร้อยแล้วท่านพี่จะส่งหนังสือหย่าขาดให้กับนางอย่างไรเล่า!!” น้ำตาใสใสหลั่งรินอาบสองพวงแก้มนุ่มด้วยความรู้สึกชอกช้ำใจ

ทั้งความเชื่อมั่น ความไว้เนื้อเชื่อใจ ความจงรักภักดี ที่มีต่อผู้เป็นสามีพังทลายแหลกละเอียดไม่เหลือชิ้นดีในชั่วพริบตา

นางยังจำได้แม่น ตลอดระยะเวลาหนึ่งเดือนที่ผ่านมา นางเฝ้ารอคอยว่าเมื่อใดสามีและคนของสามีจะออกตามหาแล้วเจอตัวนางเสียที ถึงอย่างนั้นนางก็มักหาข้อแก้ต่างให้กับเขาสารพัดเพื่อลบเลือนรอยชอกช้ำแห่งความผิดหวังที่ต้องตื่นขึ้นมาพบเจอทุก ๆ วัน

ทว่าวันนี้เป่ยลี่ได้รู้ความจริง หาใช่ว่าเขาโดนงานราชการจากพระราชโองการของฮ่องเต้บีบรัด โดนมารดากีดขวางด้วยวิธีสารพัด แต่เพราะใจเขามันมิได้อยากให้นางกลับมาแล้วต่างหากเล่า! เขาคงต้องการขับไล่นางออกจากจวนตระกูลเฉินเสียเต็มที พอเกิดเหตุการณ์เช่นนี้ขึ้นจึงสร้างเรื่องสร้างราวให้นางแบกหม้อดำเป็นแพะรับบาปเพื่อลบคำครหาว่าได้สองแล้วลืมหนึ่ง

ซ้ำร้ายนางหายตัวไปมิรู้ว่าจะเป็นตายร้ายดีเช่นไร เขาในฐานะสามีกลับทำเหมือนไม่มีอันใดเกิดขึ้น ไม่ได้ใช้อำนาจออกตามหาหรือแม้กระทั่งติดป้ายประกาศสักฉบับ มิหนำซ้ำยังใช้ชีวิตอย่างมีความสุขกับสตรีอีกคน คล้ายกับในตอนนี้เขามองนางเป็นเพียงมดตัวเล็ก ๆ ที่อาศัยอยู่ในจวนตระกูลเฉิน จะอยู่หรือหายไปก็หาได้มีความกระทบกระเทือนใด ๆ กับพวกเขาไม่

ขณะที่นางกำลังตรากตรำตากแดดตากฝน นอนหลังขดหลังแข็งอยู่บนแคร่ไม้ตัวเล็ก ๆ อากาศด้านนอกก็เหน็บหนาวมิมีแม้กระทั่งผ้าชั้นดีห่มคลุมสร้างความอบอุ่นแก่ร่างกาย แต่เขากลับกำลังเสวยสุขกับสตรีอีกคนหนึ่งที่เคยพูดกับนางเป็นมั่นเป็นเหมาะว่าจะปฏิบัติต่อลู่ฟางเหนียนเยี่ยงภรรยาในนามเท่านั้น แล้วไยวันนี้พวกเขาทั้งสองคนถึงมีท่าทีกระหนุงกระหนิงกันอยู่ภายในเรือนหอที่เคยร่วมใช้หลับนอนกับนางเช่นนี้เล่า มันมิหยามเกียรติกันเกินไปหรอกหรือ!

“ฮึก…ข้ามันโง่ ข้ามันโง่เองเจ้าค่ะดันหลงเชื่อสัญญาที่ท่านพี่เคยลั่นเอาไว้จนตามืดบอด แยกแยะผิดชอบชั่วดีไม่ถูก ทั้ง ๆ ที่แท้จริงแล้วมันเป็นเพียงลมปากพล่อย ๆ ที่พ้นออกมาเพื่อให้ข้าตายใจเท่านั้น ฮึก…”

ข่าวลือที่นางได้ยินจากชาวบ้านในท้องตลาดเรื่องการแต่งตั้งลู่ฟางเหนียนบุตรสาวเสนาบดีกรมโยธาขึ้นมาเป็นฮูหยินเอกแทนที่นางเห็นทีจะเป็นเรื่องจริง และหาใช่เพราะถูกมารดาบีบบังคับไม่ทว่าเกิดจากความเต็มใจของเขาต่างหาก

คราวนี้เป่ยลี่เองก็เริ่มไม่มั่นใจแล้วเหมือนกัน...สมรสพระราชทานที่ท่านแม่ทัพเคยบอกว่าไม่อาจขัดรับสั่งพระประสงค์ของฮ่องเต้ได้และยังติดค้างหนี้ชีวิตไว้กับเสนาบดีกรมโยธาสกุลลู่นั้นเป็นเรื่องจริงหรือเป็นเพียงแค่เรื่องที่แต่งขึ้นมาเพื่อลบรอยครหาที่ต้องผิดสัญญาซึ่งเคยลั่นวาจาไว้กับนางอย่างที่หลิ่งจินกล่าวตักเตือนนางจริง ๆ ใช่หรือไม่

“ข้ากับท่านพี่เรารักกันเจ้าค่ะ” นางเคลื่อนตัวเข้าแนบประชิดร่างกายแกร่งกำยำของสามีแล้วจับมือถือแขนเขาเอาไว้เพื่อวางตัวเป็นเจ้าข้าวเจ้าของ “หากเจ้ายังไม่ทราบ ข้าก็ขอพูดตรงนี้ว่าท่านพี่กำลังจะแต่งตั้งข้าขึ้นเป็นฮูหยินเอกแห่งจวนตระกูลเฉินแทนที่สตรีแพศยาอย่างเจ้า และข้าขอถามหน่อยเถิดเป่ยลี่ไยเจ้าถึงได้หน้าหนากล้ากลับมาเหยียบที่นี่อีกเล่า ทั้ง ๆ ที่เจ้าได้กระทำเรื่องน่าเกลียดเช่นนั้นหยามเกียรติท่านแม่ทัพใหญ่ประจำแคว้นของท่านพี่ลงไปแล้วมิใช่หรือ”

“จะพูดจะจาอันใดก็ช่วยระวังปากเจ้าเอาไว้บ้างเถิดฟางเหนียน เจ้าคิดหรือว่านี่คือสิ่งที่น่าภาคภูมิใจนัก! หากฮูหยินมารดาเจ้ามาเห็นกิริยาท่าทางเช่นนี้ของบุตรสาวที่ตนเลี้ยงดูอย่างกับไข่ในหินเพราะหวังจะเชิดชูปอปั้นให้เป็นหน้าเป็นตาของวงศ์ตระกูลและลบรอยมลทินที่เจ้ากับพี่สาวเจ้าเคยทำให้สกุลลู่อับอายขายขี้หน้า นางจะทำสีหน้าหน้าอย่างไรเล่า คงผิดหวังในการใช้เงินทุ่มเทเพื่อปกปิดข่าวฉาวของเจ้ามิใช่น้อย" เมื่อก่อนนางอาจพยายามผูกมิตรกับลู่ฟางเหนียนเพราะรู้สึกเห็นอกเห็นใจที่นางจำต้องแต่งเข้าจวนตระกูลเฉินเพื่อรักษาชื่อเสียง รักษาเกียรติยศของตนและวงศ์ตระกูล

แต่วันนี้ลู่ฟางเหนียนกลับทำให้เหวินเป่ยลี่ได้เห็นว่านางเองก็แอบมีใจให้สามีของตนไม่ต่างกัน ไม่แน่แผนการนี้นางอาจจะร่วมด้วยก็เป็นได้...

ตอนที่นางอาศัยอยู่บ้านท่านป้าเจียวจินที่ท้ายหมู่บ้าน มักจะได้นั่งพูดคุยแลกเปลี่ยนความรู้กับท่านนายอำเภออยู่เป็นประจำ จึงทราบมาว่าเขาเองก็เคยเป็นบุตรเขยแซ่ลู่

ท่านนายอำเภอเล่าว่า ขณะนั้นเขาเป็นเพียงผู้รั้งตำแหน่งรองนายอำเภอคนหนึ่งได้รักชอบพออยู่กับบุตรสาวคนโตของเสนาบดีกรมโยธานามว่า ลู่ฟางซิน พี่สาวแท้ ๆ ของลู่ฟางเหนียนซึ่งเกิดจากเมียบ่าว ทว่ามารดาของลู่ฟางซินวาสนาน้อยนักสิ้นใจตั้งแต่ลูกออกมาลืมตาดูโลก ทุกคนในบ้างต่างปฏิบัติต่อนางเยี่ยงสาวใช้คนหนึ่งเพราะคิดว่านางคือตัวกาลากินีไม่เว้นแม้กระทั่งลู่ฟางเหนียน ทว่าเขากลับเห็นในความงามของนาง แอบลักลอบเจอกันอยู่หลายหน จนเสนาบดีกรมโยธาจับได้จึงให้เขาไปนำแม่สื่อมาพูดคุยเรื่องสินสอดและทาบทามสู่ขอตามขนบธรรมเนียม