All Chapters of พื้นที่เก็บรัก: Chapter 81 - Chapter 90

“กินข้าวดีกว่า มัวแต่คุยเรื่องของเรา ดูสิอาหารเย็นหมดแล้ว”หญิงสาวเปลี่ยนเรื่องพลางตักอาหารใส่จานให้คนตรงหน้าฝ่ามือหนาตักข้าวเข้าปากแล้วเคี้ยวไปเงียบ ๆ นัยน์ตาสีสว่างมอง ร่างบางด้วยความห่วงใย เจ้าหล่อนคงไม่รู้ว่าวันนี้เขาเข้าไปพบต่อตระการที่บริษัทมา“มีอะไรถึงได้พาตัวเองมาอ้อนตีนถึงที่นี่” เพียงเดินเข้าไปใน ห้องทำงาน เสียงของผู้เป็นเจ้าของห้องก็โพล่งขึ้นทันที“ใจเย็น ๆ สิครับ พูดแบบนี้ผมเสียใจนะ”ปากว่าแบบนั้นแต่ใบหน้ายังเต็มไปด้วยรอยยิ้มยียวน ชวนให้คนมองรู้สึกหงุดหงิดใจชะมัด“มีอะไรก็พูดมา แต่เตือนไว้ก่อนนะว่าถึงแกจะเป็นลูกชายน้าลี แต่ถ้าพูดจาไม่เข้าหู....”“เดี๋ยวก่อน ๆ” คนเป็นแขกรีบยกมือห้ามทัพก่อนที่อารมณ์ของเจ้าของห้องจะฉุนเฉียวไปมากกว่าเดิม “ผมแค่อยากมาขอโทษ”“ขอโทษ ?” ต่อตระการหน้าเหวอประหนึ่งว่าตนกำลังได้ฟังอะไรผิดไป คนที่มักก่อกวนเขาเป็นนิสัยอย่างเจ้าพัตเตอร์กำลังเอ่ยคำว่า ‘ขอโทษ’นี่มันกินยาผิดขวดก่อนออกจากบ้านมาหรือไงวะ!“ผมมาขอโทษที่ทำให้โมโห แต่ว่าก็ว่าเถอะวันหลังอย่าต่อยแรงนักสิ ออมมือไว้บ้างก็ได้ เห็นไหมว่าผ่านไปเป็นอาทิตย์แล้วแผลยังไม่หายเลย” ไม่ว่าเปล่าแต่ยังยกนิ้วขึ

ร่างสูงสง่าเดินเข้ามาในร้านอาหาร ดวงตาคู่คมกริบกวาดมองหาใครบางคนที่ได้ทำการนัดหมายเอาไว้ เมื่อเห็นว่าอีกฝ่ายนั่งรออยู่ ตรง มุมหนึ่งของร้านจึงเดินเข้าไปนั่งลงฝั่งตรงข้าม“สวัสดีครับคุณเกล ขอโทษที่ทำให้รอครับ”“สวัสดีค่ะคุณต่อ เกลมาก่อนเวลาเอง ไม่ใช่ความผิดของคุณค่ะ”หญิงสาวมองบุรุษตรงหน้าอย่างพินิจพิจารณา ไม่ว่าจะมองมุมไหนต่อตระการก็ดูดีไปทุกกระเบียดนิ้ว เพราะแบบนี้ยังไงล่ะถึงทำให้เธออยากได้มาครอบครอง“ยินดีที่ได้เจอกันอีกนะคะ นึกว่าคุณต่อไม่อยากคุยกับเกลแล้วซะอีก” เกลวลินเป็นฝ่ายเปิดบทสนทนาขึ้นก่อน ย้อนไปตั้งแต่เจอกันเมื่องานวันเกิดของผู้เป็นตา เธอยังไม่มีโอกาสได้เจอต่อตระการอีกเลย กระทั่งวันนี้ที่เขาเป็นฝ่ายนัดหมายเข้ามา“ต้องขอโทษด้วยนะครับที่ผมนัดออกมาเจอกะทันหันแบบนี้”“ไม่เป็นไรค่ะ เกลว่างอยู่พอดี” ถึงไม่ว่างเธอก็จะทำตัวให้ว่างจนได้ ชายหนุ่มคงไม่รู้ว่าเธอรอคอยให้เขาติดต่อเข้ามาอยู่ตลอด ครั้นจะเป็นฝ่ายติดต่อไปก่อนก็ไม่กล้า เพราะเมื่อครั้งงานวันเกิดต่อตระการดูไม่พอใจเธออย่างหนักจากที่คิดว่าจะใช้สถานการณ์มัดมือชกให้ชายหนุ่มเกรงใจแล้วปล่อยไหลไปตามน้ำ ทว่าอีกฝ่ายนั้นกลับไม่ใช่หมูในอว

ติ๊ง! ติ๊ง! ติ๊ง! เสียงร้องเตือนว่ามีข้อความเข้าทำให้ร่างเล็กบอบบางที่นอนแผ่หลาอยู่บนเตียงหลุดออกจากภวังค์ หลังจากพัตเตอร์มาส่งที่บ้าน ชิดจันทร์ก็ เอาแต่คิดถึงเรื่องราวที่พนักงานของร้านบอก เมื่อรู้ว่าต่อตระการมาหาที่ร้านอาหาร ความจริงเหล่านั้นก็เอาแต่รบกวนจิตใจของเธอไม่หยุด แม้จะบอกเขาให้อยู่ห่างสักเท่าไร แม้จะพยายามเก็บหัวใจกลับคืนมา ทว่าสุดท้ายแล้วภายในก้นบึ้งของความรู้สึกก็ยังมีเงาของต่อตระการ ซ่อนตัวอยู่ มือเรียวหยิบอุปกรณ์สื่อสารขึ้นดูจึงเห็นว่าการแจ้งเตือนมาจาก กลุ่มสนทนาของตนและเพื่อน ๆ แพรวา : วันนี้ที่ฉันไปกินข้าวกับที่ฝึกงาน รู้ไหมว่าฉันเจอใคร ชะเอม : จะรู้ไหมล่ะ ทำเหมือนฉันเป็นผู้หยั่งรู้ฟ้าดินไปได้ แพรวา : ทายหน่อยสิ ฉันอยากให้พวกแกทาย ชะเอม : แหม..แพร คันปากอยากบอกขนาดนั้นแล้วก็รีบ ๆ บอกมาเถอะ^^ ชิดจันทร์: เป็นคนที่พวกเรารู้จักใช่ไหม แพรวา : ใช่ รู้จักเป็นอย่างดีเลยละ ชิดจันทร์: ใครอะ? ชิดจันทร์: หรือว่าอาจารย์ที่มหาวิทยาลัยแอบควงกิ๊กไปกินข้าว ร่างบางพิมพ์ตอบกลับไปขำ ๆ ทว่าประโยคที่ส่งกลับมาก็ทำให้รอยยิ้มของเธอต้องหุบลงฉับพลัน แพรวา : พอแล้ว ๆ ไม่ต้องทายแล

หลังเลิกงานทั้งสามสาวพากันมายังร้านอาหารซึ่งเป็นจุดหมาย หลังจากจัดแจงสั่งอาหารเสร็จเรียบร้อยชิดจันทร์ก็รวบรวมความกล้า เอ่ยขึ้น“พี่ดา พี่สาคะ จันทร์มีเรื่องอยากจะบอกค่ะ”คิดมาทั้งวันอย่างถ้วนถี่แล้ว ความจริงใจที่ปาลิดาและอริสามีให้ ทำให้เธอไม่อยากโกหกอีก“เรื่องอะไรเหรอจ๊ะ ทำไมทำหน้าเครียดเชียว”“จันทร์ไม่รู้ว่าหลังจากที่พูดไปแล้วความสัมพันธ์ของพวกเราจะยังเป็นเหมือนเดิมไหม พวกพี่จะยังเอ็นดูจันทร์อยู่หรือเปล่า”ปาลิดาและอริสาหันมามองสบตากัน ดูจากมือสั่น ๆ ที่บีบเกร็งเข้าหากันทำให้รู้ว่าเรื่องที่จะพูออกมาชิดจันทร์คงลำบากใจไม่น้อย“บอกมาก่อนว่าเรื่องอะไร ถ้าไม่ใช่เรื่องร้ายแรงถึงขั้นคอขาดบาดตาย ก็ไม่มีเหตุผลอะไรที่จะทำให้ความรู้สึกที่พวกพี่มีต่อจันทร์ต้องเปลี่ยนไป” ปาลิดาเอื้อมมือไปจับมือเล็กที่ยังสั่นอยู่ บอกให้รู้ว่าตนมีเหตุผลมากพอที่จะฟังเรื่องราวทั้งหมดชิดจันทร์มองคนตรงหน้าสลับกันไปมาช้า ๆ แล้วจึงล้วงมือเข้าไป ในกระเป๋าสะพาย หยิบกระดาษเนื้อแข็งเรียบหรูขึ้นมาหนึ่งใบ จากนั้นก็ส่งให้กับสาวรุ่นพี่ทั้งสองคน“นี่เป็นนามบัตรของพี่ชายจันทร์ค่ะ”“ก้องภพ....” ปาลิดาหยิบกระดาษเข้ามาอ่านใกล้ ๆ

“จันทร์เคยบอกพวกพี่ว่ามีคนในใจแล้ว พี่ขอถามตรง ๆ เลยแล้วกันว่าใช่พ่อหนุ่มลูกครึ่งสุดหล่อที่เคยมาส่งไหม”“ไม่ใช่ค่ะ พัตเตอร์กับจันทร์เราเป็นแค่เพื่อนกัน ไม่มีทางจะพัฒนาความสัมพันธ์ไปเป็นแบบนั้นได้เลย” หญิงสาวรีบโพล่งขึ้นด้วยความรวดเร็วเพื่อไขข้อข้องใจไม่ให้ใครเข้าใจผิด“อย่าบอกนะว่าคนที่จันทร์หมายถึงก็คือ...”“.....”“ท่านประธาน” เห็นหญิงสาวไม่พูดอะไร อริสาจึงถือวิสาสะตอบแทน ซึ่งการที่ชิดจันทร์ไม่ปฏิเสธก็ทำให้สองสาวรุ่นพี่เข้าใจทุกอย่างจังหวะนั้นพนักงานของร้านก็ยกอาหารเข้ามาเสิร์ฟ ทำให้หัวข้อ การสนทนาต้องยุติลงเพียงเท่านั้น“มื้อนี้ให้จันทร์เลี้ยงพี่ ๆ นะคะ เพื่อเป็นการขอบคุณที่ดูแลจันทร์ มาตลอดค่ะ”ช่วงเวลาที่ฝึกงานอยู่เอสเคไลฟ์ปาลิดาและอริสาเลี้ยงข้าวเธออยู่บ่อยครั้ง ซึ่งหากจะว่าไปสถานะทางการเงินของทั้งคู่ก็ไม่ได้ดีอะไรเลย เป็นเพียงพนักงานกินเงินเดือนหาเลี้ยงชีพแล้วยังเจียดเงินมาเลี้ยงเธออีกตอนนั้นที่ไม่สามารถปฏิเสธได้เพราะไม่อยากให้ใครสงสัย แต่เมื่อวันนี้ที่ทั้งสองคนรู้ความจริงแล้ว เธอไม่อาจเอาเปรียบได้อีกจริง ๆ แค่คิดก็ให้เกิดความละอายใจ“ไม่ได้” ปาลิดาแย้งขึ้นเสียงดัง “ไหนบอกว่า