Share

บทที่ 5

last update Petsa ng paglalathala: 2026-08-26 17:48:41

“เพราะพี่หนิงเอ๋อเมตตา เป็นคนช่วยดูแลเองนี่เจ้าคะ”

“ใช่” ซูหนิงเอ๋อพยักหน้า

“ข้าเป็นคนให้” รอยยิ้มของเย่เหม่ยหลิงค้างไป

“ผ้าไหมพวกนี้” นางเดินไปลูบผืนผ้าบนโต๊ะ

“ข้าก็ให้” จากนั้นก็ชี้ไปยังเครื่องประดับบนโต๊ะเครื่องแป้ง

“อันนั้นก็ข้าให้” นางหันไปมองเย่เหม่ยหลิง

“แม้กระทั่งเรือนหลังนี้...ก็เป็นของสกุลซู” ใบหน้าของเย่เหม่ยหลิงซีดลง

“พี่หนิงเอ๋อ...ท่านพูดเรื่องนี้ทำไม”

“ข้าก็แค่ทบทวน” ซูหนิงเอ๋อยิ้ม

“กลัวว่าตัวข้าจะเผลอและลืมไป”

“ลืมอะไรหรือเจ้าคะ”

“ลืมว่าใครเป็นเจ้านาย และใครเป็นแค่คนรับใช้” คำพูดนั้นทำให้สีหน้าของเย่เหม่ยหลิงเปลี่ยนไปทันที กู้เหวินเฉิงขมวดคิ้ว

“หนิงเอ๋อ เจ้าไม่ควรพูดเช่นนี้”

“เช่นนั้นหรือ” ซูหนิงเอ๋อหันไปมองเขา

“แล้วข้าควรพูดอย่างไร”

“สกุลเย่แม้จะรับใช้สกุลซู แต่เหม่ยหลิงก็เป็นสหายของเจ้า”

“สหายรึ?” นางหัวเราะเบาๆ

“สหายที่นอนร่วมโต๊ะกับคู่หมั้นของข้าในวันที่ตัวเองบอกว่าป่วย?”

“เราไม่ได้ทำอะไร!” เย่เหม่ยหลิงรีบพูด

“ข้าไม่ได้บอกว่าพวกเจ้าทำอะไร” ซูหนิงเอ๋อหันไปมองนาง

“เหตุใดเจ้าจึงรีบร้อนปฏิเสธเล่า รึเจ้าร้อนตัวเรื่องอะไร”

“ข้า...”

“หรือในใจเจ้ากำลังคิดเรื่องอะไรอยู่เย่เหม่ยหลิง”

“พี่หนิงเอ๋อ!” เสียงของเย่เหม่ยหลิงเริ่มสั่น ดวงตาของนางแดงขึ้นอย่างรวดเร็ว หากเป็นเมื่อก่อนเพียงเห็นอีกฝ่ายร้องไห้ ซูหนิงเอ๋อคงเป็นฝ่ายเข้าไปปลอบ แต่วันนี้...นางอยากรู้เหลือเกินว่าสตรีตรงหน้าจะเล่นละครได้ดีเพียงใด

“ร้องไห้ทำไม”

“ข้าไม่ได้คิดอะไรกับคุณชายกู้จริงๆ นะเจ้าคะ!”

“ดี” ซูหนิงเอ๋อตอบทันที

“ในเมื่อไม่ได้คิด เช่นนั้นก็คงไม่มีปัญหา” เย่เหม่ยหลิงเงยหน้าขึ้น

“ปัญหาอะไรหรือเจ้าคะ”

“ต่อไปนี้ ห้ามเจ้าพบกู้เหวินเฉิงตามลำพัง” บรรยากาศในห้องเงียบลงทันทีกู้เหวินเฉิงหน้าเปลี่ยนสี

“หนิงเอ๋อ!”

“ข้าพูดผิดหรือ” ซูหนิงเอ๋อหันไปมองเขาตรงๆ ดวงตาแข็งกร้าวอย่างกับคนที่เขาไม่รู้จัก

“ท่านเป็นคู่หมั้นของข้า นางเป็นบุตรสาวของคนในสกุลที่รับใช้สกุลซู แต่กลับอยู่ร่วมกันสองต่อสองภายในห้องเช่นนี้ หากเรื่องแพร่ออกไป ผู้คนจะคิดอย่างไร”

“ข้าเพียงมาเยี่ยมคนป่วย!”

“คนป่วย?” นางมองอาหารเต็มโต๊ะอีกครั้ง

“เช่นนั้นคุณชายกู้คงห่วงใยนางมาก ถึงขั้นมานั่งกินอาหารเป็นเพื่อน”

“เจ้า!” กู้เหวินเฉิงเริ่มมีสีหน้าไม่พอใจแต่ซูหนิงเอ๋อไม่สนใจ นางเดินไปที่โต๊ะ ก่อนหยิบตะกร้าผลไม้ที่ชิงเยว่ถืออยู่ขึ้นมา

“จริงสิ” นางวางมันลงตรงหน้าเย่เหม่ยหลิง

“ข้ารู้ว่าเจ้าป่วย จึงนำของมาเยี่ยม” เย่เหม่ยหลิงมองผลไม้ในตะกร้า ใบหน้าของนางพลันแข็งค้าง ผลไม้บางลูกมีรอยช้ำ บางลูกดูไม่สดแล้ว

“นี่...”

“รับไว้สิ” ซูหนิงเอ๋อยิ้มกว้าง

“ข้าอุตส่าห์นำมาให้ เห็นว่าเจ้าไม่ค่อยถือสาของเก่าหรือของใช้แล้ว...” เย่เหม่ยหลิงกัดริมฝีปาก นางจะปฏิเสธก็ไม่ได้ เพราะทุกคนรู้ดีว่าเรือนนี้ได้รับการดูแลจากสกุลซู

“ขอบคุณเจ้าค่ะ...พี่หนิงเอ๋อ”

“ของเหลือจากจวนข้า ข้าก็ไม่อยากทิ้งเพราะอย่างไรเสียสำหรับเรือนสกุลเย่ ของเหลือของใช้แล้วก็ยังจำเป็นอยู่” คราวนี้แม้แต่ชิงเยว่ก็ต้องเม้มริมฝีปากแน่น เย่เหม่ยหลิงหน้าแดงขึ้นทันที นางกำมือแน่นแต่ยังต้องฝืนยิ้ม

“พี่หนิงเอ๋อพูดล้อเล่นเก่งขึ้นนะเจ้าคะ”

“ข้าไม่ได้ล้อเล่น” ซูหนิงเอ๋อตอบทันที

“ผลไม้พวกนี้เหลือจริงๆ” กู้เหวินเฉิงทนไม่ไหวอีกต่อไป

“หนิงเอ๋อ วันนี้เจ้าเป็นอะไรไป” ซูหนิงเอ๋อหันกลับไปมองเขา

“ท่านถามข้าอีกแล้ว”

“ข้าก็เพียง...”

“หรือท่านไม่ชอบที่ข้ามาเยี่ยมคนรับใช้ของสกุลข้า”

“ข้าไม่ได้หมายความเช่นนั้น”

“ถ้าเช่นนั้นก็ดี” นางเดินกลับไปนั่งลงก่อนจะยกถ้วยชาของเย่เหม่ยหลิงขึ้นมา แต่ยังไม่ทันได้ดื่ม ซูหนิงเอ๋อก็หยุด

“ชิงเยว่”

“เจ้าคะ”

“น้ำชานี้ใช้ชาอะไร” ชิงเยว่เดินเข้ามาดู แล้วตอบตามตรง

“ชาหลงจิ่งเจ้าค่ะ” ซูหนิงเอ๋อยิ้มบางๆ

“ชาหลงจิ่งชั้นดี” นางหันไปมองเย่เหม่ยหลิง

“ข้าจำได้ว่าชุดนี้เพิ่งส่งมาจากเรือนใหญ่เมื่อไม่กี่วันก่อน” เย่เหม่ยหลิงหน้าเสียยิ่งนัก นางรีบเอ่ย

“คือ...”

“ข้าให้บิดาเจ้าไปดูแลกิจการเพียงส่วนเดียว เหตุใดถึงมีเงินซื้อของดีเช่นนี้”

“พี่หนิงเอ๋อ ข้า...”

“อ้อ” ซูหนิงเอ๋อยกมือขึ้น

“ข้าลืมไป” นางหันไปมองกู้เหวินเฉิง

“หรือคุณชายกู้เป็นคนจ่ายให้” กู้เหวินเฉิงชะงัก เย่เหม่ยหลิงรีบพูด

“ไม่ใช่นะเจ้าคะ!”

“เช่นนั้นเงินมาจากที่ใด” ไม่มีใครตอบซูหนิงเอ๋อค่อยๆ วางถ้วยชาลง เสียงกระทบโต๊ะเบาๆ แต่กลับทำให้เย่เหม่ยหลิงสะดุ้ง

“ไม่เป็นไร” ซูหนิงเอ๋อหยุดไปเล็กน้อย ก่อนเอ่ยต่อด้วยน้ำเสียงเรียบๆ

Patuloy na basahin ang aklat na ito nang libre
I-scan ang code upang i-download ang App

Pinakabagong kabanata

  • เกิดใหม่อีกครา ข้าจะเปลี่ยนชะตาเป็นพระชายาท่านอ๋อง   บทพิเศษ 27

    “เรื่องอื่นข้ายอมเจ้าได้ แต่เรื่องนี้ไม่มีทาง”“หากหม่อมฉันอยากเดินเล่นในสวนล่ะเพคะ?”“ข้าจะไปกับเจ้า”“หากหม่อมฉันอยากกินขนมตอนกลางคืน?”“ข้าจะให้ห้องครัวทำให้”“หากหม่อมฉันอยากกินของที่ห้องครัวไม่มี?”“ข้าจะให้คนออกไปหามา” นางจ้องเขา ก่อนหัวเราะจนไหล่สั่น“ท่านอ๋อง ทรงตามใจหม่อมฉันถึงเพียงนี้ ระวังลูกคนนี้จะเอาแต่ใจเหมือนพระองค์นะเพคะ” เซียวเฉิงเย่ยกคิ้ว“หากเหมือนข้า อย่างน้อยก็ต้องรู้จักปกป้องคนที่ตนรัก” เขาหยุดไปเล็กน้อย ก่อนก้มลงแนบหน้าผากกับหน้าผากของนาง“แต่หากเหมือนเจ้า ก็คงฉลาดจนทำให้ข้าปวดหัวตั้งแต่ยังพูดไม่ได้” ซูหนิงเอ๋อยกมือทุบอกเขาเบาๆ ขณะที่เสียงหัวเราะของทั้งสองดังขึ้นพร้อมกันนอกหน้าต่าง แสงตะวันสุดท้ายของวันค่อยๆ ลับหายไป ทว่าภายในเรือนกลับสว่างไสวด้วยโคมไฟและความสุขที่ไม่มีสิ่งใดมาพรากไปได้ง่ายๆ อีกแล้วคืนนั้น หลังจากซูหนิงเอ๋อหลับไปแล้ว เซียวเฉิงเย่ยังคงนั่งอยู่ข้างเตียง เขามองใบหน้าสงบของภรรยา ก่อนค่อยๆ วางฝ่ามือลงบนหน้าท้องของนางอย่างแผ่วเบา“เจ้าตัวเล็ก...” เขากระซิบด้วยน้ำเสียงที่แม้แต่ตนเองยังไม่คุ้นเคย“พ่อไม่รู้ว่าเจ้าจะเป็นเด็กชายหรือเด็กหญิง แต่พ่อสัญญาว

  • เกิดใหม่อีกครา ข้าจะเปลี่ยนชะตาเป็นพระชายาท่านอ๋อง   บทพิเศษ 26

    เวลาผ่านไปอีกหลายเดือน ฤดูร้อนค่อยๆ เคลื่อนเข้าสู่ฤดูใบไม้ร่วง ต้นท้อในจวนอ๋องผลัดใบจนเหลือเพียงกิ่งก้าน ทว่าภายในเรือนกลับเต็มไปด้วยความอบอุ่นเช้าวันหนึ่ง ซูหนิงเอ๋อตื่นขึ้นมาพร้อมอาการคลื่นไส้ นางเพิ่งจิบชาร้อนไปได้ไม่กี่คำก็ต้องรีบวางถ้วยลง ชิงเยว่เห็นเช่นนั้นจึงรีบเข้ามาประคอง“พระชายา ทรงเป็นอะไรไปเพคะ? หรือเมื่อคืนทรงพักผ่อนไม่เพียงพอ?”“ข้าเองก็ไม่รู้ ช่วงนี้ข้าเหนื่อยง่าย ทั้งยังไม่ค่อยอยากอาหาร” ชิงเยว่ขมวดคิ้ว ก่อนจะนึกบางอย่างขึ้นมาได้ ดวงตาของนางพลันเบิกกว้าง“พระชายา...ประจำเดือนของพระองค์คราวนี้มาหรือยังเพคะ?” ซูหนิงเอ๋อชะงักไปทันที นางนิ่งคิดอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะค่อยๆ ส่ายหน้าชิงเยวยกมือปิดปาก แววตาเต็มไปด้วยความตื่นเต้น“เช่นนั้นหม่อมฉันจะรีบไปเชิญท่านหมอเดี๋ยวนี้เพคะ!”“ชิงเยว่ อย่าเพิ่งตื่นเต้นไป บางทีอาจเป็นเพียงเพราะช่วงนี้ข้าพักผ่อนไม่พอเท่านั้น” ถึงจะกล่าวเช่นนั้น แต่เมื่ออยู่ตามลำพัง ซูหนิงเอ๋อกลับอดยกมือขึ้นแตะหน้าท้องของตนเองไม่ได้ ความคิดหนึ่งค่อยๆ ก่อตัวขึ้นในใจเป็นไปได้หรือไม่...ไม่ถึงครึ่งชั่วยาม หมอประจำจวนก็เดินทางมาถึง เขาตรวจชีพจรให้นางอย่างละเอียด ก่อ

  • เกิดใหม่อีกครา ข้าจะเปลี่ยนชะตาเป็นพระชายาท่านอ๋อง   บทพิเศษ 25

    สามวันหลังจากเหตุการณ์ในศาลาร้าง จวนอ๋องเซียวเฉิงเย่ก็กลับคืนสู่ความสงบอีกครั้ง ทว่าความสงบครานี้มิได้เกิดจากการที่ทุกคนลืมเรื่องราวที่ผ่านมา แต่เป็นเพราะคนที่คิดก่อการร้ายถูกจับกุมจนหมดสิ้นจากการสอบสวน ชายชุดเทามีนามว่าเย่ฉางเฟิง เป็นผู้ที่ยังคงภักดีต่อเศษซากอำนาจของตระกูลเย่ที่ถูกเนรเทศ เขาลอบเข้ามาในเมืองหลวงหลายเดือนก่อนเพื่อวางแผนกำจัดเซียวเฉิงเย่ โดยเชื่อว่าหากท่านอ๋องสิ้นพระชนม์ กองกำลังที่อยู่ภายใต้อำนาจของเขาจะต้องแตกกระจาย และความลับเกี่ยวกับคดีเก่าของตระกูลเย่จะถูกฝังไปตลอดกาลส่วนหลินเยว่หรู แม้จะมิใช่ผู้วางแผนทั้งหมด แต่นางก็รู้เห็นและยินยอมช่วยเหลือ เพราะความทะเยอทะยานและความริษยาบังตาท้ายที่สุด นางถูกส่งตัวไปยังศาลหลวงเพื่อรับโทษตามความผิดที่ตนก่อ ส่วนเย่ฉางเฟิงและผู้สมรู้ร่วมคิดถูกสอบสวนขยายผลต่อไป หลักฐานที่รวบรวมได้ทำให้คดีเก่าซึ่งถูกปิดบังมานานเริ่มปรากฏแสงสว่าง เซียวเฉิงเย่จึงไม่จำเป็นต้องใช้ชีวิตอยู่ท่ามกลางเงาของผู้ที่คิดสังหารตนเองอีกต่อไปเมื่อทุกอย่างคลี่คลาย เขากลับมาที่เรือนของซูหนิงเอ๋อในยามเย็นเช่นเคยนางกำลังนั่งอยู่ใต้ต้นท้อ อ่านบัญชีรายรับรายจ่ายของจว

  • เกิดใหม่อีกครา ข้าจะเปลี่ยนชะตาเป็นพระชายาท่านอ๋อง   บทพิเศษ 24

    ชายชุดเทาก้าวเข้ามาใกล้ น้ำเสียงเย็นเยียบราวกับกำลังพูดถึงเรื่องธรรมดาเรื่องหนึ่ง“พรุ่งนี้เจ้าจงหาข้ออ้างไปพบเซียวเฉิงเย่ อ้างว่าเจ้ารู้สึกไม่สบายใจที่พระชายาซูหมดสติ และต้องการช่วยสืบหาคนร้าย เมื่อเขาเห็นว่าเจ้าเป็นประโยชน์ บางทีเขาอาจลดความระแวงลงบ้าง” หลินเยว่หรูหัวเราะอย่างขมขื่น“ท่านคิดว่าท่านอ๋องจะเชื่อข้าหรือ? วันนี้ข้าเพิ่งปรากฏตัวในสวน พระชายาซูก็หมดสติทันที ต่อให้ข้าไม่ใช่คนลงมือ คนทั้งจวนก็คงสงสัยข้าไปแล้ว”“เช่นนั้นเจ้าก็ต้องทำให้พวกเขาเชื่อว่าเจ้าเองก็เป็นเหยื่อ!” ชายชุดเทากดเสียงต่ำลง ก่อนยื่นมือออกมาตรงหน้านาง“เอาของที่ข้าให้เจ้าออกมา” หลินเยว่หรูชะงัก มือที่ซ่อนอยู่ในแขนเสื้อกำห่อผ้าแน่นขึ้น“ท่านจะเอาคืนหรือ?”“ข้าต้องตรวจสอบบางอย่าง”“ไม่!” นางปฏิเสธทันที ก่อนจะรู้ตัวว่าตนตอบเร็วเกินไป จึงรีบผ่อนน้ำเสียง“ข้าหมายถึง...ของชิ้นนี้สำคัญต่อแผนการของเราไม่ใช่หรือ หากท่านเอาคืนไป แล้วข้าจะทำอย่างไรต่อ?” แววตาของชายชุดเทาเปลี่ยนเป็นเย็นชา“หลินเยว่หรู เจ้าคิดว่าตนเองยังมีสิทธิ์ต่อรองกับข้าอีกหรือ?”“ข้าไม่ได้หมายความเช่นนั้น!”“ถ้าเช่นนั้นก็เอามา!” เขายื่นมือเข้าคว้าแขนเ

  • เกิดใหม่อีกครา ข้าจะเปลี่ยนชะตาเป็นพระชายาท่านอ๋อง   บทพิเศษ 23

    ค่ำคืนมาเยือนอย่างเงียบงัน ภายในจวนอ๋อง แสงโคมตามระเบียงค่อยๆ ดับลงทีละดวง เหลือเพียงแสงสลัวจากโคมหน้าประตูเรือนรับรองและเสียงลมพัดผ่านยอดไม้เป็นระยะหลินเยว่หรูนั่งอยู่หน้าโต๊ะเครื่องแป้ง นางเปลี่ยนเป็นชุดสีเข้มเรียบง่าย เส้นผมเกล้าไว้อย่างหลวมๆ บนโต๊ะมีเพียงปิ่นไม้หนึ่งอันกับถ้วยชาที่ยังไม่ได้แตะต้อง นางมองเงาสะท้อนของตนเองในกระจกทองแดง หัวใจเต้นแรงจนรู้สึกได้ถึงแรงสั่นสะเทือนในอก พระชายาซูหมดสติไปแล้วจริงหรือหากเซียวเฉิงเย่รู้ว่านางเกี่ยวข้องกับเรื่องนี้ ต่อให้เขาเคยมีไมตรีต่อนางมากเพียงใด ก็คงไม่มีวันปล่อยนางไปง่ายๆแต่หากนางไม่ไปพบชายชุดเทา อีกฝ่ายย่อมคิดว่านางกำลังทรยศต่อข้อตกลงหลินเยว่หรูหลุบตาลง มือลูบห่อผ้าที่ซ่อนอยู่ในแขนเสื้อโดยไม่รู้ตัวในที่สุด นางก็ลุกขึ้น เปิดประตูออกไปอย่างระมัดระวัง“คุณหนูจะไปไหนเจ้าคะ?” สาวใช้ที่เฝ้าอยู่ด้านนอกเอ่ยถามด้วยความสงสัย หลินเยว่หรูชะงักเพียงชั่วอึดใจ ก่อนตอบเสียงเรียบ“ข้านอนไม่หลับ อยากออกไปเดินรับลมสักครู่ เจ้าไม่ต้องตามมา”“แต่ว่า...”“ข้าบอกว่าไม่ต้องตามมา!” น้ำเสียงที่แข็งกร้าวทำให้สาวใช้ก้มหน้าลงทันที หลินเยว่หรูไม่เสียเวลาพูดต่อ น

  • เกิดใหม่อีกครา ข้าจะเปลี่ยนชะตาเป็นพระชายาท่านอ๋อง   บทพิเศษ 22

    เมื่อถึงตำหนัก หมอหลวงก็รีบเข้ามาตรวจอาการทันที เซียวเฉิงเย่ยืนอยู่ข้างเตียง ไม่ยอมถอยห่างแม้แต่ก้าวเดียว ขณะที่ชิงเยว่ยืนตัวสั่นอยู่ไม่ไกล ดวงตาแดงก่ำด้วยความกังวล ผ่านไปครู่ใหญ่ หมอหลวงจึงถอนเข็มเงินออกจากข้อมือของซูหนิงเอ๋อ ก่อนค้อมกายลงอย่างระมัดระวัง“ทูลท่านอ๋อง พระชายามีอาการคล้ายได้รับพิษพ่ะย่ะค่ะ แต่พิษยังไม่แสดงอาการรุนแรงนัก กระหม่อมจำเป็นต้องตรวจสอบเพิ่มเติมจึงจะระบุได้ว่าเป็นพิษชนิดใด”“พิษ?” เสียงของเซียวเฉิงเย่เย็นลงทันที“เจ้าหมายความว่ามีคนวางยานาง?” หมอหลวงก้มหน้าต่ำ“กระหม่อมยังไม่กล้ายืนยันพ่ะย่ะค่ะ แต่จากอาการในขณะนี้ มีความเป็นไปได้สูง” ภายในห้องพลันเงียบงันเซียวเฉิงเย่กำหมัดแน่น เส้นเลือดบนหลังมือปูดขึ้นอย่างเห็นได้ชัด“ตรวจให้ละเอียดที่สุด หากต้องใช้ยาหรือสมุนไพรชนิดใด ให้ไปนำมาทันที ไม่ว่าจะต้องแลกด้วยสิ่งใด ข้าต้องการให้นางปลอดภัย”“กระหม่อมรับบัญชา!” หมอหลวงรีบถอยออกไปจัดยา เซียวเฉิงเย่นั่งลงข้างเตียง เอื้อมมือไปจับมือของซูหนิงเอ๋อไว้ ปลายนิ้วของนางเย็นกว่าปกติ เขาจึงประคองมือทั้งสองข้างของนางไว้ในฝ่ามือตนเอง ราวกับต้องการถ่ายทอดความอบอุ่นทั้งหมดให้นาง“หนิง

Higit pang Kabanata
Galugarin at basahin ang magagandang nobela
Libreng basahin ang magagandang nobela sa GoodNovel app. I-download ang mga librong gusto mo at basahin kahit saan at anumang oras.
Libreng basahin ang mga aklat sa app
I-scan ang code para mabasa sa App
DMCA.com Protection Status