All Chapters of เรือนราคะ: Chapter 71 - Chapter 80

หญิงสาวมองบุรุษทั้งสองคน ถอดอาภรณ์ออกเผยให้เห็นท่อนเอ็นขนาดใหญ่เเละยาว อวี้ฉีมองร่างงามบนกองผ้า หญิงสาวนอนถ่างขาให้พวกเขาทั้งสองคน หงเฟยความร่างบางมาจุมพิตให้หนำใจลิ้นหนาของหงเฟยแหย่เข้าไปในร่องปากงามหาความหวานฉ่ำอย่างเร่าร้อน ด้านอวี้ฉีก็ไม่น้อยหน้าเช่นกัน จับขาเรียวงามถ่างออกมาเเล้วโน้มใบหน้าเขาสูดดมกลิ่นหอมรัญจวนของบุปผางามที่มีสีราวกับดอกเบญจมาศสีชมพูที่บานสะพรั่งงดงามกลิ่นหอมหวานมีน้ำรักไหลเยิ้มเปรียบอวี้ฉีดั่งภูมรินทร์ดอมดมบุปผางามท่ามกลางเเสงสุริยันลิ้นหนาสอดแทรกเลียเข้าไปที่กลีบนอกและกลีบในสีหวานคนตัวเล็กเกร็งออกมาอย่างเห็นได้ชัดจวบ จวบ จวบจวบ จวบ จวบ เสียงดูดร่องงามว่ามีความสุขเพียงใดน้ำเมือกสีขาวไหลออกมาตลอด อวี้ใช้นิ้วผลิร่องงามออกเเล้วเลียตรงเมล็ดสีแดงอย่างช้า ๆ ปลายลิ้นตวัดขึ้นและตวัดลง หงเฟยได้มอบลำดุ้นขนาดใหญ่ยัดเข้าปากงาม นางเลียหัวมันอีกทั้งใช้ลิ้นเลียไข่จนหงเฟยถึงกับขนลุกเลยทีเดียวอวี้ฉีก็ยังคงก้ม ๆ เงย ๆ อยู่กับร่องงาม เลียหนา ๆ สอดเข้าไปในร่องงาม เข้า ๆ ออก ๆ จนนางเสียวจนเหยี่ยวพุ่งออกมา ชายหนุ่มกินน้ำเหยี่ยวหญิงสาว ยิ่งกระตุ้นความราคะในร่างกายของนาง ส่ว

ยามบ่ายคล้อยเเสงแดดอ่อน ๆ คนใจเมืองเปี้ยนต่างรู้สึกยินดีมากที่จะได้จัดพิธีขอฝน ว่ากันว่าเมืองเปี้ยนนั้น เป็นเมืองที่ติดกับเเม่น้ำสายหนึ่งชื่อว่า แม่น้ำหวงโห ย้อนไปเมื่อห้าปีคืนหลัง ชาวเมืองเปี้ยนต่างอุดมสมบูรณ์แต่จู่ ๆ มิรู้ว่าทำไมถึงได้เกิดภัยเเร้งเยี่ยงนี้ได้ ทำให้ชาวเมืองเปี้ยนต้องลำบาก แม้แต่น้ำในแม่น้ำหวงโหยังแห้งขอดจนเห็นดินโคลนใต้น้ำการรำขอฝนครั้งนี้ทำให้ชาวเมืองเปี้ยน ต่างตื่นตาตื่นใจยิ่งนักมู่หนานหนานในอาภรณ์สีขาวไร้ลวดลาย ยืนเด่นบนลานหญ้าที่ตัดพิธีรำขอฝนใกล้กับริมแม่น้ำหลังจากที่นางปักธูปลงบนกระถางธูปเป็นที่เรียบร้อยเเล้ว ร่างบางพลันร่ายรำอย่างอ่อนช้อย ฝูงชนต่างมองร่างงาม ที่ร่ายรำอย่างงดงามไม่นานเกิดปรากฏการณ์ฟ้ามืดอึมครึมขึ้นมา ฝูงชนต่างมองไปที่ร่างบาง ปาฏิหาริย์ชัด ๆ เพียงแค่นางร่ายรำขอฝนเท่านั้น ก็มีฝนห่าใหญ่ตกลงมาช่างน่าเหลือเชื่อ เหลือเกินชาวบ้านต่างโขกศีรษะให้มู่หนานหนาน แม้แต่ท่านเจ้าเมืองเปี้ยนอย่างชิงสุ่ยยังอดชื่นชมในตัวมู่หนานหนานมิได้อวี้ฉีพลันยิ้มอย่างพอใจที่พระสนมรักทำหน้าที่สำเร็จ .มู่หนานหนานมองเมล็ดฝนตกลงมากระทบเรือนร่างงามใบหน้างามพรั่งพรูไปด้วยรอ

เรื่องราวของเมืองเปี้ยนเป็นอันจบลงที่ชิงสุ่ยต้องไปอยู่กับสืออวี้เหนียงในเเม่น้หวงโห ส่วนสืออวี้หลันเกิดอาการเป็นบ้า ใช้ชีวิตอยู่คนเดียว ช่างน่าสงสารนัก"คิดอันใดรึ" อวี้ฉีมองคนงามนั่งเงียบมาตลอดทาง ดูท่านางจะเหนื่อยกระมังเพิ่งออกมาจากเมืองเปี้ยนจะมุ่งหน้าเข้าสู่เมืองหลวงมู่หนานหนานมองอวี้ฉี ในตอนนั้นที่นางมองดูสามคนผัวเมียตกลงกันท่ามกลางสายฝน นางคิดว่าคนที่น่าสงสารที่สุดคือสืออวี้เหนียง โดนแย่งสามี และทำร้ายจนตาย สุดท้ายเเล้วศพก็ไม่ได้ฝัง ดันโยนลงไปในเเม่น้ำหวงโหจนกลายเป็นบริวารของเจ้าเเม่หานนี่ ห้าปีที่ผ่านเมืองเปี้ยนขาดน้ำ คงจะเป็นเพราะสืออวี้เหนียงสินะ แต่ตอนนี้ปัญหาทุกอย่างได้คลี่คลายเเล้ว"ข้าคิดว่าเมืองเปี้ยนสงบสุขเเล้ว ท่านจะส่งผู้ใดมาปกครองต่อเจ้าคะ""เรื่องนี้ ข้าต้องหารือกับขุนนางฝ่ายใน เจ้ามิต้องกังวลหรอก ตอนนี้ข้าอยากจะกินเจ้าเเล้วล่ะ คนงาม""ท่านในรถม้าท่านว่ามันสนุกรึไง"นางถามเขาจากใจจริง ทำไมชอบถึงชอบมีอะไรกับนางในรถม้านัก"หรือเจ้าไม่ชอบ" อวี้ฉีไม่พูดเปล่า มือหนาล้วงเข้าไปใต้กระโปรงงาม จากนั้นดึงกางเกงขาวบางของนางออกมู่หนานหนานปรายตามองเจ้าคนเถื่อนที่ล้วงเข้าไปด้า

ช่วงเวลานี้รถม้างามวิจิตรของอวี้ฉีกำลังมุ่งหน้าเข้าสู่เมืองหลวงคาดว่าใช่เวลาอีกไม่เกินหนึ่งครั่วยามคงถึงพระราชวังหลวงในตอนนี้พวกเขาทั้งสามคนสวมอาภรณ์กันเสร็จเรียบร้อยเเล้ว มู่หนานหนานนั่งอยู่ตรงกลาง มีบุรุษอย่างอวี้ฉีแนบด้านซ้าย ส่วนหงเฟยเเนบด้านขวาระหว่างนั้นเองรถม้าเกิดหยุดกะทันหัน สารถีได้ขึ้นว่า"คุ้มกันฝ่าบาท ด้านนอกมีโจรภูเขา"ด้านนอกที่เต็มไปด้วยป่าไผ่ บุรุษชุดดำนับสิบคนต่อสู้กับเหล่าทหารองครักษ์ เสียงกระบี่กระทบกันกังลั่น คนในรถม้าอย่างมู่หนานหนานอกสั่นขวัญผวาไปหมดเเล้วกระบี่ทะลุลงมาที่หลังคา นางกรีดร้องเข้าไปในอ้อมกอดของอวี้ฉี หงเฟยเห็นกระนั้นกระโดดออกไปทางหน้าต่าง ต่อสู้กับคนที่บนหลังคารถม้า"ไม่ต้องกลัว ข้าจะไม่มีทางให้ผู้ใดมาทำร้ายเจ้าเป็นอันขาด" อวี้ฉีปลอบใจสาวงามหงเฟยปะมือกับคนบนหลังคาหลายกระบวนท่านัก สุดท้ายเจ้าคนชุดดำยอมแพ้ เพราะเสียเลือดมาก ดูจากการต่อสู้หงเฟยคิดว่า ไม่น่าจะใช่โจรภูเขากระบี่จ่อไปที่ลำคอของมัน"ใครส่งเจ้ามา" มันไม่ยอมบอก มันกัดลิ้นตัวเองตาย และอีกสองคนกำลังจะกัดลิ้นตัวเองเช่นกัน แต่หงเฟยสั่งให้ทหารบีบแก้มมันไว้ "บอกมา""พระสนมเสิ่น" หนึ่งในสองเป็

ทางด้านหยวนฮองเฮารู้ว่าฝ่าบาทประทับที่ตำหนักเฟยคืนนี้ ไม่เสด็จมาหานาง ทำให้หยวนฮองเฮาปวดใจยิ่งนัก เช้าวันต่อมามู่หนานหนานปรายตามอง รอบเตียงบุรุษทั้งสองได้ออกไปจากตำหนักของนางเเล้ว นางสวมผ้าเสร็จ ควันดำเข้ามาในตำหนักของนาง หญิงสาวพลันล้มลง ลืมตาขึ้นมาอีกที นางถูกมัดมือ มัดเท้า อยู่ในรถม้าเสียเเล้ว "ปล่อยข้านะ ปล่อย" นางบอกชายผู้นั้น แต่ชายผู้นั้นหาได้สนใจนาง เขายิ้มเย็น"ท่านไม่ต้องร้องโวยวาย ข้านำคำสั่งของหยวนฮองเฮาให้ส่งตัวท่านไปที่แคว้นเหลียง"แคว้นเหลียงอย่างนั้นรึหยวนฮองเฮาทำไมต้องทำกับนางขนาดนี้ด้วยเล่า "โทษที่ท่านเองเถอะ เป็นที่โปรดปรานของฝ่าบาทมากเกินไป"แคว้นเหลียงเป็นแคว้นที่ฮ่องเต้ แก่ใกล้ตายเเล้วมาปกครอง จะให้นางไปเป็นสนมรึ นางไม่ยอม"ข้าไม่ไป""ท่านจะขัดขืนอะไรได้ นอนอยู่เฉย ๆ เถอะ ถ้าไม่อยากเจ็บตัว" ชายผู้นั้นเอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงที่เย็นเฉียบ เขาป้อนยาลูกกลอนเข้าปากนางหนึ่งเม็ด "ยานี้จะทำให้ท่านเป็นใบ้ พูดไม่ได้ พอถึงแคว้นเหลียงข้าจะถอนพิษให้"นางคือเทพธิดาเผ่าหูเกอไม่คิดว่าจะมีชะตาอาภัพเยี่ยงนี้ ใช้เวลาสามวันถึงแคว้นเหลียง รถม้าเข้าประตูเมืองแคว้นเหลียงอย่างง่ายด