บททั้งหมดของ Seine abgelehnte Luna ist die Königin des Lykaners: บทที่ 31 - บทที่ 33

Verdomde hel!! Ik begreep niet wat er gebeurde.Wat was Aiden aan het doen?We waren het eens geworden over mijn hand. Dat was waar we het over eens waren. Dat was het plan. Maar nu was het traject van het mes volledig verschoven en was de scherpe zilveren rand niet langer op mijn hand gericht - het was direct gericht op de plek waar mijn hart achter mijn ribben zat, en mijn hersenen konden het niet snel genoeg verwerken om het te begrijpen.Ik wilde schreeuwen en hem tegelijkertijd vragen of hij gek was, maar hij had al gehandeld.Maar alleen het luide geluid van mijn stem weergalmde, de woorden kwamen er niet uit.Hij drukte het zilveren mes langzaam in mijn borst.En hij stopte daar niet, hij doorboorde mijn gootsteen en stak me dieper.De pijn sloeg onmiddellijk toe en het was anders dan alles ervoor - niet het branden van het gif, niet de pijn van de klauwwonden, niet iets waar mijn lichaam een categorie voor had. Het voelde alsof mijn ingewanden in brand werden gestoken met iets

Mijn ogen sprongen open, gloeiend blauw.Maar ik was het niet meer die er doorheen keek."Haar ogen-" Nathans stem kwam ergens rechts van me. Ik zag Marcus het bloed uit zijn mondhoek vegen terwijl Nathan langzaam en voorzichtig naar me toe ging, alsof hij wist dat er iets niet klopte, maar het toch van dichtbij moest zien.Hij nam alle voorzorgsmaatregelen terwijl hij dichterbij kwam, zijn ogen op mijn gezicht gericht met een intensiteit die ik nog nooit eerder van hem had gezien - geen angst, maar concentratie. Diepe, gefocuste, bijna eerbiedige concentratie."Hebben weerwolven blauwe ogen?" Vroeg Marcus van achter hem, zijn stem zakte laag, bijna fluisterend. Hij had één hand tegen zijn ribben gedrukt waar de muur hem had gevangen - ik kon de huivering zien die hij slikte - maar zijn ogen hadden me ook niet verlaten.Hij veegde het bloed van de hoek van zijn lip met de rug van zijn hand en staarde. "Hoe zijn haar ogen blauw? Dat is niet mogelijk. Geen van de bloedlijnen die ik ken,