บทที่ 3

"ใช่ครับ" ปรวีร์ตอบเสียงเรียบก่อนจะขยับแว่นตาให้เข้าที่ "ส่วนคนไข้ของคุณมาร์แต็ง ผมจะเข้าไปจัดการเอง เชิญคุณไปที่ห้องผู้อำนวยการได้แล้ว"

เขาไม่รอฟังคำทักท้วงใดๆ ชายหนุ่มหมุนตัวเดินตรงไปยังห้องรับรอง VIP ด้วยจังหวะก้าวที่มั่นคงและทรงพลัง ทิ้งให้เอวายืนอ้าปากค้างอยู่กลางโถงทางเดิน

"คนอะไร... เผด็จการ ไร้เหตุผลที่สุด!" เอวาบ่นอุบอิบกับตัวเองด้วยความหงุดหงิด เธออุตส่าห์ช่วยแก้ปัญหาให้แท้ๆ แทนที่จะขอบคุณสักคำ กลับมาสั่งทำโทษกันเสียอย่างนั้น

หญิงสาวตัดสินใจอย่างแน่วแน่ในวินาทีนั้นว่า ตลอดหนึ่งปีที่อยู่ที่นี่ เธอจะพยายามหลีกเลี่ยงการเจอกับ 'นายแพทย์ปรวีร์' คนนี้ให้มากที่สุดเท่าที่จะทำได้ เขาคือมนุษย์ประเภทที่เธอเกลียดที่สุด เจ้าระเบียบ ตึงเปรี๊ยะ และทำตัวเป็นศูนย์กลางของจักรวาล

หัวหน้าพยาบาลที่แอบดูเหตุการณ์อยู่ห่างๆ ค่อยๆ เดินเข้ามาหาเอวา ใบหน้าของพยาบาลรุ่นพี่เต็มไปด้วยความเห็นใจปนขบขันเล็กน้อย

"พี่ขอโทษนะที่เข้ามาช่วยไม่ทัน เมื่อกี้ทำเอาพวกพี่หัวใจจะวายกันหมด นึกว่าน้องเอวาจะโดนเชือดคากองชาร์ตซะแล้ว"

"เขาเป็นบ้าอะไรคะพี่ ดุอย่างกับร็อตไวเลอร์ประจำวอร์ด" เอวายังคงหน้ามุ่ย

หัวหน้าพยาบาลหัวเราะเบาๆ เอื้อมมือมาตบไหล่เอวาแปะๆ

"หมอวีแกก็เป็นแบบนี้แหละจ้ะ เนี้ยบ ดุ เจ้าระเบียบที่สุดในโรงพยาบาลแล้ว แกไม่ชอบคนทำงานข้ามหน้าข้ามตา และที่สำคัญ... แกเกลียดคนโกหกหรือบิดเบือนข้อมูลที่สุด น้องเอวาเล่นไปเถียงฉอดๆ แบบนั้น แกคงจำฝังใจไปอีกนานเลยล่ะ"

พยาบาลรุ่นพี่มองตามแผ่นหลังกว้างของคุณหมอหนุ่มที่เพิ่งเดินหายเข้าไปในห้องรับรอง ก่อนจะหันกลับมาส่งยิ้มแหยๆ ให้พนักงานประสานงานคนใหม่

"ยินดีต้อนรับสู่นรกแตกนะคะน้องเอวา"

กาแฟเอสเปรสโซช็อตเข้มข้นถูกยกขึ้นจิบ รสขมพร่าที่ไหลผ่านลำคอไม่ได้ช่วยให้ความหงุดหงิดที่ตกตะกอนอยู่ในอกของนายแพทย์ปรวีร์เจือจางลงเลยแม้แต่น้อย

ศัลยแพทย์หนุ่มวางแก้วเซรามิกสีดำลงบนเคาน์เตอร์แพนทรีภายในห้องพักแพทย์ส่วนตัว ทอดสายตามองผ่านกระจกบานกว้างออกไปเบื้องนอก ท้องฟ้ากรุงเทพฯ เริ่มมีเมฆครึ้มปกคลุม แต่ภาพในหัวของเขากลับเป็นใบหน้าดื้อรั้นของพนักงานประสานงานคนใหม่ที่กล้าต่อปากต่อคำกับเขากลางโถงทางเดินเมื่อครึ่งชั่วโมงก่อน

ผู้หญิงคนนั้น... เอวา

ชื่อสั้นๆ จำง่าย แต่พฤติกรรมกลับเต็มไปด้วยความท้าทาย เธออ้างข้อกฎหมาย อ้างสิทธิผู้ป่วย และที่น่าหงุดหงิดที่สุดคือ เธอทำเหมือนสิ่งที่เขาตักเตือนเป็นเพียงเรื่องไร้สาระ

"ทำหน้าเหมือนเพิ่งไปกินรังแตนที่ไหนมาวะนั่น"

เสียงเปิดประตูห้องพักแพทย์ดังขึ้นพร้อมกับร่างสูงโปร่งของนายแพทย์กุมารเวชที่ก้าวเข้ามา พีททิ้งตัวลงบนโซฟาหนังสีเทากลางห้องอย่างถือวิสาสะ ปลดกระดุมเสื้อกาวน์ออกเพื่อระบายความอึดอัด ชายหนุ่มวัยสามสิบสองปีผู้มีใบหน้าเปื้อนยิ้มเป็นนิตย์กำลังหรี่ตามองเพื่อนสนิทด้วยความจับผิด

"ไม่มีอะไร แค่เจอเด็กลองดี" ปรวีร์ตอบเสียงเรียบ หยิบแฟ้มประวัติคนไข้บนโต๊ะขึ้นมาพลิกเปิดโดยไม่หันไปมองคนถาม

"เด็กลองดี?" พีทเลิกคิ้วสูง ก่อนจะหัวเราะหึๆ ในลำคอ "อ๋อ... น้องพนักงานแผนกอินเตอร์คนใหม่ที่ชื่อเอวาใช่ไหม เมื่อกี้พยาบาลหน้าวอร์ดแกเม้าท์กันให้แซ่ด ว่ามีพนักงานใหม่ใจกล้าไปยืนเถียงฉอดๆ กับหัวหน้าทีมศัลยกรรมจอมเนี้ยบ แถมยังเถียงชนะซะด้วย"

ปึก!

แฟ้มประวัติคนไข้ถูกกระแทกปิดลงบนโต๊ะเสียงดัง ปรวีร์ตวัดสายตาดุจัดมองเพื่อนสนิท

"ไม่ได้เถียงชนะ" เขากดเสียงต่ำ "ผมแค่ขี้เกียจต่อความยาวสาวความยืดกับคนที่ยังไม่เข้าใจระบบการทำงานของที่นี่ กฎก็คือกฎ ถ้าทุกคนมัวแต่ตัดสินใจแก้ปัญหาเฉพาะหน้ากันเอาเองโดยไม่รายงานตามสายบังคับบัญชา โรงพยาบาลจะเอามาตรฐานที่ไหนไปควบคุมความเสี่ยง"

"ตึงเปรี๊ยะเลยเว้ยเพื่อนกู" พีทยกมือสองข้างขึ้นระดับอกเป็นเชิงยอมแพ้ "แต่ก็น่าแปลกนะ ปกติถ้าพยาบาลหรือผู้ช่วยคนไหนทำผิด แกแค่ปรายตามองแล้วสั่งแก้หน้างาน จบแล้วก็จบกัน ไม่เห็นเคยเก็บมานั่งหงุดหงิดจนคิ้วขมวดเป็นปมขนาดนี้... สนใจเขาล่ะสิ"

"ประสาท" ปรวีร์สวนกลับทันควัน "ผมรำคาญคนที่คิดว่าตัวเองฉลาดจนก้าวล่วงหน้าที่คนอื่นต่างหาก พนักงานแบบนี้อยู่ที่ไหนก็สร้างปัญหา ผมเลยไล่ให้ไปรายงานตัวกับท่านผู้อำนวยการ ป่านนี้คงโดนสวดยับไปแล้ว"

"แกนี่มันใจร้ายไม่เปลี่ยนเลยว่ะ หน้าตาน้องเขาก็ออกจะจิ้มลิ้ม น่ารัก สเปกหนุ่มๆ ทั้งโรงพยาบาลแท้ๆ ไปดุเขาซะงั้น" พีทส่ายหน้าอย่างอ่อนใจ

ยังไม่ทันที่ปรวีร์จะได้โต้ตอบ เสียงโทรศัพท์ภายในบนโต๊ะทำงานก็แผดเสียงกริ่งขึ้น ชายหนุ่มละสายตาจากเพื่อนสนิท เอื้อมมือไปยกหูโทรศัพท์ขึ้นแนบหู

"นพ.ปรวีร์ พูดครับ"

"หมอวี รบกวนเข้ามาหาหมอที่ห้องทำงานเดี๋ยวนี้เลยนะ มีเรื่องด่วนต้องคุย" น้ำเสียงทุ้มต่ำและทรงอำนาจของนายแพทย์สมชาย ผู้อำนวยการโรงพยาบาลดังลอดมาตามสาย

"รับทราบครับอาจารย์ ผมจะไปเดี๋ยวนี้"

ปรวีร์วางสายลง ขยับกรอบแว่นตาโลหะสีเงินให้เข้าที่ เขาปรายตามองพีทที่กำลังนั่งผิวปากอย่างอารมณ์ดี

"ผมต้องไปพบ ผอ. แกจะนั่งอู้กินแรงภาษีประชาชนอยู่ในห้องผมอีกนานไหม"

"เออๆ ไปแล้วโว้ย ไล่จังเลยไอ้หมอดุ"