บททั้งหมดของ Seine abgelehnte Luna ist die Königin des Lykaners: บทที่ 21 - บทที่ 30

De lucht in de hele kamer zakte plotseling en werd gespannen door Aidens aanwezigheid."Wat is het?""Het is april..." Nathan begon het uit te leggen.Maar ik onderbrak hem. Ik was er klaar mee om gepraat te worden alsof ik daar niet stond. Klaar met slachtoffer zijn."Ga eens raden, Aiden," zei ik, en ik benadrukte zijn naam als een vloek. "Je Beta Josh vond het oké om me in mijn nek te bijten en me ter dood te veroordelen." Mijn stem trilde van woede en angst en pijn, allemaal vermengd met elkaar. "Dus vertel me alsjeblieft dat je een remedie hebt, want ik ben echt niet klaar om vandaag te sterven."De temperatuur in de kamer leek tien graden te dalen.Aidens gezicht donker als een onweerswolk. Hij keek naar Nathan. "Is dat waar?"Nathan knikte een keer, zijn uitdrukking grimmig.Het volgende moment flitsten Aidens ogen felrood - alfarood - en zijn hoofd flitste met onmenselijke snelheid naar Josh toe."Aiden... Aiden, kalmeer!" Zei Nathan snel, maar het was te laat.Aiden verdween

Ik voelde het leven uit me wegvloeien.Het maakte me langzaam leeg van de pijn. Het vertrok in golven, elk trok meer dan de vorige, en ik kon het niet stoppen. Ik kon er niets van stoppen.Ik hijgde kort in ondiepe ademhalingen die me niet genoeg lucht gaven, hoe hard ik er ook naar trok. Mijn zicht was volledig verdwenen - niet precies duisternis, meer alsof alles was opgelost in een wit, niets neuriënd waar ik niet doorheen kon kijken, hoe hard ik ook probeerde me te concentreren. Mijn ogen waren te zwaar om open te houden. Mijn lichaam brandde en bevroor tegelijkertijd, koorts en ijs liepen tegelijkertijd door me heen, en het bloed - ik kon voelen hoeveel bloed ik had verloren. Te veel. Veel te veel.Ga ik zo dood?De gedachte kwam rustig aan, wat op de een of andere manier erger was dan wanneer het luid was geweest.Wat zei ik, het is duidelijk dat ik ga sterven."Nee." Het woord kwam uit me voordat ik besloot het op een hese, nauwelijks hoorbare toon te zeggen. "Ik ga niet dood."

Ik hoorde ze eindelijk op weg naar een oplossing. De vorige - wat Aiden ook zo scherp had geweigerd - van de manier waarop hij had geklonken, leek het helemaal geen oplossing die hij bereid was te overwegen."Vertel het me." Mijn stem kwam nauwelijks boven een gefluister uit. "Vertel het me alsjeblieft. Ik wil niet dood, dat wil ik niet." Tranen rolden over mijn wang terwijl ik mezelf kneep, proberend vast te houden aan iets echts door de ondraaglijke pijn die me levend opat.Aiden en Nathan kwamen terug naar de bank. Hij hurkte naast me neer en keek me aan, iets dat misschien medelijden in zijn ogen had kunnen zijn.Toen hij sprak was zijn stem laag en voorzichtig, alsof hij elk woord opzettelijk koos."Er zit een wolf in je, en die wolf liet je arm genezen zoals hij deed. Het is misschien sterk genoeg om dit te bestrijden - als we het naar de oppervlakte kunnen dwingen.""Je begrijpt het niet." De woorden hebben me gekost. "Ik heb honderd keer geprobeerd te verschuiven. Niets ooit—"

Ik leunde achterover tegen zijn borst en liet mezelf even ademen. De hitte die van hem afkwam was de enige warmte die ik kon voelen die niet het brandende gifsoort was, en ik was me ervan bewust - in de verte, in het deel van mijn hersenen dat nog steeds duidelijk functioneerde - dat ik hiervan genoot. Hier zijn. Tegen deze specifieke borst. Met deze bijzonder moeilijke, gesloten, gevaarlijke, gecompliceerde man die mijn leven had gered en het vervolgens bedreigde en nu bij me zat terwijl ik het verloor.Grappig hoe dat is gelukt. Nou, van alle slechte dingen die gebeurd waren, was dit iets goeds."Precies waarom ik praat," zei ik. "Misschien kom ik er niet meer aan. Kan je net zo goed frustreren terwijl ik het nog kan."Ik glimlachte. Ik kon het bloed op mijn lippen voelen toen ik het deed en ik glimlachte toch."Als je echt dood wilt," zei hij zachtjes, "vertel het me nu. Ik zal het snel maken."Ik heb niet meteen geantwoord.In plaats daarvan deed ik iets waar ik niet eerder aan ha

Aiden pakte zijn shirt bedekt met vlekken van mijn bloed en gooide het opzij, waardoor alleen zijn blote borst zichtbaar was, en verdomme, het was prachtig. Hij liet zijn arm onder me glijden en tilde me in één soepele beweging in zijn armen alsof ik helemaal niets woog."Je hoeft me niet te dragen, ik kan lopen," zei ik, want zo dicht bij hem zijn voelde vreemd en verleidelijk tegelijk, mijn hele lichaam drukte tegen zijn borst, en het stuurde iets door me heen. Ik was niet voorbereid op een gevoel dat niets me hier kon bereiken. Dat ik veilig was.Het was geruststellend op een manier die ik nu niet de energie had om te onderzoeken."Je leugens zijn verschrikkelijk," zei hij, terwijl hij me niet eens aankeek. "Je ego aan de andere kant is indrukwekkend."Ik hield mijn mond. Er was gewoon geen manier om te argumenteren met hoe hij sprak. Zijn woorden lieten geen deur open voor discussie en ik was te uitgeput om te proberen er een te forceren.Hij droeg me door de kamer en legde me met