ขอทานน้อย (1)

                 “เจ้าคงมิเคยสังหารใครมาก่อนสินะ” เฉินอวี้หลันในร่างของบุรุษปรายมองร่างของขอทานน้อยที่นั่งอยู่ด้วยสายตาเรียบเฉย

                ขอทานน้อยกัดฟันแน่นไม่ยอมตอบ

                เฉินอวี้หลันเดินไปหยิบมีดเก่าๆ ที่ตกอยู่ไม่ไกลนักขึ้นมาโดยไม่มองขอทานน้อย “ทักษะการขโมยดีเยี่ยม แต่หัวอ่อนเกินไป ถูกชักจูงจนเสียเป้าหมายเดิมได้ง่าย”

                หลังจากเห็นมีดสั้นได้ชัด นางก็เพิ่งรู้ว่ามีดสั้นเล่มนี้หาใช่มีดจริงๆ แต่เป็นเพียงแค่แผ่นเหล็กที่ถูกขัดและเหลาอย่างหยาบๆ ผูกติดกับแท่งไม้ไว้อย่างง่ายๆ เท่านั้น

                เฉินอวี้หลันโยนมีดสั้นเล่มนั้นไปข้างหน้าของขอทานน้อย “เจ้าคงไม่เหมาะกับงานของข้า”

                ขอทานน้อยหยิบมีดสั้นของตัวเองกลับมาอย่างรีบร้อน แต่ยังไม่ทันที่เขาจะได้พูดอะไรก็เห็นเฉินอวี้หลันกำลังจะเดินจากไป เขาจึงรีบเอื้อมมือไปดึงขอบเสื้อของอีกฝ่ายไว้

                “เจ้าต้องการอะไร” เฉินอวี้หลันเลิกคิ้ว

                “เมื่อสักครู่ท่านพูดว่าจะมีงานให้ข้าทำ” ขอทานน้อยจ้องมองดวงตาของอีกฝ่ายอย่างจริงจัง “ข้าอยากทำงาน”

                “เจ้าไม่เหมาะกับงานของข้า” เฉินอวี้หลันตัดบทอย่างไร้เยื่อใย

                มือของขอทานน้อยกำแน่นยิ่งกว่าเดิม จ้องมองใบหน้าของอีกฝ่ายอย่างไม่หลบเลี่ยง “ได้โปรดให้ข้าทำงานด้วย ไม่ว่าคำสั่งจะเป็นอะไรข้าก็ยอม”

                ยังไม่ทันที่เฉินอวี้หลันจะได้ตอบ ขอทานน้อยก็ปล่อยมือออกจากชายเสื้อของนาง ก่อนจะโขกศีรษะให้นางอย่างแรงจนหน้าผากแดงเถือก “ได้โปรดให้ข้าทำงานด้วย”

                เฉินอวี้หลันจ้องมองขอทานน้อยอยู่พักหนึ่ง “เจ้าสัญญาได้หรือไม่ว่าจะฟังคำสั่งของข้าเพียงคนเดียว ต่อให้มีเงินทองมหาศาลมากมายกองอยู่ตรงหน้าก็จะไม่หักหลังข้า”

                “ข้าสัญญา” ขอทานน้อยกล่าวเต็มเสียงอย่างไม่ลังเล “ข้าจะฟังคำสั่งของท่านแค่คนเดียว”

                ความมุ่งมั่นของขอทานน้อยทำให้เฉินอวี้หลันถูกใจไม่น้อย แต่นางก็มิอาจไว้วางใจได้ในทันที จึงมองหน้าเขาตรงๆ “เจ้าชื่ออะไร?”

                “หยวนฮ่าว” ขอทานน้อยบอกชื่อตัวเองอย่างไม่ปิดบัง

                เฉินอวี้หลันเพิ่งได้เห็นใบหน้าของหยวนฮ่าวชัดๆ เขายังเป็นเด็กอยู่อย่างที่นางคาดไม่ใช่ขอทานที่ตัวเล็กแต่อย่างใด หากมองข้ามความสกปรกและรอยเปรอะเปื้อนบนใบหน้าไป เขาก็น่าจะเป็นเด็กที่หน้าตาดีไม่น้อยคนหนึ่ง

                “หยวนฮ่าว ปีนี้เจ้าอายุเท่าไร?” เฉินอวี้หลันถามอย่างสงสัย

                “สิบสอง”

                “แล้วเจ้ามาเป็นขอทานได้อย่างไร?”

                “บิดากับมารดาของข้าป่วยตายไปเมื่อปีก่อน เหลือเพียงน้องสาวคนเดียว แต่เพราะข้ายังเด็กจึงไม่มีใครรับข้าทำงาน สุดท้ายข้าจึงมาเป็นขอทานและขโมยอาหารเพื่อประทังชีวิต”

                “แล้วผู้ใดเป็นคนสอนทักษะการขโมยให้เจ้า”

                “ข้าเพียงแค่หัดและทำตามขอทานคนอื่นๆ เท่านั้น” หยวนฮ่าวส่ายหน้าปฏิเสธ “ในโลกของพวกขอทานมีแต่การแก่งแย่งชิงดี หากไม่สู้กลับก็ตายอย่างไร้คนเหลียวแล ซึ่งข้าเคยคิดจะยอมแพ้หลายครั้ง แต่เพราะยังมีน้องสาวที่ยังต้องดูแล ข้าจึงไม่อาจยอมแพ้ได้”

                หยวนฮ่าวกัดฟัน นึกถึงครั้งหนึ่งที่เขาเคยถูกพรรคพวกหักหลังจนถูกทางการจับได้ แม้จะถูกจับเพียงแค่สองวัน แต่สองวันนั้นก็ทำให้น้องสาวของเขาไม่มีอะไรตกถึงท้องเลย สุดท้ายเขาถึงคิดได้ว่าหากยังหวังพึ่งคนอื่น เขากับน้องสาวคงเอาตัวรอดไม่ได้แน่ เขาจึงเริ่มต้นฝึกฝนทักษะขโมยแทบเป็นแทบตายอยู่คนเดียว แม้เขาจะมั่นใจว่าไม่มีใครจับเขาได้ แต่สุดท้ายเขาก็ไม่กล้าขโมยของชิ้นใหญ่หรือของที่มูลค่าสูงอยู่ดี เพราะกลัวว่าจะถูกจับจนต้องทิ้งน้องสาวไว้คนเดียวอีก

                เฉินอวี้หลันได้ฟังก็รู้สึกชื่นชมหยวนฮ่าวจากไม่น้อย เพราะการใช้ชีวิตท่ามกลางศัตรูรอบตัวเช่นนี้ช่างเป็นอะไรที่ยากลำบากยิ่งนัก หากเป็นนางก็ยังไม่แน่เลยว่านางจะมีชีวิตรอดไปหรือไม่ แต่เท่าที่ฟังดูก็มีเรื่องหนึ่งที่นางรู้สึกสงสัย

                “หากเจ้ามาทำงานกับข้า แล้วเจ้าจะมีเวลาดูแลน้องสาวหรือ?”

                “ขอเพียงท่านมอบเงินให้ข้าก้อนหนึ่ง” หยวนฮ่าวกล่าวอย่างเปิดเผย “จากนั้นข้าก็จะนำเงินก้อนนั้นไปซื้ออาหารให้นางตอนเช้า จากนั้นข้าก็จะค่อยไปรับใช้ท่านทั้งวัน”

                แม้ความมุ่งมั่นและประวัติของหยวนฮ่าวจะทำให้เฉินอวี้หลันสนใจ แต่ติดปัญหาอย่างเดียวคือตัวหยวนฮ่าวผู้นี้สามารถเชื่อใจได้หรือไม่

                ในเมื่อสงสัย ก็มีแต่ต้องลองพิสูจน์เท่านั้น

                เฉินอวี้หลันล้วงมือไปหยิบแหวนวงหนึ่งออกมาจากอกเสื้อ จากนั้นก็โยนใส่มือของหยวนฮ่าว “ค่าจ้างล่วงหน้า พรุ่งนี้ตอนล่วงเข้าสู่ยามอู่ ให้ไปพบข้าที่วัดร้างทางใต้ของเมืองหลวงห่างออกไปประมาณหนึ่งลี้”

                หยวนฮ่าวก้มมองแหวนวงนั้นก็เบิกตากว้างออกมา เพราะแหวนวงนี้เป็นแหวนหยกที่เพียงแค่ดูด้วยตาก็รู้ว่ามีมูลค่าไม่น้อย “นายท่าน แหวนวงนี้มูลค่ามากไป”

                “นำแหวนไปแลกเป็นเงินที่โรงจำนำมั่งคั่ง” เฉินอวี้หลันกล่าวแนะนำ “แล้วจัดการเรื่องน้องสาวให้เรียบร้อย”

                ไม่ผิดจากที่หยวนฮ่าวกล่าวว่ามูลค่าของแหวนนั้นมากเกินไป เพราะนางรู้มูลค่าของแหวนวงนั้นดี หากนำไปแลกเป็นเงินก็ได้หลายตำลึง ซึ่งเพียงพอให้ครอบครัวหนึ่งใช้ชีวิตได้อย่างสบายไปอย่างน้อยๆ ก็สองเดือน แต่หากเป็นเด็กสองคน นางคิดว่าน่าจะใช้ชีวิตได้อย่างสบายไปหลายเดือนเลย

                “ขอบคุณนายท่าน” หยวนฮ่าวโขกศีรษะก่อนจะวิ่งจากไป

                เฉินอวี้หลันมองไล่ตามแผ่นหลังเล็กๆ ที่วิ่งหายไปในฝูงชน แน่นอนว่านางไม่รู้ว่าเขาเชื่อใจได้หรือไม่ แต่แหวนหยกวงนั้นจะเป็นคำตอบของคำถามที่นางสงสัย