80

ทางด้านหยวนฮองเฮารู้ว่าฝ่าบาทประทับที่ตำหนักเฟยคืนนี้ ไม่เสด็จมาหานาง ทำให้หยวนฮองเฮาปวดใจยิ่งนัก 

เช้าวันต่อมามู่หนานหนานปรายตามอง รอบเตียงบุรุษทั้งสองได้ออกไปจากตำหนักของนางเเล้ว นางสวมผ้าเสร็จ ควันดำเข้ามาในตำหนักของนาง หญิงสาวพลันล้มลง 

ลืมตาขึ้นมาอีกที นางถูกมัดมือ มัดเท้า อยู่ในรถม้าเสียเเล้ว 

"ปล่อยข้านะ ปล่อย" 

นางบอกชายผู้นั้น แต่ชายผู้นั้นหาได้สนใจนาง เขายิ้มเย็น

"ท่านไม่ต้องร้องโวยวาย ข้านำคำสั่งของหยวนฮองเฮาให้ส่งตัวท่านไปที่แคว้นเหลียง"

แคว้นเหลียงอย่างนั้นรึ

หยวนฮองเฮาทำไมต้องทำกับนางขนาดนี้ด้วยเล่า 

"โทษที่ท่านเองเถอะ เป็นที่โปรดปรานของฝ่าบาทมากเกินไป"

แคว้นเหลียงเป็นแคว้นที่ฮ่องเต้ แก่ใกล้ตายเเล้วมาปกครอง จะให้นางไปเป็นสนมรึ นางไม่ยอม

"ข้าไม่ไป"

"ท่านจะขัดขืนอะไรได้ นอนอยู่เฉย ๆ เถอะ ถ้าไม่อยากเจ็บตัว" ชายผู้นั้นเอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงที่เย็นเฉียบ 

เขาป้อนยาลูกกลอนเข้าปากนางหนึ่งเม็ด 

"ยานี้จะทำให้ท่านเป็นใบ้ พูดไม่ได้ พอถึงแคว้นเหลียงข้าจะถอนพิษให้"

นางคือเทพธิดาเผ่าหูเกอไม่คิดว่าจะมีชะตาอาภัพเยี่ยงนี้ 

ใช้เวลาสามวันถึงแคว้นเหลียง รถม้าเข้าประตูเมืองแคว้นเหลียงอย่างง่ายดาย 

เหลียงซีฮ่องเต้อยู่ในห้องทรงอักษร ลู่กงกงเข้ามารายงานว่า เทพธิดาเผ่าหูเกอมาเเล้ว ยามนี้ประทับอยู่หนักดอกเหมย 

เหลียงซีไม่มีฮองเฮา เขามีแต่นางสนมรายล้อม เขาติดต่อกับหยวนฮองเฮา ต้องกายเทพธิดามู่หนานหนาน แม้นางจะเป็นกุ้ยเฟยของอี้ฉีเเล้วก็ตาม

มู่หนานหนานนั่งในห้องมืด นางได้รับยาถอนพิษแล้ว บุรุษคนที่มาส่งนางจากไปแล้ว นางกลัวมากจริง ๆ

ประตูถูกผลักออก บุรุษในอาภรณ์สีเหลืองทอง บนศีรษะประดับมงกุฎของผู้ปกครองแคว้นเหลียง สายตาเขามองที่ร่างบาง ในชุดสีขาวด้วยความอ่อนโยน

หญิงสาวนั่งชันเข่าตัวสั่นเทิ้ม 

นางมองเขาอย่างชัด ๆ ใบหน้านั้นไม่ได้แก่มากเท่าไรนัก อายุราว ๆ สี่สิบปี หล่อเหลายิ่ง 

"ไม่ต้องกลัว เราสั่งคนให้นำตัวเจ้ามา เราอยากให้เจ้าช่วยแคว้นเหลียงของเรา ในยามนี้ แคว้นเหลียงของเรา ขาดน้ำ อยากให้เจ้ารำขอฝน แล้วเราจะส่งเจ้ากลับไปที่เจ้าจากมา"

นางมองเขาอย่างตกใจ ให้คนจับตัวนางมา แล้วจะส่งนางกลับไปง่าย ๆ หลังจากที่นางขอฝนเสร็จ 

"ได้เพคะ หม่อมฉัน จะทำตาม" เหลียงซีมองคนงามหายตัวสั่น 

มู่หนานหนานมองเขาเดินออกไป เพียงไม่นานส่งข้ารับใช้นางกำนัลสองนางมาให้นาง อีกทั้งยังมีอาภรณ์มากมายให้นางสวมใส่ 

ทั้งยังสั่งลู่กงกงมารายงานนางด้วยว่า อีกสามวันพิธีขอฝนจะเริ่มขึ้น

นางกำนัลอาจู อาจี เป็นนางกำนัลยอดฝีมือชั้นดี เชี่ยวชาญวรยุทธส่งมาดูแลมู่หนานหนาน

นางคิดถึงเสี่ยวไหน ป่านนี้จะเป็นอย่างไรบ้าง

อาจูกับอาจี อาบน้ำให้นาง หญิงสาวมาพักอยู่แคว้นเหลียงในฐานะอาคันตุกะ 

ตอนแรกคิดว่าจะต้องตกเป็นทาสกามเสียเเล้ว ผู้ครองแคว้นเหลียงดีกับนางมาก จนมู่หนานหนานซึ้งใจ ในยามเช้าของวันถัดมา 

นางขออนุญาติออกไปเดินเล่นชมตลาดนอกวังหลวง โดยมีองครักษ์ไปด้วยสองนาย อาจู อาจีก็ตามไปด้วย

หญิงสาวมาที่โรงงิ้ว นั่งบนชั้นสอง มองการแสดงงิ้วที่สนุก นางงดงามมาก จนไปต้องใจหลี่อ๋อง พระอนุชาของเหลียงซีเข้า

"สนุกยิ่งนัก" มู่หนานถือพักลายวิหคบังหน้ายามพูดกับอาจู อาจี

"เจ้าค่ะ แม่นางมู่" สองนางเอ่ยพร้อมกัน

"กลับวังเถอะ" มู่หนานหนานลุกขึ้น บุรุษในชุดสีน้ำลายลายวิหคแดง ย่างกรายเข้ามาขวางทางนางไว้

"คารวะ หลี่อ๋องเพคะ" นางกำนัลสองคนต่างยอบกายคำนับหลี่อ๋อง หรือ เหลียงเซียวมองใบหน้างามหยาดเยิ้ม เมื่อวานได้ยินว่าเสด็จพี่ นำเทพธิดาเผ่าหูเกอมา ไม่คิดว่าเหลียงซีจะเเย่งมาได้จริง ๆ

หลี่อ๋องแทบอยากจะกระชากนางเข้ามาจุมพิตเสียด้วยซ้ำ

มู่หนานหนานพลันนึกกลัว นางจึงจำใจยิ้มให้เขา อย่างเป็นมิตร แล้วยอบกายคำนับ

"หลี่อ๋องโปรดหลีกทางให้ข้าเถอะเจ้าค่ะ" นางมิชอบคำราชาศัพท์ 

หลี่อ๋องไม่ยอม

"ข้ามิหลีกเล่า" เขากวนประสาทนาง

"นี่ท่าน"

เขาเห็นนางหน้าแดงด้วยความโมโห จึงหลีกทางให้นาง ดวงตาหลี่อ๋องมองคนงามด้วยความเสน่หา

มู่หนานหนานกลับมาถึงตำหนักดอกเหมย จึงรีบเอ่ยถามอาจู อาจี ประวัติหลี่อ๋อง มีความเป็นมาอย่างไร

ทราบว่าโอรสของกุ้ยเฟยคนก่อนนางสนมในฝ่าบาทที่ตายไปแล้ว ลี่ฮ่องเฮามารดาของเหลียวซีจึงรับเลี้ยงเหลียงเซียว รักประดุจโอรสแท้ ๆ

เเสดงว่าหลี่อ๋องย่อมไม่มีพิษสงร้ายต่อฝ่าบาทแคว้นเหลียง เพราะลี่ไทเฮาเมตตาเหลียงเซียวมาก มู่หนานหนานจิบน้ำชาอยู่ ลู่กงกงย่างกายเข้ามา

"แม่นางมู่ คืนนี้จะมีการร่องเรือในอุทยานหลวง ฝ่าบาทเชิญท่านให้ไปร่วมงาน" ลู่กงกงกล่าวอย่างยิ้มแย้ม