บทที่ 2

"เมื่อกี้คุณพูดอะไรกับคนไข้"

น้ำเสียงนั้นราบเรียบ ทุ้มต่ำ แต่แฝงไปด้วยอำนาจที่ทำให้คนฟังสันหลังวาบ

เอวาหันกลับไปมอง ผู้ชายที่ยืนอยู่ตรงหน้าเธอตัวสูงมาก น่าจะร้อยแปดสิบห้าเซนติเมตรขึ้นไป เขาสวมเสื้อเชิ้ตสีดำสนิทปลดกระดุมบนหนึ่งเม็ด ทับด้วยเสื้อกาวน์แพทย์สีขาวสะอาดตาที่ถูกรีดจนเรียบกริบ เส้นผมสีเข้มถูกตัดสั้นและเซ็ตทรงอย่างเป็นระเบียบไม่มีหลุดลุ่ยสักเส้น ภายใต้กรอบแว่นตาโลหะสีเงินคือดวงตาคู่คมกริบที่กำลังจ้องมองเธอราวกับกำลังสแกนหาความผิดปกติ

กลิ่นกาแฟดำเข้มข้นลอยมาแตะจมูกเอวา มันเป็นกลิ่นที่ชัดเจนและตัดกับกลิ่นโรงพยาบาลอย่างสิ้นเชิง

"ฉันอธิบายเหตุผลที่คุณหมอล่าช้า และเสนอห้องรับรองให้เขาพักค่ะ" เอวาตอบกลับด้วยความมั่นใจ ไม่ได้หลบสายตาคุกคามนั้น

คุณหมอหนุ่มขมวดคิ้ว มือข้างหนึ่งถือแฟ้มประวัติคนไข้ อีกข้างล้วงกระเป๋าเสื้อกาวน์ "ผมถามว่าคุณเอาสิทธิ์อะไรไปรับปากคนไข้ว่าผมจะตรวจเขาในอีกสิบนาที"

เอวาชะงักไปนิดหนึ่ง "ฉัน... ประเมินจากสถานการณ์ค่ะ เขาหงุดหงิดมากเพราะน้ำตาลตก ถ้าปล่อยให้โวยวายต่อหน้าเคาน์เตอร์ ภาพลักษณ์ของโรงพยาบาลจะเสียหาย ผู้ป่วยท่านอื่นก็จะตกใจไปด้วย"

"นั่นไม่ใช่หน้าที่ที่คุณต้องประเมิน" เขาตัดบทเสียงเฉียบขาด "ถ้าเกิดสิบนาทีนี้ผมมีเคสโค้ดบลูแทรกเข้ามาอีก คุณจะรับผิดชอบคำสัญญาที่คุณให้ไว้กับเขายังไง? กฎระเบียบของแผนกนี้คือ หากมีการร้องเรียนจากผู้ป่วย VIP พยาบาลต้องตามผู้จัดการแผนกมาจัดการ ไม่ใช่ให้พนักงานประสานงานที่เพิ่งมาทำงานวันแรกตัดสินใจพลการ"

คำพูดตรงไปตรงมาและไร้เยื่อใยของเขาทำเอาเอวาหน้าร้อนผ่าว ไม่ใช่เพราะความเขินอาย แต่เป็นความโกรธที่ถูกตำหนิทั้งที่เพิ่งแก้ปัญหาให้

"ผู้จัดการแผนกไม่อยู่ค่ะ ไปประชุม" เอวาสวนกลับทันที น้ำเสียงเริ่มแข็งขึ้น "และถ้าต้องรอให้ตามผู้จัดการมา คนไข้คงอาละวาดพังเคาน์เตอร์ไปแล้ว การแก้ปัญหาเฉพาะหน้าคือสิ่งที่ควรทำที่สุดในตอนนั้นค่ะ"

"การแก้ปัญหาที่ข้ามขั้นตอน เรียกว่าการสร้างปัญหาใหม่" เขาตอบกลับนิ่งๆ กวาดสายตามองหน้าเธออีกครั้ง "แล้วคุณรู้ประวัติการแพ้อาหารของเขาดีแค่ไหนถึงกล้าเสนอเครื่องดื่มให้? ถ้าคนไข้ดื่มเข้าไปแล้วเกิดภาวะ Anaphylaxis ช็อกคาโรงพยาบาล คุณมีปัญญาช่วยชีวิตเขาไหม?"

เอวากัดฟันแน่น "ฉันเช็กประวัติเบื้องต้นจากหน้าจอของพยาบาลแล้วค่ะ เขาไม่มีประวัติแพ้ชาเปปเปอร์มินต์ และตามคู่มือการให้บริการผู้ป่วยต่างชาติ ข้อสี่ระบุไว้ชัดเจนว่า พนักงานประสานงานมีสิทธิ์ตัดสินใจเบื้องต้นในการจัดการพื้นที่รอคอยเพื่อลดความตึงเครียดของผู้ป่วย"

คราวนี้เป็นฝ่ายคุณหมอหนุ่มที่ชะงักไปเล็กน้อย ดวงตาคมภายใต้กรอบแว่นหรี่ลง เขาไม่ได้คาดคิดว่าพนักงานใหม่จะงัดเอาข้อกฎหมายและคู่มือบริการขึ้นมาเถียงเขาฉอดๆ แบบนี้ ปกติแค่เขาปรายตามอง พยาบาลหรือผู้ช่วยคนอื่นก็ก้มหน้าหนีกันหมดแล้ว

แต่ผู้หญิงคนนี้กลับเชิดหน้าขึ้น สบตาเขากลับอย่างไม่ลดละ

สองสายตาปะทะกันกลางโถงทางเดิน ความเงียบโรยตัวลงมารอบทิศทางจนพยาบาลคนอื่นที่ยืนดูเหตุการณ์อยู่แทบจะกลั้นหายใจ ไม่มีใครกล้าเข้ามาสอด

"คู่มือคือทฤษฎี แต่ชีวิตคนไข้คือของจริง" เขาเอ่ยขึ้นในที่สุด น้ำเสียงยังคงความเย็นชาไม่เปลี่ยน "จำเอาไว้ว่าในวอร์ดนี้ กฎข้อแรกคือความปลอดภัยของคนไข้ ไม่ใช่ความพึงพอใจ และกฎข้อที่สอง... ห้ามทำงานข้ามขั้นตอน"

เอวาพยายามสูดหายใจลึกเพื่อระงับอารมณ์คุกรุ่นในอก เธอรู้ตัวว่าถ้าเถียงต่อไปก็มีแต่จะเสียเปรียบ เพราะที่นี่ไม่ใช่เอราเวีย และเธอไม่ใช่เจ้าหญิงที่มีสิทธิ์สั่งใครต่อใครได้อีกแล้ว

"รับทราบค่ะคุณหมอ" เธอกระแทกเสียงตอบรับ "คราวหลังฉันจะปล่อยให้คนไข้พังโรงพยาบาลไปเลย แล้วค่อยรอผู้จัดการมาเก็บกวาด"

พูดจบ เอวาก็หมุนตัวกลับเพื่อจะเดินไปที่ห้องรับรอง แต่ด้วยความรีบร้อนและหงุดหงิด ทำให้ส้นรองเท้าคัตชูของเธอพลิกเล็กน้อย ร่างบางเสียหลักเซไปชนกับอกกว้างของคนตรงหน้าอย่างจัง

ปึก!

"อ๊ะ!"

แฟ้มประวัติคนไข้ในมือคุณหมอหนุ่มเกือบหลุดร่วง เขามีปฏิกิริยาไวมาก รีบคว้าแฟ้มไว้ได้ทันพร้อมกับใช้แขนอีกข้างประคองต้นแขนของเอวาไว้เพื่อไม่ให้เธอล้มลงไปกองกับพื้น

ระยะห่างระหว่างทั้งสองคนถูกร่นเข้ามาจนแทบจะไม่มีช่องว่าง เอวาได้กลิ่นกาแฟดำผสมกับกลิ่นอาฟเตอร์เชฟอ่อนๆ ที่สะอาดและเย็นเยียบจากตัวเขาชัดเจนขึ้น ใบหน้าของเธออยู่ห่างจากปลายคางของเขาเพียงไม่กี่คืบ

"นอกจากจะอวดเก่งแล้วยังซุ่มซ่ามอีก"

เสียงทุ้มที่ดังอยู่เหนือหัวทำให้เอวารีบดีดตัวออกห่างราวกับถูกไฟลวก เธอปัดฝุ่นที่แขนเสื้อตัวเองลวกๆ ใบหน้าซับสีเลือดขึ้นมาเล็กน้อยจากความตกใจ

"ขอโทษค่ะ ฉันไม่ได้ตั้งใจ" เธอตอบห้วนๆ

เขาก้มลงมองป้ายชื่อบนอกเสื้อของเธอ สายตาคมกริบไล่อ่านตัวอักษรบนนั้นอย่างพินิจพิเคราะห์

"เอวา..." เขาอ่านชื่อเธอออกเสียงเบาๆ คล้ายจะบันทึกมันลงในสมอง "ผม นพ.ปรวีร์ หัวหน้าทีมศัลยกรรมของที่นี่ และเนื่องจากคุณละเมิดกฎการทำงานในวันแรก ผมขอสั่งให้คุณไปพบผู้อำนวยการโรงพยาบาลเดี๋ยวนี้ เพื่อรายงานพฤติกรรมข้ามขั้นตอนของคุณ"

เอวาเบิกตากว้าง "แค่ฉันช่วยระงับเหตุเนี่ยนะคะ? ถึงกับต้องไปพบผู้อำนวยการ?"

"ใช่ครับ"