ความห่วงใย (2)

                ภายในห้องที่แสนอบอุ่น เฉินอวี้หลันที่ไม่รู้ว่าตัวเองกลายเป็นหัวข้อในการสนทนาของสองแม่ทัพกำลังใช้พู่กันเขียนข้อมูลต่างๆ ที่อยู่ในหัวออกมา

                นางรู้ว่าจูป๋ายเจี่ยนนั้นได้เป็นทั่นฮวาและรับราชการอยู่ในราชสำนักหลังจากที่ตอบคำถามได้โดดเด่นและถูกพระทัยฮ่องเต้ แต่แล้วเหตุใดคนที่สุดยอดขนาดนั้นถึงไม่เคยมีชื่อเสียง ไม่เคยมีใครรู้จักมาก่อนเลย

                แม้แต่สำนักศึกษาที่เขาเล่าเรียนมาก็ไม่มีใครรู้ ทั้งๆ ที่ศิษย์ทำผลงานได้ดีขนาดนั้น อาจารย์ก็ควรออกหน้ามารับความดีความชอบบ้าง แต่ทุกอย่างที่เกี่ยวข้องกับจูป๋ายเจี่ยนกลับดูลึกลับไปหมด

                จะว่าไปแล้ว นางก็ไม่เคยรู้จักจูป๋ายเจี่ยนก่อนมีการสอบเคอจวี่เลย ทั้งๆ ที่คนที่สามารถตอบคำถามได้ดีจนได้ตำแหน่งทั่นฮวามาครองนั้นควรจะเป็นผู้ที่มีชื่อเสียงหรือไม่ก็เป็นผู้ที่โด่งดังอยู่บ้างแท้ๆ

                ในสายตาของนาง นางแน่ใจเป็นอย่างมากว่าเขาเป็นคนที่เก่งกาจคนหนึ่ง แม้แต่บิดาของนางก็คิดว่าเขาเป็นคนมีความสามารถและอนาคตไกลจนไม่น่าจะเหลือรอดเลยแม้แต่น้อย

                จริงอยู่ที่นางเป็นสตรีอยู่แต่ในห้องหอ แต่นางเชื่อว่าเหล่าเสนาธิการหรือขุนนางขั้นสูงที่มีบุตรสาวหลายคนก็น่าจะหมายตาจูป๋ายเจี่ยนให้บุตรสาวของตนเองเหมือนกัน แล้วทำไมบิดาที่นานๆ ครั้งจะเข้าวังถึงได้ไปถูกชะตาเขาเป็นพิเศษ ทั้งยังสามารถชักนำให้เขามารู้จักกับนางจนได้แต่งงานกัน

                ยิ่งนางคิดก็ยิ่งพบเจอแต่ข้อสงสัยเต็มไปหมด จนได้แต่ก่นด่าตัวเองในอดีตว่าช่างตามืดบอดเหลือเกิน

                แม้จะรู้แล้วว่ามีข้อสงสัยตรงไหนบ้าง แต่เฉินอวี้หลันกลับไม่รู้แม้แต่น้อยว่าจะไปหาข้อมูลเกี่ยวกับจูป๋ายเจี่ยนอย่างไร

                หลังจากที่นางคิดแล้วคิดอีกจนผ่านไปหลายวันอย่างไม่รู้ตัว ก็ถึงวันที่บิดาจะต้องกลับไปยังชายแดนพอดี

                “ใบหน้าของลูกย่ำแย่ยิ่ง” เฉินฮูหยินที่ทอดสายตามองม้าสามตัวที่วิ่งจากไปเอ่ยกับเฉินอวี้หลันเบาๆ “ช่วงนี้นอนไม่ค่อยหลับหรือ?”

                “เจ้าค่ะ” เฉินอวี้หลันตอบตรงๆ อย่างไม่ปิดบัง “ลูกมีเรื่องให้คิดเยอะเหลือเกิน”

                “เกี่ยวกับแม่ทัพเซียวหรือเปล่า” เฉินฮูหยินอมยิ้มพลางหยอกล้อบุตรสาว “ได้ยินท่านพ่อของเจ้าบอกว่าเขาไม่เลวเลย”

                เฉินอวี้หลันกลอกตา พลางนึกถึงบุรุษที่นางไม่อยากจะไว้วางใจผู้นั้น “ไม่เกี่ยวกับเขาหรอกเจ้าค่ะ”

                “เช่นนั้นบอกแม่ได้หรือไม่ว่าเป็นเรื่องอะไร บางทีแม่อาจจะช่วยได้”

                คำพูดนั้นของมารดาทำให้น้ำตาของเฉินอวี้หลันคลออยู่ในดวงา แต่นางก็รีบกระพริบตาไล่น้ำตาเหล่านั้นทันทีเพราะไม่อยากให้มารดาไม่สบายใจ “แค่เรื่องเล็กๆ น้อยๆ เท่านั้นเจ้าค่ะ ท่านแม่ไม่ต้องกังวล”

                เฉินฮูหยินมิได้กล่าวอะไรต่อ เพียงแค่ยกมือของบุตรสาวขึ้นมากุมเบาๆ “ไปไหว้พระบนเขาชิงหลันกับแม่ดีหรือไม่?”

                “ก็ดีเหมือนกันเจ้าค่ะ” เฉินอวี้หลันรู้สึกว่าการไปเปลี่ยนบรรยากาศอาจจะทำให้นางคิดอะไรออกก็เป็นได้ แต่นางก็อดสงสัยขึ้นมาไม่ได้เหมือนกัน เพราะนางจำได้ว่าในอดีตมารดาไม่เคยชวนนางไปไหว้พระเช่นนี้มาก่อนเลย

                ดังนั้นสองแม่ลูกจึงนั่งรถม้าของจวนแม่ทัพใหญ่ไปยังเขาชิงหลันด้วยกัน เพียงแค่ครึ่งชั่วยามก็มาถึงเขาชิงหลันแล้ว

                รถม้าขึ้นเขาไปได้สักพักก็ไปต่อไม่ได้ เนื่องจากไม่มีทางให้ม้าวิ่ง ทำให้บริเวณนี้มีคนแออัดไม่น้อย ทั้งยังมีรถม้าหลายคันจอดอยู่ เนื่องจากชื่อเสียงเรื่องความศักดิ์สิทธิ์และน่าเลื่อมใสของวัดชิงหลันจนมีผู้คนมากมายเดินทางมายังเขาลูกนี้

                “เขาชิงหลันชันเกินไปจึงไม่สามารถขับรถม้าขึ้นไปได้” เฉินฮูหยินอธิบายถึงสาเหตุพร้อมกับมองบันไดที่ทอดยาวขึ้นไปอย่างสุดลูกหูลูกตา “หากจะไปไหว้พระที่อยู่บนเขาก็ต้องเดินจากตรงนี้ขึ้นไปอย่างเดียวเท่านั้น”

                “เช่นนั้นลูกจะช่วยประคองท่านแม่เอง” เรื่องนี้สำหรับเฉินอวี้หลันแล้วไม่ใช่เรื่องใหญ่นัก เพราะนางชอบฝึกฝนร่างกายมาตั้งแต่ยังเด็ก “ว่าแต่ท่านแม่รู้จักวัดนี้ได้อย่างไรหรือเจ้าคะ”

                “แม่ได้ยินคนพูดกันก็เลยลองชวนเจ้ามา” เฉินฮูหยินเดินขึ้นบันไดพร้อมกับจับมือของบุตรสาวไว้ “ว่ากันว่าผู้ใดที่มีเรื่องทุกข์ใจ เพียงมาไหว้พระที่นี่ เรื่องที่ทุกข์ใจก็จะคลี่คลายไปอย่างน่าอัศจรรย์”

                เฉินอวี้หลันรับฟังด้วยเชื่อครึ่งไม่เชื่อครึ่ง แต่นางก็ถามมารดากลับไป “ท่านแม่มีเรื่องทุกข์ใจหรือ?”

                เฉินฮูหยินยิ้มบางๆ อย่างอ่อนโยน พลางกุมมือบุตรสาวแน่นขึ้นเล็กน้อย “แค่เห็นเจ้าไม่สบายใจแม่ก็ทุกข์แล้ว”

                คำตอบของมารดาทำให้จิตใจของเฉินอวี้หลันรู้สึกอบอุ่นขึ้นมาไม่น้อย นางได้แต่ขอบคุณสวรรค์ที่ให้โอกาสนางได้เจอบิดามารดาอีกครั้งหนึ่ง

                สองแม่ลูกเป็นค่อยๆ เดินขึ้นบันไดไปอย่างช้าๆ พลางมองดูผู้คนที่หลั่งไหลกันมายังเขาชิงหลันอย่างไม่ขาดสาย คนส่วนหนึ่งเดินขึ้นบันไดไม่ไหวก็ได้แต่ไหว้พระจากด้านล่างไม่ได้เดินขึ้นมา ทำให้บริเวณบันไดที่จะขึ้นไปยังวัดไม่ค่อยจะแออัดเท่าไรนัก แต่ก็มีบางคนที่มีเงินมากพอที่จะจ้างเกี้ยวแบกขึ้นไปที่วัดอยู่

                เฉินอวี้หลันมองดูสตรีหลายคนที่เดินขึ้นบันไดไปได้เพียงไม่กี่ขั้นก็ต้องหยุดพักหายใจพลางทอดถอนใจ นางรู้ดีว่าสตรีพวกนี้ล้วนอยู่แต่ในห้องหอ มิได้ฝึกฝนร่างกายสักเท่าไรนัก พอถึงเวลาที่จะต้องใช้แรงก็มีเรี่ยวแรงไม่เพียงพอ

                แต่ที่นางแปลกใจมากกว่าคือพวกนางเดินมาได้พักใหญ่แล้ว มารดาของนางกลับไม่มีอาการหอบแม้แต่น้อย แม้จะบอกว่ามีนางคอยประคองอยู่ ซึ่งด้วยอายุแล้วมารดาก็น่าจะต้องมีเหนื่อยบ้างไม่มากก็น้อย ทว่าตอนนี้ใบหน้าของมารดายังไม่มีแม้แต่เหงื่อสักหยดเดียว

                จะว่าไปแล้วนางก็เคยได้ยินบิดากล่าวว่ามารดาสมัยสาวๆ ก็เป็นสตรีที่ดุดันยิ่ง บางทีนางอาจจะได้นิสัยนี้มาจากมารดาก็ได้

                ขณะที่เฉินอวี้หลันกำลังเพลิดเพลินกับความคิดในใจอยู่นั้น สายตาของนางก็เหลือบไปเห็นว่าสตรีที่เดินอยู่ข้างหน้าทำท่าจะหกล้มหงายหลังพอดี

                เฉินอวี้หลันรีบใช้มือข้างหนึ่งดันแผ่นหลังของสตรีผู้นั้นเอาไว้ ด้วยความแข็งแรงของกล้ามเนื้อทำให้นางสามารถรับร่างกายของสตรีผู้นั้นได้ง่ายดาย

                “ขอบคุณที่ช่วยเหลือข้าไว้มากเจ้าค่ะ”

                เสียงอ่อนหวานเจือความตื้นตันดังขึ้น กระทั่งเจ้าของเสียงหันมา เฉินอวี้หลันก็ได้แต่เบิกตากว้างอย่างตกใจ