All Chapters of Code Blue: In Love : Chapter 31 - Chapter 40

Irish's POV Hindi ko alam kung ano bang mararamdaman ko ngayong nasa harapan kami ng resthouse nila Jordan dito sa Cavite. Pagka out ko sa trabaho ay sinundo niya ako ulit para lang dalhin dito. "Kinakabahan ako, Jordan." Sambit ko, naramdaman ko namang hinawakan niya ang kamay ko at saka pinisil ng marahan. "Relax ka lang, wala pa naman sila. Hindi ko alam kung saan sila dinala ni Maia, but thanks to her. At least hindi kagad tanong ang bubungad sa'tin 'pag dating dito." sambit niya at saka ako inalalayan habang papasok kami sa bahay nila. Pagpasok namin ay may sumalubong sa amin. "Sir Jordan! mabuti at nakauwi ka dito sa bahay, kumusta na? ngayon ka na lang pumasyal dito sa tagal ng panahon." sambit nito at saka lumapit kay Jordan. Hindi naman nakatakas sa paningin ko ang pag tingin niya sa akin mula ulo hanggang paa. Ngumiti na lang ako dahil wala naman akong ibang sasabihin sa kan'ya. "Ayos lang po ako manang, anong oras po ba umalis sila Maia?" tanong nito "Ay k

Irish's POV "Let's head to the dining area so we can have dinner na. Hindi kami nakapag dinner or snacks sa labas dahil 'tong kapatid mo na 'to ay sobrang arte!" sambit ng Mommy nila habang nakahawak sa braso ng Daddy nila. Napatawa ako nang mahina sa sinabi ng Mommy ni Jordan. Napailing naman si Maia habang nakatingin sa kuya niya. "Excuse me? I just wanted to eat somewhere nice," depensa ni Maia. "Somewhere nice? Eh tatlong restaurant na ang tinanggihan mo!" singit ng Mom nila "Because none of them looked good." "See?" sabat ng Mommy nila. "Ang arte talaga!" Natawa kaming lahat, pati ang Daddy ni Jordan na kanina pa tahimik ay bahagyang napangiti. Tumayo na kami at isa-isang pumunta sa dining area. Naunang maglakad sina Mommy at Daddy ni Jordan, habang naiwan kaming tatlo nina Maia at Jordan. "Don't worry, Irish. Ganyan talaga sila," bulong ni Maia habang nakangiti. "Okay lang. They're nice naman." "See? I told you," sambit ni Jordan habang nakangiti sa akin. "Ikaw la

Irish's POVNapapikit ako sandali ng umamin na si Jordan sa parents niya. Iyon na 'yon, wala na kaming maitatago pa.Narinig ko ang mahinang pagbuntong-hininga ng Mommy niya. Ibinalik naman ng Daddy nila ang phone kay Nicole at saka tumingin kay Jordan."So you lied to us?" tanong ng Daddy niya"I'm sorry, Dad." sagot ni jorda and "How long?" tanong naman ng Mommy nila"Since the beginning." sambit ni Jordan. Napatingin sa akin ang Mommy ni Jordan. Hindi ko mabasa kung galit ba siya o nasaktan."Why didn't you just tell us the truth?" Hindi agad nakasagot si Jordan. "I didn't want to bring problems here.""Problems?" tanong niya. "Jordan, you're my son. You could have told me everything but you still choose to lie on us?" sabi ng Mommy ni Jordan Napayuko siya kaya naman ay marahan kong pinisil ang kamay niya. "I know." sagot nito."Then why did you do this? And pumayag ka sa gusto ng anak ko, Irish?" baling sa akin ng Mommy nilaHindi ako makasagot sa kan'ya dahil hindi ko alam kun

Irish's POV Tahimik lang siyang nakayakap sa akin. Wala siyang sinabi. Ramdam ko lang ang mahigpit niyang pagkakahawak sa akin na parang ayaw niya muna akong bitawan.Unti-unti kong ibinalik ang yakap ko."Okay ka lang?" mahina kong tanong."I don't know." sagot niya Napangiti ako nang kaunti kahit mabigat ang pakiramdam ko. Napahinga ako nang malalim."Jordan..." tawag ko sa kan'ya "Hmm?""Your mom looked hurt." sambit koNaramdaman kong bahagyang lumuwag ang yakap niya."I know." sagot niya"Maybe you should talk to her.""I will but not yet, palipasin muna natin 'yung nangyari." sagot niya Tumango ako. Sandali pa kaming nanatili roon bago siya tuluyang bumitaw. Tumingin siya sa akin at bahagyang ngumiti."Let's go upstairs." sambit niya at hinawakan ang kamay koTumango ako at saka nagpatianod sa kan'ya. Habang naglalakad kami papasok sa building, hindi ko maiwasang isipin ang nangyari kanina.Hindi ko alam kung paano haharapin ang parents ni Jordan pagkatapos nito.Hindi ko ri

Irish's POV Maingat ko itong isinara bago ako tuluyang naglakad palayo.Walang nakakita sa akin. Wala rin akong nakitang kahit sino sa hallway. At iyon mismo ang gusto ko.Mabilis akong dumiretso sa unit ko at maingat na binuksan ang pintuan ko. Pagkapasok ko ay inilapag ko ang mga bag ko sa sofa at saka ako napaupo.Tahimik kong tinitigan ang mga gamit na kinuha ko.Napahawak ako sa dibdib ko nang maramdaman ko na naman ang bigat."Ano ka ba naman Irish! Ang OA mo, Okay lang 'yan." bulong ko sa sarili ko.Hindi ko alam kung kanino ko talaga iyon sinasabi. Sa sarili ko ba? O sa puso kong ayaw pa ring tanggapin na kailangan kong lumayo nang kaunti?Humiga ako sa sofa at napatingin sa kisame. Ngayong wala na akong ibang kailangang gawin, bumalik na naman ang mga bagay na buong araw kong pilit tinatakasan.Si Jordan.Ang mga tanong niya. Ang mga sinabi niya. At higit sa lahat, ang sarili kong nararamdaman.Napapikit ako at hinawakan ang dibdib ko. Ramdam na ramdam ko ang kabog ng puso k