All Chapters of เรือนราคะ: Chapter 81 - Chapter 90

ยามเช้าของอีกวันหลี่อ๋องเดินมาส่งมู่หนานหนานที่ตำหนักดอกเหมย อาจู อาจี เห็นเเล้วต่างตกใจ หลี่อ๋องส่งนางเสร็จเขาก็กลับจวนอ๋อง หญิงสาวยืนยิ้มหน้าตำหนัก"แม่นางมู่ เข้าตำหนักเถอะเจ้าค่ะ" อาจีเอ่ยขึ้น แล้วประคองเจ้านายเข้าไปในตำหนัก เมื่อหวนนึกถึงเรื่องเมื่อคืน ทำให้นางประทับใจในตัวเขามาก ทั้งสุภาพอ่อนโยน นางเป็นคนเผ่าหูเกอ เป็นเทพธิดาที่ทำให้คนอื่นมีความสุข แต่ขอให้นางเจอรักเเท้ ไม่ทำร้ายนาง ให้เกียรตินางอย่างหลี่อ๋อง นางจะดูเขาไปเรื่อย ๆ นางจะไม่กลับแคว้นหนานที่มีแต่ความเจ็บปวด นางอยู่แคว้นเหลียงที่มีหลี่อ๋อง ยามพลบค่ำมีนางกำนัล มาส่งอาภรณ์ให้นางสวมใส่ในวันขอฝน มู่หนานหนานมองผ้าต่วนสีขาวลายบุปผา ปักด้วยดิ้นทองอย่างดี งานขอฝนจัดขึ้นหน้าทางขึ้นท้องพระโรง มีเหล่าขุนนางมากมายนั่งประจำที่ มองเทพธิดาเผ่าหูเกอที่ฝ่ายาทเชิญตัวมาขอฝน เเม้ในทะเลสาบจะมีแม่น้ำ แต่ทว่ายามนี้ฝนไม่ตกลงมาพวกเขาทำนามิได้ ราษฎรต่างเดือดร้อนไม่น้อยคนงามอยู่ตรงลานการเเสดง นางจุดธูป จากนั้นท่องคาถาของเผ่าหูเกอ ปักธูปลงบนกระถาง แล้วลงมือร่ายรำขอฝน ร่างบางพลิ้วไหว ไปมาประดุจมัจฉาอยู่ในธารา ใบหน้างามพลันหยักยิ้มอย่างงดง

วันแต่งตั้งกุ้ยเฟย เหลียงซีให้หลี่อ๋องไปรับนางจากตำหนักดอกเหมย หมู่หนานหนานในอาภรณ์สีชมพู ศีรษะประดับด้วยปิ่นหลายอันจนหนักศีรษะมาก ใบหน้างามไม่พอใจนัก หลี่อ๋องลงจากหลังอาชา ปรายตามองคนงาม เขาส่งนางขึ้นเกี้ยวสีแดง กว่าจะถึงท้องพระโรง เขาพาคนงามขี่ม้าหลบหนีออกไปทางประตูหลังทุกอย่างถูกเตรียมพร้อมไว้หมดเเล้วด้านเหลียงซีในชุดสีทอง ต่างดีใจกระหยิ่มยิ้มย่องที่คนงามจะได้เป็นกุ้ยเฟยของเขา ด้านสนมตงอิงใบหน้างามระบายไปด้วยรอยยิ้ม ฝ่าบาทไม่มีวันได้ครอบครองมู่หนานหนานหรอก เพราะนางร่วมมือกับหลี่อ๋อง ให้คนพวกนั้นเปิดทางให้หลี่อ๋องพามู่หนานหนานหนีไปได้"กราบทูลฝ่าบาท หลี่อ๋องพา สนมมู่หนีไปแล้วพ่ะย่ะค่ะ" นายทหารเข้ามากราบทูล ใบหน้าเหลียงซีพลันเเข็งค้างประดุจน้ำเเข็งพันปีทหารต่างไล่ตาม หลี่อ๋องมุ่งหน้าเข้าไปป่าไผ่ มู่หนานหนานน้ำตาซึม เขายอมทิ้งตำแหน่งอ๋อง เพื่อมาใช้ชีวิตกับนาง เขาทิ้งใต้หล้าเลือกนาง เสียงเกลือกม้าวิ่งอย่างรวดเร็ว ฝุ่นตลบอบอวล ทหารม้ายิงธนูไล่ตาม ไม่เลิก หลี่อ๋องไม่กลัวอันใดทั้งนั้น ผ่านเส้นทางนี้ไปก็เป็นหน้าผาแล้ว เขาจะพานางไปใช้ชีวิตให้มีความสุข เขาจะโดดหน้าผา"ท่านอ๋อง ส่งตัวส

การเริงสวาทกับคนงามที่บ่อน้ำพุร้อน ช่างเร่าใจยิ่งนัก สามนิ้วแหย่เข้าไปในรูสวาทอย่างเร่าร้อน แม้นางจะพยายามส่งเสียงครางแต่ก็มิสามารถทำได้ ช่างน่าสงสารยิ่งนัก คนงามพลันเป็นใบ้ไปเสียเเล้วมีจะเสียวแต่ก็นึกชัง ตงเหอที่ทำร้ายนาง ทั้งที่นางไม่เคยคิดทำร้ายกับเขาตงฮูหยินเลยเเม้แต่น้อย ตงเหอมองไปในน้ำพบรูสวาทอ้ารับนิ้วเขาอย่างเบิกบานปากหนาขบเต้าไปนมทั้งสองข้างไปมา บรรยากาศยามนี้ มันช่างดียิ่งนัก คนงามใบหน้าอาบไปด้วยน้ำตา ทั้งเหนื่อยทั้งหอบ อีกทั้งกลิ่นหอมของต้นล่าเหมยส่งกลิ่นรัญจวนมาทางนี้ แจะ แจะ แจะแจะ แจะ แจะ มือหนาใหญ่พลันแหย่เข้าไปอย่างหรรษา คนงามบิดใบหน้าไปมา ตงเหอดึงมือออกมา เขาใช้ผ้าเขาปูบนโขดหิน ให้มู่หนานหนานนอนลงไป ร่องสวาทที่ชุ่มด้วยน้ำอ้าออกมาปากหนาจุมพิตร่องสวาทอย่างเร่าร้อน คนงามเสียวมาก หวานนัก ตงเหอชอบมาก หวานกว่าของตงฮูหยินเสียอีก เมื่อดูดจนพอใจเเล้ว ดุ้นอวบผงาดฟ้าขึ้น พร้อมสำรวจถ้ำสวาทที่เต็มไปด้วยสวนบุปผางามดุ้นอวบค่อยดันเข้าไปในร่องงาม สองมือหนาที่หยาบกระด้าง ผลีกลีบสีชมพูออก แล้วดันเข้าไปจนมิดด้าม ตงเหอใบหน้าร้อนผ่าว แล้วครางออกมาอย่างสาแก่ใจด้านในรูสวาทมันช

หลังจากที่มู่หนานหนานตัวปลอมหายดีเเล้ว ตอนเช้าหลี่อ๋องทำข้าวต้มปลาให้นางทาน หญิงกินอิ่มเเล้วชมว่าอร่อย "ข้าจะพาเจ้าไปที่ที่หนึ่ง" หลี่อ๋องปิดตานางด้วยผ้าสีดำ แล้วอุ้มคนงามขึ้นม้าไปตงฮูหยินอยากรู้ว่าเขามีอะไรจะให้นางดู จนกระทั่ง สองถ้วยชาผ่านไป เขาอุ้มนางลงจากรถม้า แล้วแกะผ้าออกป่าดอกเหมย ช่างดงามนัก นางเคยเห็นแล้ว กระนั้นนางจึงแกล้งตื่นเต้น"งามรึไม่" เขาถามคนงาม"งามมากเจ้าค่ะ" เขาจุมพิตคนงาม ท่ามกลางป่าดอกเหมยที่เป็นพยานรัก แต่น่าเสียดายนัก นางคือมู่หนานหนานตัวปลอม มิใช่คนรักของเขา จึงไม่มีความตื่นเต้นอันใด...มู่หนานหนานตัวจริงยามนี้ นางอยู่ในเรือนหัวหน้าหมู่บ้าน นอนเปลือยกาย ให้ตงอี้และตงเหอตักตวงความสุข ดุ้นอวบตงเหอแหย่เข้าไปในรูสวาทครั้งเเล้วครั้งเล่านางพลันครางออกมา หลังจากที่ได้รับยาถอนพิษแก้ใบ้เป็นที่เรียบร้อย"อ้า อ่า ท่าน" ดุ้นอวบสีดำแทงเข้าไปจนร่องงามช้ำบวมไปหมดเเล้ว ขนของนางหลุดออกเล็กน้อยน้ำรักเป็นตัวหล่อลื่นได้ดีเชียวล่ะ พับ พับ พับ พับ พับ พับ พับ พับตงเหอเร่งความเร็ว เขาใกล้จะแตกเเล้ว มือหนาใหญ่ผลิกลีบแดงออกอย่างกว้าง เห็นท่อนเอ็นใหญ่ แทงคนงามไม่ยั้ง "อ้า อ้

กว่าจะกลับจากล่องเรือก็พลบค่ำ มาถึงหมู่บ้านสกุลตง มู่หนานหนานพลันเหนื่อยยิ่งนักนางถึงกับนอนสลบที่เตียง สองพ่อลูกนอนแนบซ้ายเเละขวากับคนงามสามวันผ่านไป หลี่อ๋องพามู่หนานหนานตัวปลอมกลับมาจากท่องเที่ยวชมธรรมชาติ ในยามนี้ มู่หนานหนานตัวจริงอยู่ที่บ้านตงเหอ สองพ่อลูกออกไปหาปลา กระนั้นนางรีบสาวเท้ามุ่งหน้าไปที่เรือนหลี่อ๋อง ที่อยู่อีกฟากหนึ่ง เสียงหัวเราะในเรือน ทำให้นางพลันเจ็บปวดยิ่งนัก เขาหัวเรากับตงฮูหยิน มู่หนานหนานตัดสินใจผลักประตูเข้าไป พบว่าสองคนนั้นวิ่งไล่กัน ราวกับเเมวจับหนูหลี่อ๋องตกใจมากเมื่อตงฮูหยินมาที่เรือนของเขา"ตงฮูหยินท่านมาอะไร""ข้าไม่ใช่ตงฮูหยิน""เจ้าไม่ใช่ตงฮูหยินแล้วจะเป็นใคร"มู่หนานหนานกระชากหน้ากากออก ตงฮูหยินที่ปลอมเป็นมู่หนานหนานคิดในใจว่าแย่เเล้วหลี่อ๋อง มองตงฮูหยินที่ถอดหน้ากากออก เป็นนางจริง ๆ ด้วย สายตาเขาสลับมองไปที่มู่หนานหนานอีกคน"นางคือตงฮูหยิน ที่ปลอมเป็นข้า ที่อยู่กับท่าน" มู่หนานหนานชี้ไปที่ตงฮูหยิน หลี่อ๋องกระชากหน้ากากออกพบว่าเป็นตงฮูหยินจริง ๆ หัวใจเขาเจ็บปวดมาก นี่มันเรื่องบ้าอันใดกันเล่า"ท่านอ๋อง" หลี่อ๋องตบหน้าตงฮูหยิน ดวงตาเขาแดงก่