All Chapters of เรือนราคะ: Chapter 91 - Chapter 100

มู่หนานหนานนั่งมองน้ำชาที่เป็นไอระเหยขึ้นมา จิตใจของนางเหม่อลอยยิ่งนักนางน้ำตาไหลพราก ๆ สามวันมานี้ หลี่อ๋องอยู่ในคุกหลวงโดนทรมานอย่างหนัก"พระสนมยอมเป็นของฝ่าบาท บางทีอาจจะช่วยหลี่อ๋องได้" อาจูเป็นคนเอ่ยขึ้นมา ทำให้นึกขึ้นได้ บางที การให้คนที่เรารักมีความเป็นอยู่ที่ปลอดภัยดีกว่า ดีกว่าให้เขาต้องตายจาก นางกับเขาคงไร้วาสนากันเเล้วจริง ๆ "ไปกราบทูลฝ่าบาท คืนนี้ข้าจะถวายตัว" นางตัดสินใจเเล้ว การให้หลี่อ๋องมีชีวิตที่ดีกว่า คือสิ่งสำคัญเหลียงซีในห้องพระอักษรยามนี้อ่านฎีกา ลู่กงกงย่างกรายเข้ามาใบหน้าระรื่น"ทูลฝ่าบาท พระสนมมู่จะถวายตัวพ่ะย่ะค่ะ" "ช่างดียิ่งนัก นำตัวหลี่อ๋องกลับวังของเขา แล้วให้คนเฝ้าไว้ให้ดี"นางคงจะรักหลี่อ๋องมากจริง ๆ ครั้งนี้เขาจะไม่ให้นางได้มีโอกาสหนีไปไหนเป็นอันขาด ชายหนุ่มหยักยิ้มด้วยความสาแก่ใจ ที่จะได้ครองสาวงาม ก่อนจะพลบค่ำ มู่หนานหนานนอนเเช่น้ำที่ผสมบุปผางาม ในหัวมีแต่ภาพหลี่อ๋อง นางรักเขามากจริง ๆ นางแอบให้อาจู อาจี ไปสืบความในคุกหลวง พบว่าหลี่อ๋องโดนทรมานอย่างหนัก"หนานหนาน" เสียงนี้ทำให้นางลืมตาขึ้น นางจำเขาได้ หลี่อ๋อง"ท่าน" เขากระโดดลงมาจากคาน"ถูกนำต

หลายวันต่อมาเข้าสู้ฤดูหนาว มู่หนานหนานพลันเอาใจเหลียงซีมาก เขาก็รักนางมาเช่นกัน อีกไม่นานเขาจะแต่งตั้งนางเป็นฮองเฮาของแคว้นเหลียงหญิงสาวป้อนผิงกัวเข้าปากเขา ในอุทยานหลวงในยามนี้ หมู่วิหคบินว่อนเต็ม อีกทั้งกลิ่นบุปผางามส่งกลิ่นหอมออกมา"หนานหนาน แคว้นหนานต้องการตัวเจ้า เราไม่ยอมส่งเจ้าให้พวกเขาเป็นอันขาด" ย้อนไปเมื่อสามวันก่อนสาส์นจากแคว้นหนานต้องตัวมู่หนานหนาน แต่เหลียงซีไม่ยอมที่จะส่งตัวนางไป นางเป็นของเขาเเล้ว เหตุใด เขาต้องส่งนางไปด้วยเล่ามู่หนานหนานมองดวงหน้าหล่อเหลา อยากรู้ว่าเขาจะส่งนางไปรึไม่ "ท่านว่าอย่างไร""เราไม่มีทางส่งเจ้าไปหรอก" เหลียงซีไม่พูดเปล่า ไอโขรก ๆ ออกมา"แย่เเล้ว ฝ่าบาท ในยามนี้ ทหารม้าแคว้นหนานบุกมาที่เมืองเหนือของเรา หากไม่ส่งพระสนมมู่ไป พวกเขาจะมาตีเมืองเหลียง" ลู่กงกงวิ่งอย่างเหนื่อยหอบมารายงานเจ้านาย"ฝ่าบาท" "เจ้ามิต้องกังวล ถ่ายทอดคำสั่งเราลงไป ให้หลี่อ๋องออกรบในครั้งนี้ หากเขาตีชาวหนานได้สำเร็จ ข้าจะยกโทษให้เขา"ถ้าหลี่อ๋องตาย ก็แค่ตายในสนามรบเท่านั้น ในเรือนของหลี่อ๋อง ในยามนี้ เขากำลังเป่าน้ำชาที่มีไอระเหยขึ้นมา ประตูถูกเปิดออก พร้อมลู่กงกงถือร

สามวันผ่านไปเยียนหรานร้องอย่างเจ็บปวด ร่างกายของนางปวดแสบ ปวดร้อนเหลือเกิน เหตุใดหนานอ๋องช่างโหดร้ายต่อนางเช่นนี้เล่าในห้องนี้ช่างมืดเหลือเกิน สามวันผ่านมานี้เยียนหรานได้กินแต่แป้งทอดประทังชีวิต เหตุใดเขาจึงโหดร้ายกับนางเพียงนี้"โอ๊ย ทรมานเหลือเกิน" เยียนหรานนอนดิ้นทุรนทุรายประตูเปิดออกผู้มาเยือนนางคือหนานอ๋องนั่นเอง เขามาพร้อมกับบุรุษร่างสูง เยียนหรานมองเขาอย่างแค้นเคลือง"สังหารข้าเถอะ" ใบหน้าเยียนหรานเต็มไปด้วยหยาดเหงื่อ หนานอ๋องเผยอยิ้มน้อย ๆ ให้เขาสังหารนาง ฝันไปเถอะ !!!"ฝันไปเถอะ ว่าข้าจะสังหารเจ้า เยียนหราน เจ้าต้องทรมานอยู่ในห้องมืดนี้ไปจนตาย จัดการนางได้" สองบุรุษต่างสาวเท้าเข้ามาหานาง ส่วนหนานอ๋องออกไปข้างนอกแล้วเยียนหรานโดนสองบุรุษเปลื้องผ้า นางมองชายสองคนรุมนาง อีกคนจุมพิตเยียนหรานอย่างเร่าร้อน พิษหนอนไหมใยวสันต์ หากไม่ได้รับการถอนพิษ นางจะตายทันที หนานอ๋องช่างโหดเหี้ยมกับนางยิ่งนักขาเรียวงามถูกเเยกจากกัน ดวงตาดอกท้อของจินหยางมองร่องสวาทสีงามของเยียนหราน ลิ้นหนาเลียอย่างละมุนลิ้นหนาเลียอย่างลื่นไหล เยียนหรานถึงกับกระตุก ทรวงอกคู่งามครอบครองโดยจินหง สองคนนี้เป็นพี่น

หลายวันมานี้เยียนหรานต้องหอบผ้าของทหารมาซักที่ริมฝั่งทะเลสาบ จะหนีก็หนีไม่ได้ ทหารตามนางทุกฝีก้าวจริง ๆ อีกทั้งพิษหนอนวสันต์มักจะกำเริบตลอดหลังจากที่ซักผ้าเสร็จ เยียนหรานก็พลันตากผ้าไว้ที่ราวไม้ไผ่ นางต้องตกใจเมื่อเจอนายกองเนี่ย หลายวันแล้วที่นางไม่ได้เจอเขา "ปล่อยข้า" "เยียนหราน เจ้ามันหญิงแพศยา ที่หนานอ๋องไม่สนใจแล้ว มิเช่นนั้นหนานอ๋องจะให้เจ้ารับใช้พวกทหารอย่างข้ารึ" นายกองเนี่ยจุมพิตเยียนหรานอย่างเร่าร้อน ต่อหน้านายทหารหลายนายเพี้ยะ !!!เยียนหรานตบไปที่หน้านายกองเนี่ย "นางแพศยากล้าตบข้า" นายกองเนี่ยกระชากเยียนหรานแล้วจับพาดไหล่ นายทหาร้องโห่ขึ้นมาอย่างแรง "จัดการนางเลยท่านนายกอง" ท่ามกลางเสียงยุยง ทำให้นายกองเนี่ยพาเยียนหรานมาที่ถ้ำแห่งหนึ่งไม่ไกลจากทะเลสาบนักเยียนหรานถูกวางลงบนกองฟาง นายทหารเดินตามนายกองมาอีกสามคน "พวกเจ้าออกไป ออกไป" นางเพิ่งพักฟื้นร่างกาย คนพวกนี้ก็รังแกนางเสียแล้ว ย้อนเวลาไปได้นางไม่อยากจะรู้จักทั้งเจาอ๋องและหนานอ๋องเสียด้วยซ้ำพวกมันทั้งสี่คนเปลื้องผ้าออกจนหมด เยียนหรานเหนื่อยมาก ที่จะรับศึกหนักกับคนทั้งสี่คนนี้นายกองเนี่ยดุ้นอวบใหญ่ยาว จับ

เยียนหรานเหนื่อยล้ายิ่งนักหลายเดือนผ่านไปร่างกายเยียนหรานพลันอวบอิ่มขึ้นมาก นางก็ไม่รู้ว่านางเป็นอันใด ข่าวของเจาอ๋องก็พลันเงียบหายไปเยียนหรานต้องล้างเท้าให้กับทหารของชนเผ่าทุ่งหญ้าอย่าง ต้าข่านมาเจริญสัมพันธไมตรี จึงนอนอยู่ค่ายทหารนอกเมือง หนานอ๋องจึงให้เยียนอ๋องมาปรนนิบัติต้าข่านเยียนหรานรินสุราให้ต้าข่าน ทันทีที่เขากินเข้าไป พบว่าสุรานี้มียาพิษ"นี่เจ้า คิดสังหารข้ารึ" เยียนหรานมองเขา แน่นอนว่านางอยากจะให้เขาตาย แล้วโยนความผิดให้หนานอ๋อง"หนานอ๋องเป็นคนสั่งให้ข้าทำ" เยียนหรานแกล้งบีบน้ำตา "เจ้ามันหญิงชั่วอย่างหนานอ๋องบอกเสียจริง โชคดีที่ข้ากินยาถอนพิษไว้แล้ว" ต้าข่านใช้มีดสั้นภายในชั่วพริบตาเดียว อาภรณ์ของเยียนหรานขาดกระจุยกระจายเลยทีเดียว"นี่ท่าน" ร่างงามกระจ่างตรงหน้า ต้าข่านทันที นับว่าเขารอบคอบที่เชื่อหนานอ๋อง"เยียนหราน เจ้าโดนพิษหนอนวสันต์เข้าไป เจ้ายังไม่เข็ดหลาบสินะ ข้าจะทำให้เจ้ารู้เองว่า ความตายมันเป็นเช่นไร"ทันใดนั้นเยียนหราน ต้องตกตะลึงแท่งหยกขนาดใหญ่ยาวของต้าข่าน ต้าข่านถึงกับยิ้มเยาะ แน่นอนว่า ของลับของชนเผ่าทุ่งหญ้า ของบุรุษชาวทุ่งหญ้า ย่อมใหญ่ยาวทุกคน ถึงชนิดท