ปลอมตัว (2)

                หลังจากผ่านไปสามวัน ในขณะที่บ่าวรับใช้ของจวนแม่ทัพใหญ่ไม่ทันได้สังเกต ก็มีเงาร่างบุรุษเงาหนึ่งปีนข้ามกำแพงรั้งของจวนแม่ทัพในจุดที่ไม่ค่อยมีใครเฝ้ายาม แต่เป็นการปีนออกมาจากด้านในเพื่อจะไปข้างนอก

                จะเป็นใครไปไม่ได้นอกจากเฉินอวี้หลัน แต่ในตอนนี้นางแตกต่างกับตัวนางยามปกติยิ่งนัก ส่วนสูงจากเดิมที่สูงกว่าสตรีทั่วไปอยู่แล้วก็สูงเพิ่มขึ้นมาเล็กน้อย ผิวที่เคยขาวสว่างราวกับหิมะมีความคล้ำแดดอย่างชัดเจน ใบหน้าที่งดงามถูกแต่งแต้มด้วยริ้วรอยและบาดแผลจนดูเหมือนบุรุษที่ผ่านประสบการณ์มาอย่างโชกโชน ทั้งยังสวมใส่ชุดบุรุษสีเข้มที่คล่องตัวเป็นอย่างมาก

                ขณะที่เฉินอวี้หลันกำลังรู้สึกตื่นเต้นจากการได้หลบหนีออกมาเที่ยวข้างนอก นางก็เผลอเดินไปชนไหล่ของคนอื่นเข้าโดยไม่ได้ตั้งใจ

                “ขออภัยพี่ชาย”

                “ระวังหน่อยสิ” บุรุษในชุดผ้าป่านลูบไหล่ของตัวเองเบาๆ ก่อนจะเดินจากไปโดยไม่ได้รู้สึกผิดปกติแต่อย่างใด

                สาเหตุก็เป็นเพราะน้ำเสียงของเฉินอวี้หลันในตอนนี้สากและแหบแห้งราวกับบุรุษจริงๆ เนื่องจากผลของยาลูกกลอนที่นางได้รับมาจากสหายผู้หนึ่งเมื่อนานมาแล้ว เพียงแค่กินก่อนนอน เมื่อตื่นขึ้นมาน้ำเสียงก็จะเปลี่ยนไปจนเหมือนเสียงของบุรุษ

                เฉินอวี้หลันค่อยๆ เดินอย่างไม่รีบร้อน เพราะนานๆ ทีกว่านางจะได้ปลอมตัวออกมาเที่ยวเล่นแบบนี้ อีกทั้งครั้งนี้ยังเป็นครั้งที่นางปลอมตัวอย่างสมบูรณ์แบบที่สุดด้วย

                สาเหตุที่นางทำเช่นนี้เพราะนางมีลางสังหรณ์ว่าจะนางกำลังจะเข้าไปพัวพันกับเรื่องบางอย่างเข้า ซึ่งหากใช้ตัวตนของนางจริงๆ อาจจะทำให้จวนแม่ทัพใหญ่ถูกดึงเข้าไปพัวพัน ซึ่งนางไม่ต้องการเช่นนั้น

                เฉินอวี้หลันเดินตรงไปยังตลาดภายในเมืองหลวงทันทีโดยไม่รอช้า เพราะนางคิดถึงรสชาติซาลาเปาร้านประจำของนางยิ่งนัก

                ร้านซาลาเปานี้เป็นร้านเล็กๆ ที่ตั้งอยู่ริมถนนโดยพ่อค้าที่พูดไม่ได้ผู้หนึ่ง แม้จะสื่อสารยากลำบากไปบ้าง แต่รสชาติซาลาเปาและหมั่นโถวของเขาก็อร่อยยิ่งนักจนมีลูกค้ายืนล้อมแทบจะตลอดเวลา

                หลังจากที่นางสั่งซาลาเปาทีเดียวสิบลูกและกำลังรออยู่นั้น สายตาก็เหลือบไปเห็นเด็กน้อยตัวสกปรกมอมแมมผู้หนึ่งแอบหยิบหมั่นโถวสองลูกในเตานึ่งของร้านไปเก็บไว้ในอกเสื้ออย่างแนบเนียน แม้แต่ลูกค้านับสิบคนที่รายล้อมอยู่ก็ไม่รู้ตัวเลยแม้แต่น้อย

                ทักษะการขโมยของขอทานน้อยเข้าตาเฉินอวี้หลันเป็นอย่างมาก หลังจากนางจ่ายเงินค่าซาลาเปาเรียบร้อย นางก็สอดส่องสายตาตามหาเงาร่างของขอทานน้อยทันที

                เฉินอวี้หลันเดินไปพลางหยิบซาลาเปาขึ้นมากินไปพลางอย่างเอร็ดอร่อย แต่ก็ยังคงจ้องมองเป้าหมายอย่างไม่ให้คลาดสายตา ทำให้นางสังเกตเห็นว่าขอทานน้อยไม่ได้ใช้ทักษะของตัวเองที่มีขโมยของคนอื่นเลย แม้จะมีแม่นางน้อยบางคนแขวนถุงเงินไว้ที่เอวอย่างสะดุดตาก็ตาม

                ยิ่งติดตามนางก็ยิ่งรู้สึกชื่นชม แม้การขโมยหมั่นโถวไปจะไม่ใช่เรื่องที่ดีนัก แต่ก็เห็นได้ว่าขอทานน้อยผู้นี้ไม่ได้หัวขโมยที่ฉกชิงทุกอย่างที่ขวางหน้าตามใจตัวเอง

                จนกระทั่งนางเห็นขอทานน้อยเดินเข้าตรอกเล็กๆ ตรอกหนึ่งไป นางก็ตัดสินใจเดินตามเข้าไปทันที

                ทว่าเมื่อเดินเข้าไปในตรอก ร่างของขอทานน้อยกลับหายไปแล้ว

                เฉินอวี้หลันหยิบซาลาเปาลูกใหม่ขึ้นมาเคี้ยวพลางสอดส่องสายตาทั่วตรอก พยายามค้นหาร่องรอยของขอทานน้อย

                แม้จะเป็นตรอกตันที่ไม่มีทางแยก แต่ตัวของขอทานน้อยกลับหายไปอย่างสิ้นเชิงจริงๆ หากไม่ได้เห็นกับตาว่าขอทานน้อยเข้ามาที่ตรอกนี้ นางคงคิดว่าตัวเองคงเดินเข้าผิดตรอกแล้ว

                เฉินอวี้หลันย่างเท้าเดินลึกเข้าไปในตรอก แม้ว่าในปากจะเคี้ยวซาลาเปาอยู่ แต่นางระมัดระวังอย่างเต็มที่ ไม่กล้าประมาทแม้แต่น้อย

                ทันใดนั้นนางก็ได้ยินเสียงฝีเท้าเบาๆ ด้านหลัง แต่ยังไม่ทันที่จะได้หันไปมอง แผ่นหลังของนางก็รู้สึกได้ถึงของบางสิ่งที่มีลักษณะแหลมคมกำลังจะทะลุผ่านเสื้อของนางเข้ามา

                “ตามข้ามาด้วยเหตุผลอะไร”

                เสียงของขอทานน้อยดังขึ้น แม้จะเป็นเสียงเด็กที่ยังไม่แตกหนุ่มแต่ก็ให้ความรู้สึกจริงจังอย่างชัดเจน

                เฉินอวี้หลันที่รู้สึกว่าปลายแหลมที่สัมผัสกับแผ่นหลังของนางมีความสั่นเทาอยู่เล็กน้อยจึงแสร้งเคี้ยวซาลาเปาด้วยท่าทีสบายใจ

                “ข้าเพียงแค่เอาซาลาเปามาฝากเจ้าเท่านั้น” นางกล่าวยิ้มๆ พร้อมกับชูห่อซาลาเปาขึ้นเหนือไหล่โดยไม่ได้หันไปด้านหลัง

                ทันใดนั้นนางก็รู้สึกว่าแรงกดของมีดที่อยู่ด้านหลังเพิ่มขึ้น

                “พูดความจริงมา” ขอทานน้อยกัดฟันพูดข่มขู่ โดยที่ไม่รู้ตัวเลยว่ามือของตัวเองกำลังสั่นเทาอย่างห้ามไม่อยู่

                เฉินอวี้หลันไม่โกหกอีก นางดึงห่อซาลาเปากลับมาก่อนจะใช้น้ำเสียงที่จริงจังกล่าวออกไป “ข้าเพียงสนใจทักษะของเจ้าก็เท่านั้น”

                “ทักษะอะไร?” ขอทานน้อยถามกลับไปอย่างสงสัย จนเผลอผ่อนน้ำหนักมีดในมือของตัวเอง

                เพียงแค่ชั่วพริบตาที่ความสนใจของขอทานน้อยถูกเบี่ยงเบนไป เฉินอวี้หลันก็หันขวับกลับมาใช้หลังมือสะบัดใส่ข้อมือที่ถือมีดอยู่ของขอทานน้อยอย่างแรงและแม่นยำจนมีดสั้นเก่าๆ ปลิวกระเด็นลอยไปไกล นางไม่รอให้ขอทานน้อยได้ตั้งตัว รีบใช้เท้าเตะไปที่ลำตัวของขอทานน้อยให้หงายหลังล้มลงไป

                ขอทานน้อยที่ไม่คิดว่าจะถูกอีกฝ่ายจะตอบโต้กลับมาก็ได้แต่เบิกตากว้างอย่างไม่อยากจะเชื่อ แม้ลูกเตะนั้นจะไม่ได้ทำให้เขาเจ็บแต่ก็เพียงพอที่ทำให้เขาเห็นถึงความต่างชั้นของฝีมือ