All Chapters of พื้นที่เก็บรัก: Chapter 71 - Chapter 80

ชิดจันทร์สูดลมหายใจลึกเข้าปอด ยืนฟังนิ่ง ๆ ในสิ่งที่คนตรงหน้า พรั่งพรูออกมา หากทว่าไม่มีถ้อยประโยคใดหลุดออกไปจากเรียวปากอิ่ม“คบกับพี่ได้ไหมจันทร์ เป็นแฟนกับพี่นะ”ฝ่ามือหนาเอื้อมมาคว้ามือบางไปกอบกุมไว้ นัยน์ตาสีเข้มเปิดเผยความรู้สึกที่อัดแน่นอยู่ในใจออกมาจนหมดสิ้นหญิงสาวส่ายหน้าไปมาช้า ๆ พลางดึงมือออกจากการกอบกุมของ อีกฝ่าย แม้ไม่พูดอะไรออกมาทว่าชัดเจนว่ามันคือการปฏิเสธ“จันทร์รักพี่ พี่รักจันทร์ เราสองคนรักกันแล้วทำไมถึงไม่ยอมคบกับพี่ล่ะ?”เพราะที่ผ่านมาเธอเอาแต่วิ่งไล่ตามเขาอยู่ฝ่ายเดียวยังไงล่ะ รักเขามากจนลืมกลับมารักตัวเอง และไม่แน่ว่าความรู้สึกที่ต่อตระการเป็นอยู่ในตอนนี้มันคือความรักหรือเป็นแค่ความเคยชินกันแน่เขาแค่เคยชินที่มีเธอคอยวิ่งไล่ตาม เมื่อเธอหยุดเขาจึงรู้สึกเหมือนขาดอะไรไปก็เท่านั้น“ที่เอาแต่ปฏิเสธพี่อยู่ตอนนี้เป็นเพราะไอ้พัตเตอร์ใช่ไหม” ถามออกไปเมื่อยังเห็นปฏิกิริยานิ่งเฉยของร่างบางตรงหน้า ยิ่งเห็นสายตาเย็นชาที่ เจ้าหล่อนมองมา ก้อนเนื้อในอกก็ยิ่งปวดหน่วงไปหมด รู้ซึ้งแก่ใจแล้วว่า ชิดจันทร์มีความสำคัญแค่ไหน“แล้วที่พี่ต่อบอกรักจันทร์อยู่ตอนนี้ล่ะคะ เป็นเพราะพัตเตอร์ด

“เจ็บมากไหมลูก ไหนมาให้ป้าดูหน่อยสิ”“แม่ครับ พัตเตอร์ไม่ใช่เด็กแล้วนะ” ต่อตระการปรามมารดา ไม่อยากให้ท่านหลงไปกับมารยาของไอ้เด็กตาสีน้ำขาว ไอ้เด็กเวรตะไล...เล่นละครเก่งชะมัด“เจ็บมากเลยครับ หน้าผมช้ำระบมไปหมดเลย” คนเล่นละครว่าเจ็บครางโอยพลางยกมือขึ้นแตะแผล“บอกให้ทายาก็ไม่เชื่อ ดูสิผ่านไปเป็นอาทิตย์แล้วแผลยังไม่หายอีก” คราวนี้เป็นจัสมินที่เอ่ยขึ้นด้วยความเหนื่อยหน่าย ก่อนหน้าละไม่เห็นจะสนใจตัวเอง ทีตอนนี้มาบ่นว่าเจ็บ“จันทร์ช่วยทายาให้เราหน่อยได้ไหม” พัตเตอร์หันไปถามชิดจันทร์ด้วยน้ำเสียงออดอ้อน ไม่สนสายตาวาวโรจน์ราวกับจะพ่นไฟได้ของ ต่อตระการที่กำลังมองจ้องมา“ช่วยเราหน่อยนะจันทร์ จำได้ว่าจันทร์มือเบามาก ตอนเด็กเคยช่วยทายาให้แล้วไม่เจ็บเลย”“อืม ได้สิ” คนโดนขอร้องพยักหน้า “เอายามาสิ เดี๋ยวเราช่วยทาให้”พัตเตอร์ยิ้มกว้างเต็มใบหน้าแล้วเดินนำร่างบางไปนั่งลงบนโซฟา จากนั้นก็สั่งให้คนเป็นแม่บ้านไปนำหลอดยามาให้ต่อตระการได้แต่มองตามแผ่นหลังบางไป พลางก่นด่าหนุ่มหล่อตา สีน้ำข้าวอยู่ในใจ ไอ้สำออย!ทุกอย่างดูเหมือนปกติดีไม่มีอะไร หากทว่าคนที่ผ่านโลกมานานอย่างรณภพและเติมตระกูลกลับสามารถรับรู้ได้ถึ

หลังรับประทานอาหารมื้อเย็นร่วมกันเสร็จ ชิดจันทร์จึงปลีกตัวเดินออกมารับลมข้างนอกบ้าน ถึงแม้จะบอกให้ต่อตระการอยู่ให้ห่าง จากตัวเธอ ทว่าก็ไม่สามารถปฏิเสธได้เลยว่ายามที่ได้พบเจอกันแบบนี้ ชายหนุ่มยังคงมีอิทธิพลต่อหัวใจอยู่ ใบหน้างามแหงนมองขึ้นไปบนท้องฟ้า คืนนี้พระจันทร์เต็มดวง ทอแสงสีเหลืองนวลสว่าง ก็ได้แต่หวังว่าชีวิตของเธอจากนี้ไปจะไม่ต่างจากดวงจันทร์ในค่ำคืนนี้ หญิงสาวยืนนิ่งปล่อยให้ความคิดเลื่อนไหลไปเรื่อย ๆ โดยไม่รู้เลยว่ามีใครบางคนกำลังเดินเข้ามาใกล้ “คืนนี้พระจันทร์สวยดีเนอะ” เสียงที่ดังจากทางด้านหลังเรียกให้ร่างบางหันไปมองแล้วก็เห็นว่าเจ้าของเสียงนั้นคือเติมตระกูล “แต่ทำไมหลานสาวของลุงดูไม่มีความสุขเลย มีเรื่องอะไรไม่สบายใจเล่าให้ลุงฟังได้นะ” น้ำเสียงที่เต็มไปด้วยความเอื้ออาทรของคนสูงวัยกว่าทำให้ใบหน้าของชิดจันทร์เศร้าหมองลง ถึงแม้บิดาจะเคยบอกว่าไม่ว่าความสัมพันธ์ระหว่างเธอและต่อตระการจะเป็นไปในทิศทางไหน ท่านก็พร้อมจะยอมรับการตัดสินใจ หากทว่าเธอยังไม่เคยคุยเรื่องนี้กับทางครอบครัวของ ต่อตระการเลย “จันทร์...เอ่อ...จันทร์เหนื่อยกับการฝึกงานน่ะค่ะ” เธอเริ่มเข้าใจความรู้สึกของต่อ

“ต่อให้ได้เลื่อนขั้นเป็นหัวหน้าแผนกน้องเขาก็คงไม่สนใจหรอก ฉันจะบอกให้นะยัยอรว่านอกจากคนที่มาส่งเมื่อกี้แล้ว ผู้ชายที่ติดพันน้องเขายังมีท่านประธานอีกหนึ่งคน”“ฮ้า!” อรอุมายกมือขึ้นปิดปาก หากไม่เช่นนั้นแล้วเสียงกรี๊ดของเธอคงหลุดออกมาแน่ “แกว่าไงนะ ยังมีใครอีกคนนะ”“ท่านประธาน! คุณต่อตระการ เจ้าของบริษัทเอสเคไลฟ์ที่แกกับฉันทำงานอยู่นี่ยังไงล่ะ”“เฮอะ!” คนฟังยิ้มขันมุมปากประหนึ่งว่ากำลังได้ฟังเรื่องเพ้อเจ้อ “นี่แกทำงานจนเพี้ยนไปแล้วเหรอ จะพูดอะไรให้อยู่บนพื้นฐานของความ เป็นจริงบ้างนะ”“ฉันไม่ได้เพี้ยน เห็นมากับตาว่าวันก่อนท่านประธานกับน้องเขา นั่งรถมาทำงานด้วยกัน ท่านประธานยังจอดรถให้น้องเขาลงที่หน้าบริษัทอยู่เลย” ประชาสัมพันธ์สาวเถียงกลับเสียงแข็ง เพราะทำหน้าที่อยู่ตรงนี้ตลอดจึงเห็นความเป็นไปทุกอย่าง“.......”“แกไม่เชื่อฉันก็ตามใจนะยัยอร” คนว่าถอนหายใจยาว เพราะหากไปยุ่งกับคนที่ไม่ควรยุ่งเข้าอาจมีผลกระทบกับการงาน แล้วจะหาว่าไม่เตือน ก็แล้วกัน“ฉันว่าน้องเขาไม่น่าใช่เด็กฝึกงานธรรมดาแล้วละ คราวก่อน คุณเกลวลินก็มาดักเจอ แล้วพากันออกไปคุยข้างนอกบริษัทอยู่ตั้งพักใหญ่ ถ้าน้องเขาไม่มีอะไรกับท่า

สองเท้าเล็กก้าวเดินห่างออกมา ในครรลองสายตาเห็นรถคันคุ้นเคยของใครบางคนจอดรอเทียบบาทวิถีอยู่แล้ว รอกระทั่งมั่นใจว่าไม่มีคนรู้จักผ่านมา จึงเดินไปเปิดประตูรถขึ้นไปนั่ง“ดูจันทร์มีความสุขกับการฝึกงานที่นี่นะ” พัตเตอร์เอ่ยพลางแตะคันเร่งเคลื่อนยานพาหนะไปบนท้องถนน“ทุกอย่างไม่ได้แย่ไปหมดหรอก อย่างน้อยก็มีพี่ ๆ ที่น่ารักคอยสอนงานให้”ที่ชายหนุ่มถามแบบนี้คงเป็นเพราะเห็นเธอเดินออกมาจากบริษัทพร้อมปาลิดาและอริสา“ที่แย่ก็มีแค่เจ้าของบริษัทใช่ไหม?”ร่างบางปรายตามองคนถาม ทันเห็นนะว่าเมื่อกี้อีกฝ่ายแอบอมยิ้ม “เลิกพูดถึงพี่ต่อได้แล้ว เราไม่อยากพูดถึงเขาอีก”“โอเค ไม่คุยก็ได้ แล้วร้านอาหารที่จันทร์จองไว้เย็นนี้ร้านไหนเหรอ” พัตเตอร์ยอมเปลี่ยนเรื่องเพื่อให้คนที่กำลังหน้าบึ้งอารมณ์ดีขึ้นคนโดนถามชะงักไปพลัน เพราะตัวเธอนั้นยังไม่ได้จองร้านอาหารเอาไว้เลย“โทษทีพัตเตอร์ เราลืมจองร้านอาหาร!”“ยุ่งกับงานจนลืมจองร้านอาหารเลยเหรอ” พัตเตอร์แกล้งแซว อัน ที่จริงอยากพูดออกไปว่าเป็นเพราะเอาแต่คิดถึงเรื่องใครบางคนจนใจไม่อยู่กับเนื้อกับตัวมากกว่าหรือเปล่า ทว่าหากพูดแบบนั้นคงได้โดนชิดจันทร์งอนเอาแน่“รอแป๊บนะเดี๋ยวเราเซ