74

ยามบ่ายคล้อยเเสงแดดอ่อน ๆ คนใจเมืองเปี้ยนต่างรู้สึกยินดีมากที่จะได้จัดพิธีขอฝน ว่ากันว่าเมืองเปี้ยนนั้น เป็นเมืองที่ติดกับเเม่น้ำสายหนึ่งชื่อว่า แม่น้ำหวงโห ย้อนไปเมื่อห้าปีคืนหลัง ชาวเมืองเปี้ยนต่างอุดมสมบูรณ์

แต่จู่ ๆ มิรู้ว่าทำไมถึงได้เกิดภัยเเร้งเยี่ยงนี้ได้  ทำให้ชาวเมืองเปี้ยนต้องลำบาก แม้แต่น้ำในแม่น้ำหวงโหยังแห้งขอดจนเห็นดินโคลนใต้น้ำ

การรำขอฝนครั้งนี้ทำให้ชาวเมืองเปี้ยน ต่างตื่นตาตื่นใจยิ่งนัก

มู่หนานหนานในอาภรณ์สีขาวไร้ลวดลาย ยืนเด่นบนลานหญ้าที่ตัดพิธีรำขอฝนใกล้กับริมแม่น้ำ

หลังจากที่นางปักธูปลงบนกระถางธูปเป็นที่เรียบร้อยเเล้ว ร่างบางพลันร่ายรำอย่างอ่อนช้อย ฝูงชนต่างมองร่างงาม ที่ร่ายรำอย่างงดงาม

ไม่นานเกิดปรากฏการณ์ฟ้ามืดอึมครึมขึ้นมา ฝูงชนต่างมองไปที่ร่างบาง ปาฏิหาริย์ชัด ๆ เพียงแค่นางร่ายรำขอฝนเท่านั้น ก็มีฝนห่าใหญ่ตกลงมา

ช่างน่าเหลือเชื่อ เหลือเกิน

ชาวบ้านต่างโขกศีรษะให้มู่หนานหนาน แม้แต่ท่านเจ้าเมืองเปี้ยนอย่างชิงสุ่ยยังอดชื่นชมในตัวมู่หนานหนานมิได้

อวี้ฉีพลันยิ้มอย่างพอใจที่พระสนมรักทำหน้าที่สำเร็จ .มู่หนานหนานมองเมล็ดฝนตกลงมากระทบเรือนร่างงาม

ใบหน้างามพรั่งพรูไปด้วยรอยยิ้มที่งดงาม ยิ่งทำให้ชาวบ้านสรรเสริญ นางว่านางคือพระโพธิ์สัตย์มาโปรดพวกเขา

หญิงสาวหยุดการร่ายรำ เดินทอดน่องอย่างเนิบช้ากำลังจะก้าวลงจากลานเวที

แต่ทว่ามีสิ่งมิคาดฝันเกิดขึ้นเจ้างูใหญ่ยักษ์สีขาวออกมาจากกลางแม่น้ำหวงโห มุ่งหน้ามาทางมู่หนานหนาน สิ่งที่เกิดขึ้นทำเอาเหล่าชาวบ้านต่างวิ่งหนีกระเจิง ชั่วพริบตาเดียวบริเวณนั้น เกิดความโกลาหลขึ้นมา

"แย่เเล้ว เจ้าแม่งูขาวออกมาเเล้ว" ชาวบ้านคนหนึ่งพลันตะโกนขึ้น

มู่หนานหนาตกใจกลัวจนก้าวขาไม่ออก งูขาวขนาดใหญ่กลายร่างเป็นสตรีที่งดงาม สตรีผู้นั้นมีเรือนผมขาวงามสยายลงมา ร่างบางสวมชุดสีขาวบาง ๆ นางปรายตามองมู่หนานหนาน

ใช่เเล้วมู่หนานหนานนึกออกแล้ว สตรีนางนี้คือคนที่มาเข้าฝันมู่หนานหนานเมื่อคืนนั่นเอง

"สืออวี้เหนียง"  ชิงสุ่ยพลันก้าวเท้าขึ้นมาบนเวลาที มองสตรีชุดขาว

ส่วนอวี้ฉีรีบดึงร่างบางเข้ามาแนบอกไว้

ชิงสุ่ยมองร่างบางที่เขาคิดถึงมาตลอดห้าปี ไม่คิดเลยว่านางจะกลายเป็นนางพญางูขาว

"เหนียงเหนียง" น้ำเสียงอ่อนโยนเรียกสตรีที่เขารักอย่างหมดใจ

"ชิงสุ่ย เจ้าเป็นถึงท่านเจ้าเมือง ไม่มีปัญญาขอฝน ถึงกับต้องให้พระสนมของฝ่าบาทมาร่ายรำขอฝน  ชิงสุ่ย หากข้าต้องการชีวิตเจ้า เจ้าจะไปอยู่ดับข้าหรือไม่ ถ้ารักเจ้ามาก และก็แค้นเจ้ามาก" สืออวี้เหนียงเอ่ยอย่างชิงชัง ในเเววตาของนาง มีทั้งความรักและความเกลียดต่อ ชิงสุ่ย

"ได้ข้าจะไปกับเจ้า หากเจ้ายอมให้คนเมืองเปี้ยนมีน้ำกินน้ำใช้ หายจากภัยเเล้ง"

ชิงสุ่ยยอมรับว่ารักนางหมดหัวใจ เขาผิดต่อนางยิ่งนัก

"ไม่!!! ท่านพี่จะไปกับนังแพศยานี้มิได้ ข้าไม่ยอม" สืออวี้หลันที่โผล่ขึ้นมาบนเวที

ทุกตนต่างมองสองสตรีที่อยู่ทั้งซ้ายและขวาท่านเจ้าเมืองเปี้ยน ใบหน้างดงามคล้ายกันมาก คนหนึ่งในชุดสีแดงเพลิงร้อนแรง

ส่วนอีกคนในอาภรณ์ชุดสีขาวช่างมีใบหน้างามช่างอ่อนโยนยิ่งนัก

"สืออวี้หลัน เจ้ายังคงเป็นพี่สาวที่เเสนดีของข้าเสียจริง แย่งแม้กระทั่ง สามีของข้า" 

สืออวี้เหนียงมองสืออวี้หลันผู้เป็นพี่สาวอย่างชิงชัง คนที่นางรักและไว้ใจแต่ดันเเย่งสามีของนาง

"เจ้า ตายไปแล้ว อย่าได้มายุ่งกับพวกเราสองคนเลย" สืออวี้หลันไม่พูดเปล่า นางกอดเเขนชิงสุ่ยไว้

สืออวี้เหนียงยิ้มเย็น

"ผู้ใดที่ไม่เกี่ยวข้องด้วย หลีกไป ไม่อย่างนั้นข้าจะไม่ละเว้น"

พอทุกคนที่หลบอยู่ได้ยินคำพูดของสืออวี้เหนียงต่างวิ่งไปออกไปจากลานเวที รวมทั้งอวี้ฉีกับมู่หนานหนาน ที่ต้องวิ่งออกไปให้ห่างจากสามคนนี้

ในบริเวณลานเวทีเหลือเพียงพวกเขาสามคน ชิงสุ่ยมองดวงหน้างาม ไม่คิดว่าจะได้เจอสืออวี้เหนียงในคราบนางพญางูขาว

"เจ้าแปลกใจใช่หรือไม่เหตุใดข้าถึงได้กลายเป็นนางพญางูขาว" สืออวี้เหนียงยิ้มเย็นให้สองคนนั้น

"ข้าดีใจที่ได้พบเจ้าอีกครั้ง" ชิงสุ่ยพูดออกมาจากใจจริง จนทำให้ สือวี้หลันอิจฉาขึ้นมา

"ชิงสุ่ย ข้าเสียใจที่เจ้าไปนอนกับพี่สาวข้า จนข้าล้มป่วยจนตาย ห้าปีมานี้พวกเจ้ามีความสุขหรือไม่"

สืออวี้เหนียงเอ่ยถามทั้งสองคน

ในใจชิงสุ่ยรู้ตัวดี เขาไม่มีความสุขเลยเเม้แต่น้อยนับตั้งแต่ที่สืออวี้เหนียงได้ตายจากไป

"ข้าไม่มีความสุขเลย" ชิงสุ่ยเอ่ยอย่างน้ำตาคลอเบ้า

สืออวี้หลันเจ็บปวดใจไม่น้อย เมื่อได้ยินเยี่ยงนี้  

"ที่ข้าไม่เป็นผี เพราะพี่สาวตัวดีนำศพข้าไปโยนลงแม่น้ำหวงโห ทำให้ข้ากลายเป็นนางพญางูขาว บริวารของเจ้าเเม่หานนี่ ต้องขอบคุณเจ้าสือวี้หลัน"

พอสืออวี้เหนียงพูดจบ ชิงสุ่ยหันไปมองคนร่างเล็กที่กอดเขา

ในตอนนั้น เขาคิดว่า สืออวี้หลันฝังร่างสืออวี้เหนียงในโลงเป็นที่เรียบร้อยเเล้ว เหตุใดจึงกลายเป็นเช่นนี้ได้