75

"ท่านพี่ อย่ามองข้าเช่นนี้" หัวใจของสืออวี้หลันพลันตกไปอยู่ปลายเท้าเเล้ว คนที่นางรักสุดใจใช้สายตาดูแคลนนาง ทำให้นางนั้นเจ็บปวดนัก

"ทำไมเจ้าถึงได้กระทำเยี่ยงนี้กับน้องสาวตัวเอง" เขาคิดผิดจริง ๆ หลังจากที่สืออวี้เหนียงตาย ยกให้สืออวี้หลันแทนตำแหน่งสืออวี้เหนียง

"ชิงสุ่ยไปกับข้าเถอะ อดีตที่ผ่านมา ข้าจะให้อภัยท่าน" ในใจลึก ๆ สือวี้เหนียงรักชิงสุ่ยมาก

ชิงสุ่ยสะบัดมือสืออวี้หลันออกแล้วยืนข้างสืออวี้เหนียง 

"ข้าขอโทษ ต่อไปนี้ข้ากับเจ้าจะไม่แยกจากกัน" ชิงสุ่ยมองดวงหน้างามของสืออวี้เหนียง

"อือ"

"ไม่นะ ท่านจะทิ้งข้าไปอยู่กับนังแพศยานี้ไม่ได้" สืออวี้หลันนางไม่ยอม ยอมมิได้เป็นอันขาด

"สืออวี้หลันทห้าปีมานี้ ข้าให้เจ้ามีความสุขกับเขามามากเเล้ว ถึงเวลาที่ข้าจะได้อยู่กับเขาเสียที"

"เหนียงเหนียง ยกเขาให้ข้าเถอะ" สืออวี้หลันถึงกับคุกเข่าให้น้องสาว 

ชิงสุ่ยรักสือวี้เหนียง ไม่ได้รักสือวี้หลัน ที่ผ่านมาสืออวี้หลันวางยาเขา ทำให้สืออวี้เหนียงเห็น สืออวี้เหนียงก็ล้มป่วยจนตาย เรื่องนี้เขาติดค้างสืออวี้เหนียงนัก

"ให้ข้าไปกับนางเถอะ" ชิงสุ่ยเอ่ยขึ้น

"เจ้ายอมแพ้เถอะ ข้ากับชิงสุ่ยจะใช้ชีวิตร่วมกัน"

"ไม่ ข้าไม่ยอม" สืออวี้หลันร้องไห้ฟูมฟายอย่างหนัก

ทุกคนที่แอบฟังอยู่นั้นรู้สึ้กเห็นใจสืออวี้เหนียง ไม่คาดคิดว่า จวนท่านเจ้าเมืองจะเกิดเรื่องพี่สาวทำร้ายน้องสาวเพราะบุรุษเพียงผู้เดียว

"ให้ข้าไปกับนางเถอะ ห้าปีที่ผ่านมา ข้าก็อยู่กับเจ้ามานานเเล้ว ให้ข้าได้รักกับสืออวี้เหนียงเถอะ อีกอย่าง ชาวเมืองเปี้ยนจะได้สงบสุข จะได้มีน้ำใช้ทุกปี" ชิงสุ่ยบอกสืออวี้หลัน ที่เกิดความแล้งขึ้น คาดว่าน่าจะเป็นส่วนมาจากสืออวี้เหนียงที่มิยอมปล่อยฝนลง

"เจ้ารักษาตัวดี ๆ แล้วกัน อย่างน้อย เจ้าก็เป็นพี่สาวข้า ห้าปีมานี้อาการของเจ้าล้วนเกิดจากข้ากระทำเจ้า"

สืออวี้หลันมองสือวี้เหนียง มิน่าเล่า นางถึงได้เกิดภาพหลอนตลอดคืนก่อนนอน เพราะนังน้องสาวตัวดีนี่เอง

ร่างบางพาร่างหนากระโดดขึ้นฟ้าแล้วมุ่งลงสู่แม่น้ำหวงโห ท่ามกลางเสียงกรีดร้องของสืออวี้เหนียง เหล่าฝูงชนต่างมองเหตุการณ์ที่เกิดขึ้น

 นึกสงสารสืออวี้เหนียงที่ต้องโดนพี่สาวฆ่าเเล้วโยนศพทิ้งในแม่น้ำ จนตัวเองกลายเป็นบริวารของเจ้าแม่หานนี่

จบสิ้นลงเสียทีภัยเเล้งของเมืองเปี้ยน ต่อไปอากาศในเมืองนี้คงจะเป็นไปตามฤดูกาลเเล้ว