ขอทานน้อย (2)

                หลังจากจบเรื่องขอทานน้อยหยวนฮ่าว เฉินอวี้หลันก็เดินออกจากตรอกนั้น รู้สึกว่ายังไม่ถึงเวลาที่จะไปยังหอสุราเซียนเมามาย นางจึงตัดสินใจหาอะไรดื่มให้หายคอแห้งจากการกินซาลาเปาสักหน่อย

                หันซ้ายหันขวาไม่กี่ครั้ง เฉินอวี้หลันก็เห็นเพิงน้ำชาเล็กๆ ที่มีโต๊ะไว้บริการไม่กี่ตัวและไม่มีลูกค้าสักคนเข้าพอดี นางจึงเดินตรงไปอย่างรวดเร็วเพราะไม่อยากจะถูกใครรบกวนสักเท่าไร

                หลังจากน้ำชากาหนึ่งถูกวางลงบนโต๊ะ เฉินอวี้หลันก็ค่อยๆ จัดการดื่มด่ำกับบรรยากาศพลุกพล่านของเมืองหลวงพลางมองดูผู้คนมากมายด้วยแววตาเพลิดเพลิน

                จะว่าไปก็นานแล้วที่นางไม่ได้มาเที่ยวในเมืองคนเดียวเช่นนี้ นับตั้งแต่ที่นางตกลงปลงใจที่จะหมั้นหมายกับจูป๋ายเจี่ยนและถูกเขาสังหารจนได้ย้อนเวลากลับมา นางก็มิเคยได้มีอิสระเช่นนี้มาก่อนเลย

                แม้บรรยากาศในเมืองหลวงจะเต็มไปด้วยเสียงเอะอะโวยวายดังไปทั่วท้องถนน แต่วันนี้ก็ถือว่าเป็นวันที่สงบสุขวันหนึ่ง

                ขณะที่เฉินอวี้หลันกำลังมีความสุขอยู่นั้น เก้าอี้ฝั่งตรงข้ามของนางก็มีใครบางคนนั่งลงมาโดยไม่ได้รับเชิญ

                นางไม่ได้มองคนที่นั่งตรงข้าม เนื่องจากคิดว่าเป็นเพราะลูกค้ามาเยอะจนที่นั่งไม่มีจึงไม่ได้คิดอะไรมาก จนกระทั่งนางเหลือบไปเห็นว่าโต๊ะอื่นในร้านยังว่างไม่ได้เต็มอย่างที่นางคิดจึงคิดจะเชิญเขาไปนั่งโต๊ะอื่นเนื่องจากตอนนี้นางอยากจะนั่งคนเดียวเงียบๆ ไม่ได้อยากหาใครมาสนทนาด้วย

                ทว่าทันทีที่นางหันหน้าไปมองอีกฝ่าย หัวใจของนางก็ต้องหล่นวูบ เพราะนางเห็นเซียวซู่หยางกำลังนั่งเท้าคางยิ้มให้นางอยู่...!

                เฉินอวี้หลันเห็นใบหน้าเขาก็รู้สึกอยากจะตะโกนออกมาทันที ทว่านางยังจำได้อยู่ว่าตอนนี้นางกำลังปลอมตัวอยู่ จึงรีบกลืนคำพูดที่อยู่ในลำคอกลับลงไปทันที และมองเขาด้วยสีหน้าปกติ “เหตุใดท่านจึงมานั่งร่วมโต๊ะกับข้าหรือ?”

                “เหตุใดข้าถึงนั่งไม่ได้ล่ะ” เซียวซู่หยางยังคงประดับรอยยิ้มไว้ดังเดิม แต่สำหรับเฉินอวี้หลันแล้วรอยยิ้มนั้นช่างเป็นรอยยิ้มที่ทำให้คนหงุดหงิดยิ่งนัก

                “โต๊ะอื่นยังว่างอยู่ ไม่มีเหตุผลให้ท่านต้องนั่งกับข้าแม้แต่น้อย” เฉินอวี้หลันลูบต้นคอตัวเองเบาๆ นางมั่นใจในการปลอมตัวครั้งนี้มาก และมั่นใจว่าน้ำเสียงก็เปลี่ยนไปแล้วแน่ๆ แต่แล้วทำไมเขาถึงได้เจาะจงมานั่งกับนางเล่า หรือเขาเพียงแค่อยากจะกวนประสาทคนอื่นเฉยๆ อย่างนั้นหรือ

                “ข้ารู้สึกว่าบรรยากาศเวลานั่งโต๊ะตัวนี้มันดีที่สุดในร้าน” ชายหนุ่มคอมองนางด้วยสายตากรุ้มกริ่ม

                เฉินอวี้หลันเผลอกำหมัดแน่น เห็นได้ชัดว่าเขากำลังกวนประสาทอยู่ชัดๆ แต่นางก็รู้ดีว่านางสู้เขาไปก็พ่ายแพ้ในไม่กี่กระบวนท่าเป็นแน่ ดังนั้นนางจึงเลือกที่จะยอมแพ้แทน “เช่นนั้นเชิญท่านชื่นชมบรรยากาศของโต๊ะตัวนี้ไปเถิด ข้าจะยอมเสียสละไปนั่งที่อื่นแทนก็ได้”

                นางหยิบกาน้ำชาของตัวเองขึ้นและเดินไปยังโต๊ะอีกตัวที่ว่างอยู่ ทว่ายังไม่ทันที่เฉินอวี้หลันจะได้หย่อนตัวลงบนเก้าอี้ นางก็เห็นเขาลุกและเดินตามนางมาแล้ว ทั้งยังมียิ้มกว้างกว่าเดิมเสียด้วย

                ในใจของเฉินอวี้หลันเดือดปุดๆ กัดฟันถามออกไปทีละคำทันทีที่เขาทิ้งตัวลงฝั่งตรงข้าม “เมื่อสักครู่ท่านบอกว่าบรรยากาศของโต๊ะตัวนั้นมันดี แล้วเหตุใดยังคงเดินมานั่งโต๊ะเดียวกับข้าอยู่”

                “ทันทีที่เจ้าลุก บรรยากาศก็ไม่ดีแล้ว” เซียวซู่หยางยิ้มพลางหยิบกาน้ำชาของเฉินอวี้หลันมารินใส่จอกเปล่าโดยพลการ “กลับเป็นโต๊ะตัวนี้ที่บรรยากาศดียิ่ง”

                เฉินอวี้หลันถลึงตามองเซียวซู่หยางราวกับอยากจะกินเลือด หากสวรรค์ให้โอกาสนางทำร้ายคนผู้หนึ่งโดยไม่ผิดบาปล่ะก็ นางคงกระโดดเข้าไปต่อยเขาแล้ว

                แต่เพราะทำเช่นนั้นไม่ได้ นางจึงได้แต่สูดลมหายใจลึกเข้าจนเต็มปอด และค่อยๆ ถอนหายใจอย่างช้าๆ เพื่อให้จิตใจสงบ

                ในเมื่อหนีไม่ได้ ก็ไล่ตรงๆ เลยก็แล้วกัน “ท่านไม่คิดว่าบุรุษแปลกหน้าสองคนนั่งร่วมโต๊ะกันทั้งที่มีโต๊ะว่างอยู่เป็นเรื่องที่แปลกหรือ?”

                “ไม่แม้แต่น้อย” เซียวซูหยางกระดกน้ำชารวดเดียวจนหมดจอก “ในกองทัพของข้า แม้ทหารบางคนจะยังไม่รู้จักกัน แต่พวกเขาก็สามารถอยู่ด้วยกันได้อย่างกลมเกลียว”

                เฉินอวี้หลันกล่าวอย่างชัดถ้อยชัดคำ “แต่ข้ามิใช่ทหารของท่าน”

                “ถูกต้อง เจ้ามิใช่ทหารของข้า” เซียวซู่หยางเอียงคอเผยรอยยิ้ม “เจ้าเป็นทหารของข้าไม่ได้หรอก”

                “เช่นนั้นแล้วท่านจะมาทำตัวสนิทสนมกับข้าเพื่ออะไรกัน?”

                ทันทีที่เฉินอวี้หลันพูดไป นางก็เห็นรอยยิ้มของเขากดลึกยิ่งกว่าเดิม อีกทั้งสายตาของเขาก็ยังเหมือนเหยี่ยวที่จับจ้องเหยื่อได้แล้วอย่างไรอย่างนั้น ทำเอานางขนลุกซุ่ขึ้นมาอย่างบอกไม่ถูก

                “ข้าก็ต้องทำตัวสนิทสนมกับเจ้าไว้สิ” เซียวซู่หยางลดเสียงให้เบาลงพร้อมยื่นหน้าเข้ามาใกล้นาง “ข้าจะได้เป็นบุรุษในดวงใจเจ้าอย่างไรล่ะ”

                เฉินอวี้หลันได้แต่นิ่ง พยายามคิดว่าตัวเองหูฝาดไป “ท่านว่าอะไรกัน ข้ามิเห็นเข้าใจเลยแม้แต่น้อย”

                เซียวซู่หยางค่อยๆ โน้มตัวเข้ามากระซิบที่ข้างหูของนางเบาๆ “ข้าจะลืมใบหน้าของคนที่ข้าต้องการจะแต่งงานด้วยได้อย่างไรกัน”

                ร่างสูงโปร่งราวบุรุษในชุดสีเข้มลุกพรวดจากเก้าอี้พร้อมกับก้าวถอยหลังด้วยความตกใจ ทำได้เพียงจ้องมองใบหน้าที่กำลังยิ้มแย้มของแม่ทัพหนุ่มไม่วางตา ในใจเต็มไปด้วยเสียงตะโกนกรีดร้องอย่างบ้าคลั่ง

                เขาจำนางได้อย่างไรกัน...!!