90

กว่าจะกลับจากล่องเรือก็พลบค่ำ มาถึงหมู่บ้านสกุลตง มู่หนานหนานพลันเหนื่อยยิ่งนัก

นางถึงกับนอนสลบที่เตียง สองพ่อลูกนอนแนบซ้ายเเละขวากับคนงาม

สามวันผ่านไป 

หลี่อ๋องพามู่หนานหนานตัวปลอมกลับมาจากท่องเที่ยวชมธรรมชาติ ในยามนี้ มู่หนานหนานตัวจริงอยู่ที่บ้านตงเหอ สองพ่อลูกออกไปหาปลา 

กระนั้นนางรีบสาวเท้ามุ่งหน้าไปที่เรือนหลี่อ๋อง ที่อยู่อีกฟากหนึ่ง 

เสียงหัวเราะในเรือน ทำให้นางพลันเจ็บปวดยิ่งนัก เขาหัวเรากับตงฮูหยิน 

มู่หนานหนานตัดสินใจผลักประตูเข้าไป พบว่าสองคนนั้นวิ่งไล่กัน ราวกับเเมวจับหนู

หลี่อ๋องตกใจมากเมื่อตงฮูหยินมาที่เรือนของเขา

"ตงฮูหยินท่านมาอะไร"

"ข้าไม่ใช่ตงฮูหยิน"

"เจ้าไม่ใช่ตงฮูหยินแล้วจะเป็นใคร"

มู่หนานหนานกระชากหน้ากากออก  ตงฮูหยินที่ปลอมเป็นมู่หนานหนานคิดในใจว่าแย่เเล้ว

หลี่อ๋อง มองตงฮูหยินที่ถอดหน้ากากออก เป็นนางจริง ๆ ด้วย สายตาเขาสลับมองไปที่มู่หนานหนานอีกคน

"นางคือตงฮูหยิน ที่ปลอมเป็นข้า ที่อยู่กับท่าน" มู่หนานหนานชี้ไปที่ตงฮูหยิน

 หลี่อ๋องกระชากหน้ากากออกพบว่าเป็นตงฮูหยินจริง ๆ หัวใจเขาเจ็บปวดมาก  นี่มันเรื่องบ้าอันใดกันเล่า

"ท่านอ๋อง" หลี่อ๋องตบหน้าตงฮูหยิน ดวงตาเขาแดงก่ำ เเสดงความรังเกียจได้อย่างชัดเจน 

"นี่ท่านตบข้า"

"ข้าจะสังหารเจ้าที่ทำให้ข้ากับมู่หนานหนานเจอเรื่องบ้า"

"ที่ผ่านมาข้าช่วยท่านมาตลอด" ตงฮูหยินนึกถึงยามที่นางโดนงูกัดเเทนเขา

"สารเลว ข้าจะจับตัวเจ้าไปให้สามีสารเลวของเจ้า และเผาหมู่บ้านเจ้า"

มู่หนานหนานร่ำไห้จนพูดไม่ออก หลี่อ๋องกอดนางไว้

ในยามนี่หัวหน้าหมู่บ้านกับบุจรชายกลับมาจากหาปลา มองหามู่หนานหนาน เสียงดังหน้าเรือน ประตูเรือนของเขาพังในชั่วพริบตาเดียว

พร้อมร่างตงฮูหยินล้มลงมากองตรงหน้าเขา ตงเหอ ตงอี้ ต่างตกใจไม่น้อย

"ฮูหยิน" ตงอี้ ตงเหอ ต่างประคองนางขึ้นมา 

"หลี่อ๋อง" ตงเหอคิดว่า หลี่อ๋องต้องรู้เรื่องเเล้วเเน่นอน เขาอุตส่าห์วางใจมู่หนานหนาน ไม่คิดว่านางจะกลับไปหาหลี่อ๋อง

"ตงเหอ เจ้ากล้ามาก ที่ทำร้ายคนที่ข้ารัก อีกทั้งให้ฮูหยินเจ้าปลอมตัวเป็นหนานหนาน วันนี้ข้าจะสังหารพวกเจ้า"

หลี่อ๋องปล่อยเข็มพิษออกมา แทงทั้งสามคนจนล้มลงนอนตาเหลือกตาย 

"จบสิ้นแล้ว ข้าจะพาเจ้าออกไปจากหมู่บ้านนี้" เขาโอบกอดนางด้วยความรัก นางดีใจมากที่ได้กลับสู่อ้อมกอดเขาอีกครั้ง

แต่ทว่าดีใจได้ไม่นาน มีเหล่าทหารปิดล้อมหมู่บ้านไว้ 

เหลียงซีตามตัวพวกเขาเจอแล้ว หลี่อ๋องใช้เข็มพิษสู้กับเหล่าทหาร แต่ทว่า ฝ่ายนั้นมีกำลังมากกว่า ทำให้จับกุมทั้งสองคนกลับไปแคว้นเหลียงได้

ทั้งสองโดนจับใส่กรงไม้ 

มู่หนานหนานนึกสมเพชตัวเองสิ้นดี นางนั่งชันเข่า มองหลี่นอนสลบที่ตัก ของนาง

ใบหน้าเขาเต็มไปด้วยบาดแผล รถเกวียนแห่งพวกนางเข้ามาในเมืองเหลียง ชาวบ้านต่างป่าของเน่าเหม็นใส่นาง อะไรกัน เมื่อเดือนก่อน ชาวบ้านยังชื่นชมนางอยู่เลย 

เหตุใดจึงกลายเป็นเยี่ยงนี้ไปได้เล่า 

รถเกวียนลากทั้งสองมาที่ท้ายวัง นางกับหลี่อ๋องโดยแยกจากกัน หญิงสาวพลันโดนตีท้ายทอยสลบไป

พลันสืบตาขึ้นมานอนอยู่ในตำหนักดอกเหมยที่นางคุ้นเคยอย่างดี

อีกทั้งอาภรณ์ที่สวมใส่นั้นงดงามนัก เนื้อผ้าลื่นไหลไม่หยาบ เหมือนแต่ก่อน

"เจ้าฟื้นเเล้ว" เหลียงซีในฉลองพระองค์สีเหลืองทองนั่นเอง

มู่หนานหนานมองหน้าเหลียงซี อย่างนึกชัง

"หลี่อ๋องเล่า"

"คนอย่างเขาสมควรตาย ที่แย่งเจ้าไปจากข้า"

"ท่านบ้าไปแล้ว ข้าจะไปหาเขา" นางก้าวไปเพียงไม่กี่ก้าวก็ขยับตัวไม่ได้

เหลียงซีสกัดจุดนางไว้

"ข้าไม่มีวัน ให้เจ้าได้สมปารถนา"

หนึ่งเดือนผ่านมาเขาสั่งให้ทหารออกค้นหานางมาตลอด ไม่คิดเลยว่า ผู้อยู่เบื้องหลัง คือสนมตง เขาจึงสั่งให้สนมตงอยู่ตำหนักเย็นไปชั่วชีวิต

"ปล่อยข้านะ ปล่อย" เหลียงซีอุ้มนางไปที่เตียงขนาดใหญ่ จุมพิตอย่างเร่าร้อน

ไม่นานเพียงแค่เขาเห็นคราบน้ำตาคนงาม ก็สะบัดอาภรณ์เดินจากไป

คุกหลวงในยามนี้ เต็มไปด้วยกลิ่นหูตาย หลี่อ๋องถูกตรึงไว้กับเหล็ก ผมเผ้าไม่เป็นทรงเอาเสียเลย

"ฝ่าบาทเสด็จ" เสียงลู่กงกงเอ่ยขึ้น 

เหลียงซีปรายตามอ พระอนุชาสุดที่รัก โบกมือให้ทุกคยออกไป

"น้องรัก เจ้ากล้ามาก ลักพาตัวสนมรักเราไปนานนับเดือน เราจะให้เจ้าได้ตายทั้งเป็น"

เหลียงซีคีบเหล็ก ๆ ร้อน ๆ มาประกบกับหน้าอกหลี่อ๋อง ดวงตาหลี่อ๋องแดงก่ำ

"ข้าไม่ทำเจ้าตายหรอก ข้าจะให้เจ้าดูนางเป็นฮองเฮาของข้า"

เหลียงซียิ้มอย่างเจ้าเล่ห์ หัวเราะลั่นแล้วเดินออกไปอย่างอารมณ์ดี 

หลี่อ๋องเจ็บปวด  อีกทั้งในใจห่วง คนงามจะเป็นอย่างไรบ้าง

เหตุใดเขากับนางจะรักกัน ต้องมีอุปสรรคด้วยเล่า

อาจู อาจี มองดูเจ้านายที่เศร้า วันพรุ่ง นางต้องเป็นฮองเฮาแห่งแคว้นเหลียงแล้ว