All Chapters of พื้นที่เก็บรัก: Chapter 91 - Chapter 100

“ไปหาอะไรกินที่โรงอาหารดีกว่า รีบมาแต่เช้าฉันยังไม่ได้กินอะไรเลย”ชิดจันทร์ตัดบทสนทนาแล้วรีบลุกขึ้นจากโต๊ะม้าหินอ่อน ทิ้งเรื่อง ของต่อตระการเอาไว้เบื้องหลังเพราะไม่อยากพูดถึงชายหนุ่มอีก ลึก ๆ แล้วเธอรู้ดีว่ายังมีเขาอยู่เต็มพื้นที่หัวใจ“โอ๊ะ!”คงเพราะรีบลุกเกินไปเท้าจึงสะดุดเข้ากับขาโต๊ะ ส่งผลให้ร่างบางเซถอยหลัง หนังสือที่ถืออยู่ในมือร่วงหล่นลงบนพื้น“ระวังหน่อยสิจันทร์”ชะเอมที่เข้ามาช่วยประคองเพื่อนไม่ให้ล้มไปบนพื้นได้ทันเอ่ยขึ้น ส่วนแพรวานั้นรีบเข้ามาช่วยก้มเก็บหนังสือ“ขอบใจมากเอม เรารีบลุกไปหน่อย”ชิดจันทร์ยืนเต็มความสูงแล้วหันไปถามคนที่ยังมีหนังสือของเธออยู่ในมือ“มีอะไรหรือเปล่าแพร” ที่ถามแบบนั้นก็เพราะหญิงสาวกำลังมองไปยังรถที่จอดอยู่ข้างอาคารเรียน ซึ่งส่วนมากจะเป็นรถของคนในคณะที่มักขับมาจอดไว้“เปล่า ไม่มีอะไร ไปกันเถอะ” ตอบพลางส่งหนังสือในมือคืนให้คนเป็นเจ้าของ ชิดจันทร์รับหนังสือมาถือไว้แล้วเดินนำเพื่อน ๆ ไปยังโรงอาหารคล้อยหลังจากที่สามสาวพากันเดินหันหลังไปแล้ว มีรถคันหนึ่ง กดเปิดกระจกลงพร้อมกับดวงตาคู่คมมองตามร่างบางจนลับสายตา“วันนี้ผมไม่เข้าบริษัทแล้วนะคุณจิน มีอะไรด่วนเ

“ว่าไงลูก มีเรื่องอะไรอยากบอกยายหรือ” เสียงแหบพร่าเอ่ยถามพลางยกมือเหี่ยวย่นตามกาลเวลาขึ้นลูบศีรษะร่างบางปรายตามองต่อตระการ เห็นว่ายามนี้ใบหน้าหล่อเหลา เจื่อนสีลง ประหนึ่งว่าความสุขที่มีได้ปลิวหายไปจากชีวิตหมดแล้ว เรียวปากอิ่มยกยิ้มเล็กน้อยแล้วจึงเอ่ยออกไป“จันทร์คิดว่าตัวเองทำข้อสอบได้ค่ะ ค่อนข้างมั่นใจว่าต้องได้ เกียรตินิยมแน่ ๆ”“เรื่องที่จันทร์จะบอกคุณย่ามีแค่นี้ใช่ไหม!” ต่อตระการโพล่งออกไปอย่างลืมตัว ใบหน้ายังเต็มไปด้วยความวิตกกังวลจนผู้เป็นบิดาอย่าง เติมตระกูลถึงกับลอบถอนหายใจกับตัวเอง ส่วนรณภพนั้นได้แต่หัวเราะหึ ๆ อยู่ในลำคอหมดกันท่านประธานสุดหล่อผู้แสนมาดมั่นแห่งเอสเคไลฟ์“ตาต่อนี่ เรื่องแค่นี้อะไรกัน หากหนูจันทร์ได้เกียรตินิยมก็เป็นเรื่อง ที่น่ายินดี” นิลยาหันไปเอ็ดหลานชายที่แสดงออกเหมือนว่าสิ่งที่ชิดจันทร์บอกไม่ได้สำคัญอะไร“เอ่อ..คือ..ผมไม่ได้หมายความแบบนั้นครับ” ต่อตระการละล่ำละลักบอก อยากจะทึ้งหัวตัวเองแรง ๆ สักทีที่พูดอะไรไม่เข้าท่าออกไป“พี่ขอโทษครับ” ชายหนุ่มหันไปเอ่ยกับร่างบางด้วยแววตาสำนึกผิด“ไม่เป็นไรค่ะ”ชิดจันทร์ตอบพร้อมกับส่งยิ้มมาให้ ซึ่งคนได้รับรู้ดีว่าเธอคงย

“รู้ได้ยังไงครับว่าเจ้าของรถคันนั้นคือพี่ ?” เรื่องซื้อรถคันใหม่มีเพียงบิดาและมารดาเท่านั้นที่ทราบ ซึ่งตนได้ขอให้พวกท่านช่วยปกปิดให้แล้ว“เพื่อนจันทร์บอกค่ะ”ร่างสูงชะงักไปกับคำตอบ แล้วลมหายใจอุ่นร้อนก็ถูกพรูออกมาเบา ๆ จากปลายจมูกโด่งวันนั้นเขาสะเพร่าเองที่แขนไปโดนปุ่มกด ทำให้กระจกรถลดลงต่ำ ทว่าเพียงเสี้ยววินาทีเขาก็รีบกดกระจกขึ้นตามเดิม ไม่คิดว่าเพื่อนของ ชิดจันทร์จะหันมาเห็นเข้าพอดีและรู้ว่าเป็นตนสุดท้ายแล้วหญิงสาวก็รู้เรื่องนี้จนได้ แถมยังรู้ตั้งแต่วันแรกที่เขาไปจอดรถเฝ้าแอบมองดูเฮ้อ! ทุกอย่างผิดแผนไปหมดร่างบางยิ้มกว้างเต็มใบหน้าเมื่อเห็นปฏิกิริยากลัวเธอจะโกรธของคนทำตัวเป็นสตอล์กเกอร์ นึกขอบคุณเพื่อนสนิทที่ทำให้เธอกระจ่างความจริงอะไรหลาย ๆ อย่าง“มีเรื่องอื่นที่พี่ต่อทำแล้วจันทร์ยังไม่รู้อีกไหมคะ”“ไม่มีแล้วครับ”“โกหก!” เสียงหวานใสแย้งออกไปทันควัน“ไม่มีแล้วจริง ๆ นอกจากเรื่องนี้แล้วพี่ไม่ได้ทำอะไรอีกเลย” สาบานได้เลยว่าเขาไม่คิดจะทำอะไรให้ชิดจันทร์ไม่พอใจ“แล้วเรื่องที่พี่นัดเจอคุณเกลที่ร้านอาหารล่ะคะ” หญิงสาวถามจี้จุดพลางลงจากแคร่ไม้มายืนประจันหน้ากับร่างสูง เพื่อให้คนโดนไล่บ

“หมั้นกันไว้ก่อนก็ได้ พี่รอจันทร์ได้เสมอ แต่จันทร์ต้องทำให้พี่มั่นใจว่าจะไม่ทิ้งพี่ไปไหนด้วยการหมั้นกันไว้ก่อน”“โธ่! พี่ต่อ”ริมฝีปากบางยกยิ้มเมื่อเห็นสายตาอ้อนวอนของต่อตระการ มัน ไม่ต่างจากสายตาลูกแมวที่กลัวโดนเจ้าของทิ้งเลยสักนิดคิดแล้วก็น่าขำที่คนไม่อยากแต่งงานในวันนั้น กำลังเรียกร้องหา บ่วงพันธนาการมาผูกมัดตัวเองอยู่“นะครับคนดี หมั้นกันไว้ก่อนเถอะนะ จะให้พี่ทำอะไรพี่ยอมทั้งนั้น”“พี่ต้องรักจันทร์ให้มาก ๆ ค่ะ มากจนไม่เหลือใจไว้ให้ใครได้อีก”“ทุกวันนี้พี่ก็ไม่เหลือใจไว้ให้ใครแล้วครับ มันเป็นของจันทร์ ทั้งหมดแล้ว”คำตอบที่ได้รับทำให้ชิดจันทร์ยิ้มกว้าง เธอแค่อยากแกล้งเอาคืนเขาบ้างก็แค่นั้น“นะครับจันทร์ เป็นเจ้าสาวของพี่นะ”“ตกลงค่ะ จันทร์จะเป็นเจ้าสาวของพี่ต่อ” ชิดจันทร์ตอบตกลงในที่สุด“ไชโย จันทร์ยอมแต่งงานกับพี่แล้ว!”ต่อตระการย่อกายลงแล้วตวัดอุ้มร่างบางขึ้นหมุนไปรอบ ๆ ด้วย ความยินดี ในที่สุดเขาก็ได้ชิดจันทร์คืนกลับมาอยู่ในอ้อมกอด จากนี้ไปเขาจะกอดหญิงสาวเอาไว้ให้แน่น จะไม่มีวันยอมให้เธอหมางเมินจากกัน ไปไหนอีกแล้วภาพที่สองหนุ่มสาวปรับความเข้าใจกันได้ทำให้ทุกคนพากันยิ้มออกมาอย่าง

“พี่อยากมีสิทธิ์ทุกอย่างในตัวจันทร์แล้ว” บอกเสียงเรียบ ทว่าบ่งบอกได้ถึงความต้องการในส่วนลึกได้เป็นอย่างดี“อดทนหน่อยนะคะ อีกแค่เดือนเดียวเอง”ต่อตระการถอนหายใจแรง ไม่เคยรู้สึกว่าระยะเวลาหนึ่งเดือนมันยาวนานแบบนี้มาก่อน ชิดจันทร์ทำตัวน่ารักเกินไปจนเขาแทบจะห้ามใจ ไม่ไหว คิดแล้วก็เปลี่ยนใจอยากให้เพื่อนสนิทอย่างก้องภพมาอยู่ตรงนี้ เสียจริง อย่างน้อยก็เป็นหลักประกันว่าสวัสดิภาพทางร่างกายของชิดจันทร์จะไม่มีส่วนไหนสึกหรอ“ไปเดินเล่นกันดีกว่า เดี๋ยวพี่ช่วยถ่ายรูปสวย ๆ ให้” ชายหนุ่มเอ่ยชวนเพื่อเบี่ยงเบนความต้องการในตัวของชิดจันทร์ให้น้อยลง ยอมรับอย่างลูกผู้ชายว่าตัวเขานั้นต้องการหญิงสาวเป็นอย่างมาก ที่ผ่านมาต้องใช้ ความอดกลั้นอย่างหนักที่จะไม่เกินเลยจนกว่าจะถึงวันแต่งงาน‘ห้ามล่วงเกินจันทร์ ไม่งั้นกูเอามึงตายแน่ รักจริงก็ต้องให้เกียรติน้องสาวกูด้วย’ก้องภพพูดไว้ซะขนาดนั้น แล้วเขาจะทำอะไรได้!“ไม่ไปค่ะ แดดยังร้อนอยู่เลยเดี๋ยวผิวไหม้ จันทร์ว่ายน้ำที่สระส่วนตัวของบ้านพักเราดีกว่า” ว่าจบร่างเล็กก็ก้าวเร็ว ๆ เข้าไปในห้อง หายไป พักใหญ่ก็กลับออกมาพร้อมกับครีมกันแดดในมือคนยืนมองอยู่ลอบกลืนน้ำลายลงคอดัง