บททั้งหมดของ Seine abgelehnte Luna ist die Königin des Lykaners: บทที่ 11 - บทที่ 20

Zijn ogen zochten lang naar de mijne. Toen langzaam - zo langzaam dat ik het bijna miste - flikkerde iets als respect over zijn gezicht.Die luie glimlach keerde terug, maar deze keer bereikte het zijn ogen.Hij zag er echt gevaarlijk uit. Geïntrigeerd en vooral geïnteresseerd in mij.Ik had het gevoel dat het meer een slechte dan een goede zaak was"Feisty, zijn we niet?"Een van de mannen stapte naar voren en brak de vreemde zeepbel van spanning tussen ons."Alpha, ze lijkt op een van hen. Ze zou een spion kunnen zijn. We zouden haar gewoon moeten beëindigen. Het is het risico niet waard."Mijn hart begon te racen. Beëindig haar. Beëindig me. Alsof ik niets was.Alsof ik al dood was.Ik staarde naar Aiden en probeerde zijn uitdrukking te lezen. Zou hij het ermee eens zijn? Was dit waar het eindigde - niet verscheurd door de bewakers van mijn vader, maar geëxecuteerd op het grondgebied van een rivaliserende Alpha?Mijn hart klopte sneller toen ik mijn blik gericht hield op de Alpha d

"Zet haar vanavond in het Hunt Game."Mijn bloed werd koud en mijn ogen werden groot.De kamertemperatuur leek tien graden te dalen.Hij zweeg even en een langzame, gevaarlijke glimlach verspreidde zich over zijn gezicht - het soort glimlach dat pijn beloofde."Als ze hier nog steeds is bij zonsopgang en ze overleeft de jacht, dan is ze van mij. Zo niet..."Hij haalde zijn schouders op, alsof het er hoe dan ook niet toe deed. Alsof mijn leven of dood slechts een munt voor hem was."Sloop haar uit elkaar."De deur ging achter hem dicht met een zachte klik.Even zat ik daar, verstijfd.Niet in staat om te verwerken wat ik net had gehoord.Toen sloeg de paniek toe.Ahh, wat de hel! Ik schreeuwde innerlijk, mijn gedachten raceten, mijn hart bonkte tegen mijn gekneusde ribben.Het jachtspel.Ik wist niet wat dat was, maar aan de manier waarop de twee mannen me nu aankeken - met iets tussen medelijden en verwachting - was het niet goed.Het was helemaal niet goed.Gisteravond was ik met een

Toen flitste mijn gedachten terug naar de avond dat ik me aan het voorbereiden was op mijn bruiloft.Ik zat bij mijn ijdelheid, Stephanie achter me vlechtte mijn haar, opgewonden kletsend over hoe mooi ik eruit zou zien. Ik had gelachen - eigenlijk blij voor een keer - toen ik in de spiegel keek.En voor slechts een korte seconde hadden mijn ogen gegloeid.Niet goudkleurig als een bèta.Niet rood als een Alpha.Zelfs niet het lichtgele van een Omega.Blauw. Helder, elektrisch blauw.Ik had met mijn ogen geknipperd en het was weg. Zo snel had ik mezelf ervan overtuigd dat ik het me had voorgesteld. Truc van het licht. Huwelijkszenuwen.Maar wat als ik dat niet had gedaan?Nu, starend naar mijn genezen arm, denk ik alleen maar... Ik heb nog nooit van iemand met blauwe ogen gehoord. Het was altijd hetzelfde: goud voor Beta's, rood voor Alpha's, lichtgeel voor Omega's.Dus wat was er in godsnaam blauw?Misschien... misschien was mijn wolf eindelijk wakker geworden?Dat is wat ik echt wild

Ik draaide me om om weer te rennen, op zoek naar een opening, hoe dan ook voorbij hen en ik vond plotseling een uitweg.Net toen ik op het punt stond naar Nathan te gaan die zijn hoede liet zakken met zijn handen in zijn zakJosh bewoog sneller dan ik ooit iemand had zien bewegen.Of misschien had ik het gewoon niet verwacht, hij lijkt mijn verhuizing te hebben voorspeld.Het ene moment was hij drie meter achter me. De volgende was zijn hand op mijn pols en veegde hem achter mijn rug totdat ik mijn schoudergewricht uit protest voelde schreeuwen."Ah! Fuck, ben je gek, laat me gaan!" De schreeuw scheerde uit mijn keel, rauw en wanhopig en weergalmend.Pijn explodeerde door mijn arm, witgloeiend en verblindend. Hij duwde me heftig naar voren en dwong me op mijn knieën. Mijn knieschijven raakten het beton hard genoeg om me sterren te laten zien."Josh, STOP!" Nathans stem sneed door de chaos als een zweepspleet.Maar Josh luisterde niet meer.Ik kon het voelen - de verschuiving in hem. H

"Nee," zei ik, terwijl ik probeerde weg te trekken, ook al kon ik amper staan. "Ik wil hem niet zien, ik geef niet om hem. Ik wil eerder weg van deze plek—"Mijn stem ving op toen een andere golf van brandende pijn door me heen rolde, beginnend bij mijn nek en zich door mijn borst verspreidde. Ik slikte hard en proefde koper."Voordat iemand anders besluit dat ik een kauwspeeltje ben.""Wil je leven?" Nathans stem was nu harder, dringend. "Dan moet je Aiden zien. Nu.""Nee!!! Ik heb je gezegd dat ik snel genees." Ik drukte mijn hand harder tegen mijn nek en voelde het bloed er nog steeds doorheen sipelen. "Dit is niet mijn eerste weerwolfbeet, het kan me niet doden en ik heb een snel genezingsvermogen... je hebt mijn arm eerder gezien, kijk nu was hij volledig genezen-"Op dit punt zou ik alles zeggen om weg te komen, ik klonk zelfs zelfverzekerd om hem te vertellen over mijn genezingsvermogen, een die ik nooit helemaal begreep.Gek toch? Ik wilde hier gewoon weg, ik was bang voor wel