บทที่ 4

บทที่ 4

แล้วในขณะที่ความอดทนของเขากำลังจะขาดผึ่งนั้น..

“คุณป๋าเป็นอะไรคะทำไมหายใจแรงแบบนี้” ด้วยความตกใจและความเป็นห่วงผู้มีพระคุณตรงหน้า จันทร์เจ้าขาจึงรีบผละตัวออกจากร่างสูงโปร่งของชายหนุ่ม แล้วสำรวจดูตามร่างกายเขาอย่างละเอียดว่ามีสิ่งผิดปกติหรือไม่

“ฉะ..ฉันไม่เป็นไร..เดี๋ยวกลับไปนอนพักคงดีขึ้น”

“แน่ใจนะคะ ให้เจ้าขาช่วยดูอีกทีไหม” พูดจบขาเรียวก็พลันจะก้าวเข้าหา แต่ก็ถูกหยุดชะงักด้วยน้ำเสียงที่ค่อนไปทางแข็งกร้าว

“ไม่ต้อง! กลับเข้าห้องไปนอนซะ!” จันทร์เจ้าขาตกใจจนสะดุ้งโหยงรีบวิ่งกลับเข้าห้องนอนของตัวเองอย่างไม่คิดชีวิต

ติณนภพหลับตาลงสูดลมหายใจเข้าลึก ๆ พลางใช้หลังมือหนาปาดเม็ดเหงื่อที่ผุดขึ้นตามกรอบหน้าลวก ๆ สิ่งหนึ่งที่เขาต้องจำใส่หัวเพิ่มไว้กับเหตุการณ์ในวันนี้คือ

ห้ามให้จันทร์เจ้าขาแตะเนื้อต้องตัวเขาอีกเป็นอันขาด!

เมื่อเตือนสติตัวเองจนจิตใจที่ยุ่งเหยิงสงบลงแล้วก็เดินกลับขึ้นไปบนห้องนอนของตนที่อยู่บนชั้นสาม พลันจัดการสำเร็จความใคร่ที่ยังตกค้างอยู่ในห้วงอารมณ์ด้วยอุ้งมือหนา ก่อนที่ความเหนื่อยล้าจะนำพาเขาเข้าสู่ห้วงนิทราหลังจากนั้น

สองอาทิตย์ต่อมามหาวิทยาลัยที่จันทร์เจ้าขาสอบติดก็เปิดเรียนพอดี วันนี้เธอจึงตื่นเช้ากว่าปกติ อันที่จริงเพราะเมื่อคืนรู้สึกตื่นเต้นจนแทบนอนไม่หลับ ดวงตากลมเลยสว่างจ้าเสียตั้งแต่ไก่ยังไม่ทันขัน

จันทร์เจ้าขารีบลุกขึ้นไปอาบน้ำสระผม ทำใจอยู่ครู่ใหญ่เพราะอากาศในเวลานี้หนาวเสียยิ่งกว่าอะไร พออาบน้ำเสร็จก็หยิบชุดนักศึกษาที่ติณนภพจ้างช่างฝีมือดีมาตัดให้ขึ้นสวมใส่อย่างภาคภูมิใจ

หญิงสาววัยยี่สิบปีมองร่างของตัวเองในกระจกเพื่อสำรวจความเรียบร้อย เธอรวบผมยาวสีน้ำตาลอ่อนขึ้นเป็นทรงหางม้า แล้วหยิบกระเป๋าสะพายใบหรูขึ้นมาคล้องบ่าเดินลงไปยังชั้นล่าง

ระหว่างเดินก็คิดเล่น ๆ ในใจว่าติณนภพจะมีท่าทีอย่างไรตอนที่เห็นเธออยู่ในชุดนี้ แน่นอนว่าต้องคาดหวังไว้ให้เขาชอบ

เธอตื่นเต้นดีใจล่วงหน้าจนเผลอยิ้มไม่หุบ

ติณนภพนั่งดื่มกาแฟอยู่ในห้องอาหารพลางดูรายงานการประชุมครั้งล่าสุดด้วยสีหน้าตึงเครียด หุ้นของบริษัทในปีนี้แม้จะไม่ตกไปจากเดิมแต่ก็ไม่ได้เพิ่มขึ้นตามเป้าที่เขาหวังเอาไว้

จันทร์เจ้าขาที่เห็นเช่นนั้นก็เกิดความลังเล ถึงอย่างนั้นก็ยังเดินเข้าไปยืนอยู่ตรงหน้าเขา

“คุณป๋าคะ เจ้าขาใส่ชุดนี้แล้วดูเป็นยังไงบ้างคะ” พูดจบก็หมุนตัวโชว์เขาสองสามที จ้องหน้าหล่อเหลารอฟังคำตอบอย่างใจจดใจจ่อ

ติณนภพยกกาแฟขึ้นดื่มพร้อมละสายตาจากเอกสารตรงหน้าเงยขึ้นมองหญิงสาวในชุดนักศึกษา

พรวด!!

พลันกาแฟดำที่ยังไม่ทันกลืนลงคอก็ถูกพ่นกระจายออกมาหกเลอะเต็มโต๊ะอาหาร

“เจ้าขา! ทำไมชุดตรง..เอ่อ..ตรง..นะ..หน้าอกของเธอมันถึงได้ฟิตแน่นขนาดนี้ล่ะ!” ประโยคแรกเขาเรียกเธอเสียงแข็ง แล้วค่อย ๆ ผ่อนลงตอนที่ต้องพูดถึงก้อนนิ่มทั้งสองลูก

ติณนภพเบือนหน้าหนีไปทางอื่นด้วยความประหม่าอย่างหนัก จังหวะการหายใจถี่รัวขึ้นตามลำดับ เขาพยายามห้ามตัวเองไม่ให้เงยหน้าขึ้นมองที่ส่วนนั้นของจันทร์เจ้าขา

มีสาวสวยชุดนักศึกษารัดเปี๊ยะที่ไม่ต้องพยายามเพ่งสายตาก็สามารถมองเห็นร่องอกขาวอวบได้อย่างชัดเจนมายืนอยู่ตรงหน้า ใครบ้างจะไม่รู้สึกร้อนรุ่มในอก?

จันทร์เจ้าขาที่ได้ยินเช่นนั้นรีบก้มมองหน้าอกของตัวเอง ดวงตากลมสวยเบิกกว้างด้วยความตกใจเมื่อเห็นว่ากระดุมชุดนักศึกษาแทบจะปริแตกออกมาอยู่รอมร่อ

“คะ..คือ..จะ..เจ้าขาก็ไม่รู้ว่าทำไมมันถึงคับแน่นได้ขนาดนี้น่ะค่ะคุณป๋า” นักศึกษาสาวแก้ตัวหน้าเจื่อน

“รออยู่ตรงนี้อย่าเพิ่งไปเรียนจนกว่าฉันจะกลับมา!” ติณนภพออกคำสั่งโดยไม่แม้แต่จะมองหน้าเธอแล้วรีบเดินขึ้นไปบนชั้นสอง

จันทร์เจ้าขายืนก้มหน้างุด ถึงภายนอกติณนภพจะดูเป็นคนสุขุมและนิ่งเงียบ ทว่าในยามโมโหเขากลับน่ากลัวเป็นทีหนึ่ง

รอไม่นานนักร่างสูงก็เดินลงมาจากบนชั้นสองพร้อมเสื้อแขนยาวที่พาดอยู่บนท่อนแขน นักศึกษาสาวขมวดคิ้วมุ่นเล็กน้อย นึกสงสัยในใจว่าเขาเอาเสื้อแขนยาวมาทำไม

“ใส่ซะ แล้วเวลาอยู่มหา’ลัย ห้ามถอดออกเด็ดขาด!” ติณนภพสั่งเสียงเข้มพร้อมยื่นเสื้อแขนยาวให้

จันทร์เจ้าขารีบยื่นมือสั่นเทาไปรับเสื้อแขนยาวจากเขา แล้วสอดแขนใส่มันในทันที

“ค่ะ เจ้าขาสัญญาว่าจะไม่ถอด เจ้าขาเองก็อายเหมือนกันที่ชุดมันโป๊แบบนี้”

“อุตส่าห์ให้ช่างดี ๆ มาวัดตัวตัดให้ แล้วทำไมพอถึงวันใส่มันฟิตซะจนจะเห็น...เฮ้อ!” ติณนภพชะงักนิ่งก่อนจะกลืนคำพูดที่ว่า ‘จนจะเห็นนม’ ลงคอไป ต่อหน้าเธอที่ใสซื่อบริสุทธิ์เขาไม่ควรพูดจาเช่นนั้น