73

เปลือกตางามพลันขยับขึ้น พบว่าที่นี่มิใช่บนรถม้าอีกอย่างร่างกายของนางในตอนนี้สวมอาภรณ์เป็นที่เรียบร้อยเเล้ว

"พระสนมท่านตื่นเเล้วรึเจ้าค่ะ" เสี่ยวไหนยืนอยู่ข้างกายพลันเอ่ยขึ้น

"ข้าจำได้ว่า อยู่บนรถม้ามิใช่รึ" 

"ตอนนี้พวกเราอยู่ในจวนท่านเจ้าเมืองเปี้ยนเจ้าค่ะ"

ถึงจวนเจ้าเมืองเปี้ยนเเล้วอย่างนั้นรึ ดวงตางามมองออกไปทางหน้าต่างพบว่าท้องฟ้าเป็นสีดำ แสดงว่าคงจะมาถึงตอนพลบค่ำ

"ตอนนี้ฝ่าบาทเล่า"

"ฝ่าบาทหารือกับท่านเจ้าเมืองเปี้ยน เรื่องความแร้งของเมืองเปี้ยนเจ้าค่ะ  สั่งให้บ่าวดูเเลพระนางให้ดีหลังจากที่พระนางตื่นเจ้าค่ะ" เสี่ยวไหนมองเจ้านาย มีสีหน้าที่อิดโรยมาก สงสัยจะหนักไปหน่อยกับฝ่าบาทในรถม้า

"ข้าอยากเดินเล่นสักหน่อย"

"เจ้าค่ะ "

มู่หนานหนานในอาภรณ์สีเหลืองอ่อนเดินย่างกรายออกมาหน้าลานเรือนพำนักที่เจ้าเมืองเปี้ยนเป็นคนจัดให้พำนัก

บรรยากาศที่เรือนแห่งนี้ค่อยข้างสงบนัก มีดอกอวี้หลันปลูกอยู่ตรงทางเข้าเรือน อีกทั้งมีศาลาให้นั่งพักด้วย

มู่หนานหนานย่างกรายเข้ามานั่งในศาลาสายลมฤดูคิมหันต์พัดมากระทบใบหน้างามอย่างเเรง ทำให้นางรู้สึกสดชื่นนัก

"ฮูหยินใหญ่ ท่านอย่าไปเจ้าค่ะ ท่าอย่าไป" เสียงดังมาจากทางทางเดินเข้ามาในเรือน ทำให้สองนายบ่าวหันไปมองผู้มาเยือน

พบสตรีนางหนึ่งใบหน้างดงาม อาภรณ์สวยหรูแต่ทว่ายับยู่นัก นางกำลังผลักสาวใช้

"ปล่อยข้า พวกสารเลว ข้าจะไปหานังสืออวี้เหนียง แย่ท่านพี่ไปจากข้า"

"ฮูหยินใหญ่ นายหญิงเล็กตายไปนานเเล้ว เจ้าค่ะ"  สาวใช้นางนั้นเอ่ยขึ้นด้วยความหวาดกลัว  สตรีที่ถูกเรียกว่าฮูหยินใหญ่ทำท่าทางลุกลี้ลุกลน 

"นั่นนางอยู่นั่น ข้าจะไปฆ่านาง" ฮูหยินใหญ่สลัดสาวใช้ทั้งหลายออกไปให้พ้นทาง มุ่งหน้าไปที่ศาลา

มู่หนานหนานเห็นสตรีนางนั้นพุ่งเข้ามาประชิดอย่างไม่ทันตั้งตัว มือของสตรีนางนั้น กระชากผมมู่หนานหนาน

เสี่ยวไหนต่างช่วยเจ้านายผลักสตรีนางนั้นออกไปจนล้มอยู่กับพื้น

"ฮูหยินใหญ่เป็นอย่างไรบ้าง" สาวใช้ต่างประคองเจ้านายขึ้นมา

มู่หนานหนานตกใจกับเหตุการณ์ที่เกิดขึ้น ถ้าเสี่ยวไหนไม่ผลัดสตรีคนนี้ออกไป มู่หนานหนานคงจะเจ็บหนักเป็นแน่แท้

"เกิดอันใดขึ้น" อวี้ฉีในอาภรณ์สีเหลืองทองย่างกรายเข้ามาในศาลา ตามมาด้วยบุรุษชุดดำใบหน้าเขาหล่อเหลายิ่งนัก

"กระหม่อมขออภัยฝ่าบาทและพระสนมด้วยพ่ะย่ะค่ะ" 

อวี้ฉีปรายตามองท่านเจ้าเมืองเปี้ยน มู่หนานหนานไม่คิดว่าเจ้าเมืองเปี้ยนหนุ่มหล่อเหลานัก ถ้าให้นางเดาอายุคงไม่เกินสามสิบปีหรอกกระมัง

กระนั้นชิงสุ่ยหรือเจ้าเมืองเปี้ยนสั่งให้สาวใช้นำฮูหยินกลับเรือนไป ทั้งเล่าเรื่องราวที่สืออวี้หลันป่วนทางจิตได้ไม่นานมานี้ หลังจากที่น้องสาวฝาแฝดของนางได้ห้าปี สืออวี้หลันก็มีอาการทางจืต มักคิดว่าสืออวี้เหนียงมาหลอกหลอนนาง

มู่หนานหนานไม่คาดคิดว่า คนหล่อเหลาอย่างชิงสุ่ยจะโชคดีขนาดนี้ แต่งงานกับสองฝาแฝด.แต่ทว่า นางคิดว่าการตายของสืออวี้เหนียงย่อมไม่ธรรมดาเเน่นอน

ในตอนนี้นางนั่งมือเท้าคางที่โต๊ะ อวี้ฉีปรายตามองสนมรัก ตอนที่เขาเห็นนางใช้สายตามองชิงสุ่ยเขาอยากจะควักลูกนัยน์ตาของนางเสียจริง

"คิดอันใดรึ"

"ข้าคิดว่า จวนเจ้าเมืองเปี้ยนเป็นแปลก ๆ เจ้าค่ะ"

"เจ้าไม่ต้องไปคิดเรื่องอื่น  วันพรุ่งเจ้าเตรียมตัวไปรอขอฝนเเล้วกัน ข้ากับเจ้าเมืองเปี้ยนเห็นชอบด้วย วิธีนี้ คือสิ่งที่ดีที่สุด เพื่อชาวเมืองเปี้ยน"

หญิงสาวรู้สึกว่า จวนนี้มีกลิ่นอาย ความแปลกประหลาดอยู่

"เจ้าค่ะ ข้าจะรำขอฝน"

อวี้ฉียิ้มให้กับคนงาม

"หนานหนาน ขอเพียงใต้หล้านี้ เจ้าอย่าจากข้าไปไหน ข้าเเละหงเฟยก็จะรักเจ้า และคอยช่วยเหลือเจ้าทุกอย่าง"

มู่หนานหนานมองเขาผู้อยู่เหนือหัวคนใต้หล้า นี่เขารักนางเเล้วรึ

"ข้าไม่หนีไปไหนเป็นอันขาด ขอเพียงท่านและหงเฟยดีต่อข้า ข้าก็จะรักพวกท่าน หวังเพียงว่าหยวนฮองเฮาจะเมตตาข้า ไม่ทำร้ายข้า"

"ข้ารับปากเจ้า จะไม่มีวันให้นางมาทำร้ายเจ้าเด็กขาด"

"เจ้าค่ะ ข้าเชื่อท่าน"

และคืนนี้ พวกเขาทั้งสามคนก็นอนด้วยกันที่เตียง มู่หนานหนานนอนไม่หลับ ราวกับว่ามีอะไรมาสะกิดให้นางตื่น หญิงสาวปรายตามองพบว่ามีเงาร่างบางของสตรีผู้หนึ่ง

"ช่วยข้าด้วย" น้ำเสียงเย็นเฉียบทำให้มู่หนานหนานพยายามเงาร่างนั้นให้ชัด แต่ทว่าร่างนั้นมันได้หายไปในชั่วพริบตาเดียว

มู่หนานหนานเห็นนางจากไปแล้ว จึงล้มตัวลงนอน แต่ทว่า สตรีนางนั้นโผล่มาตรงหน้ามู่หนานหนาน ห่างกันไม่กี่ซุ่น ใบหน้ามีเกล็ดเต็มหน้า หญิงสาวกรีดร้องอย่างแรง

"หนานหนาน เจ้าเป็นอันใด" อวี้ฉีกอดร่างบาง ส่งหงเฟยส่งสายตามองร่างบางด้วยความเป็นห่วง นางลืมตาขึ้นพบว่า นางแค่ฝันไป อีกทั้งสองบุรุษมองนางด้วยความเป็นห่วง 

"ข้าฝันร้ายเจ้าค่ะ" พวกเขาทั้งสองกอดนางอย่างอบอุ่น ในใจของมู่หนานหนานยังคงหวนคิดเรื่องสตรีหน้างามที่เกล็ดงูทั่วใบหน้าอย่างน่าสะพรึงกลัว