84

วันแต่งตั้งกุ้ยเฟย เหลียงซีให้หลี่อ๋องไปรับนางจากตำหนักดอกเหมย 

หมู่หนานหนานในอาภรณ์สีชมพู ศีรษะประดับด้วยปิ่นหลายอันจนหนักศีรษะมาก ใบหน้างามไม่พอใจนัก หลี่อ๋องลงจากหลังอาชา ปรายตามองคนงาม เขาส่งนางขึ้นเกี้ยวสีแดง กว่าจะถึงท้องพระโรง 

เขาพาคนงามขี่ม้าหลบหนีออกไปทางประตูหลังทุกอย่างถูกเตรียมพร้อมไว้หมดเเล้ว

ด้านเหลียงซีในชุดสีทอง ต่างดีใจกระหยิ่มยิ้มย่องที่คนงามจะได้เป็นกุ้ยเฟยของเขา ด้านสนมตงอิงใบหน้างามระบายไปด้วยรอยยิ้ม ฝ่าบาทไม่มีวันได้ครอบครองมู่หนานหนานหรอก เพราะนางร่วมมือกับหลี่อ๋อง ให้คนพวกนั้นเปิดทางให้หลี่อ๋องพามู่หนานหนานหนีไปได้

"กราบทูลฝ่าบาท หลี่อ๋องพา สนมมู่หนีไปแล้วพ่ะย่ะค่ะ" นายทหารเข้ามากราบทูล ใบหน้าเหลียงซีพลันเเข็งค้างประดุจน้ำเเข็งพันปี

ทหารต่างไล่ตาม หลี่อ๋องมุ่งหน้าเข้าไปป่าไผ่ มู่หนานหนานน้ำตาซึม เขายอมทิ้งตำแหน่งอ๋อง เพื่อมาใช้ชีวิตกับนาง เขาทิ้งใต้หล้าเลือกนาง 

เสียงเกลือกม้าวิ่งอย่างรวดเร็ว ฝุ่นตลบอบอวล ทหารม้ายิงธนูไล่ตาม ไม่เลิก หลี่อ๋องไม่กลัวอันใดทั้งนั้น ผ่านเส้นทางนี้ไปก็เป็นหน้าผาแล้ว 

เขาจะพานางไปใช้ชีวิตให้มีความสุข 

เขาจะโดดหน้าผา

"ท่านอ๋อง ส่งตัวสนมมู่มาเถอะ" นายทหารเอ่ยขึ้น เมื่อมาถึงหน้าผา หลี่อ๋องอุ้มคนงามลงจากหลังม้า

ดันคนงามให้อยู่ด้านหลัง

"ข้าไม่ปล่อย"

"เจ้าช่างสามหาวนัก" เหลียงซีลงจากหลังม้า มองพระอนุชาทรยศเขา 

มู่หนานหนานนึกเสียใจ ที่ทำให้หลี่อ๋องเดือดร้อน 

"ข้ารักนาง" สายตาของเขามองมู่หนานหนาน จากนั้นบีบมือนาง หญิงสาวเข้าใจความหมาย ทั้งคู่กระโดดลงหน้าผา

"หนานหนาน!!!!" เหลียงซีคว้าได้แค่ลมเท่านั้น เพราะทั้งสองพร้อมใจกันโดดหน้าผา 

"เร็วเข้า ตามหาพวกเขา" เหลียงซีรักนางมาก ส่วนน้องชายจะตายช่างมัน

เสียงคนกลุ่มใหญ่ไปแล้ว ทำให้ทั้งสองคนที่อยู่ช่องลับใต้หน้าผาปีนออกมา 

หลี่อ๋องพาคนงามขึ้นม้า นางสลบไปแล้ว ไปอีกทางหนึ่ง 

หมู่บ้านลึกลับ ที่ห่างไกลจากเมืองเหลียงพอสมควร หลี่อ๋องอาศัยกับมู่หนานหนาน เพราะสนมตงอิงแนะนำทั้งสองมา หมู่บ้านเก่าของมานดาสนมตงอิง 

หัวหน้าหมู่บ้านตงเหอ ปรายตามองหลี่อ๋อง ไม่สิท่านเซียว กับฮูหยินของเขา แม่นางมู่ เพิ่งมาอยู่ได้หนึ่ง ทุกคนต่างมองเหลียงเซียว ที่หล่อเหลา และมู่หนานหนานที่งดงามราวกับเทพธิดา 

หนึ่งเดือนมานี้ นางเข้ากับคนในหมู่บ้านได้อย่างดี อีกทั้งตงฮูหยินภรรยาหัวหน้าตงเหอ รักเอ็นดูมู่หนานหนานมาก

น้ำชานี้ ตงฮูหยินมอบให้นาง 

หญิงสาวยกขึ้นมาจิบ เพียงไม่นานขอตัวกลับเรือน แต่ทว่า ร่างบาง ถึงกับเซล้มลง ตงเหอรับไว้ทัน

"ข้าทำตามท่านว่าเเล้ว ข้าจะไปหาหลี่อ๋อง" กล่าวจบตงฮูหยินหยิบ หน้ากากมนุษย์ขึ้นมา  ตั้งแต่สองคนเข้ามาในหมู่บ้าน ตงเหอกับฮูหยินคิดหาทางอยากได้สองคนนั้น 

ตงฮูหยินผู้ร่านราคะ อยากได้หลี่อ๋อง จึงทำหน้ากากขึ้นมาสองอัน คือ อีกอันคล้ายใบหน้ามู่หนานหนาน อีกอันคล้ายใบหน้านาง

"ข้าคิดว่าเจ้าคือมู่หนานหนาน" จากนั้นสวมหน้ากากให้มู่หนานหนาน

"ข้าไปล่ะ เสียงเหมือนรึไม่" ตงฮูหยินกินยาเสียงเหมือนมู่หนานหนาน

"เหมือนมาก" จากนั้นสลับเปลี่ยนเสื้อผ้า ทำให้ตงฮูหยิน มู่หนานหนานตัวปลอมรีบกลับไปเรือนหาหลี่อ๋อง 

ส่วนมู่หนานหนานตัวจริง โดนยาพิษไร้เสียง ใบหน้าคล้ายตงฮูหยิน 

ตงเหอถอดอาภรณ์ของคนงามออก พบร่างงดงามนัก เต้านม ร่องโหนกนูนงดงามมาก

จุดกำยานหอมในเรือน ดุ้นใหญ่พร้อมใช้งาน มองคนงามลืมตาขึ้นมา

มู่หนานหนานร้องออกมาเสียงนางหาย หัวหน้าหมู่บ้านจะทำอะไรนาง

หญิงสาวกลัวยิ่งนัก 

แรงที่จะขยับตัวไม่มีเลย

"คนงาม ต่อจากนี้ เจ้าคือเมียข้าตลอดไป" หัวหน้าหมู่บ้านให้นางมองกระจก ดวงตางามแทบถลนออกมา 

ใบหน้านางคือตงฮูหยิน หรือว่าตงฮูหยินจะเป็นนาง หัวใจมู่หนานหนานบอบช้ำยิ่งนัก

"ข้าชอบร่างกายของเจ้านัก มาให้ข้ากินเถอะ" ตงเหอขบริมฝีปากไว้

สายตาหยาบมองเต้านมใหญ่ และเอวบางของนาง เขาค่อยจุมพิตนาง มู่หนานหนานไม่อาจหลีกหนีได้

นางร่ำไห้ 

ตงเหอหัวเราะอย่างสาแก่ใจ สองมือบีบเต้านมคนงาม เเล้วขบอย่างหอมหวาน ทั้งดูดทั้งเลีย นางมิอาจส่งเสียงได้ 

นางเสียใจ เลีย มาที่หน้าท้อง มองขนขึ้นโหนกนูน ขาถ่างออกจนกว้าง กลิ่นหอมเข้าจมูก ลิ้นหนาเลียผ่ากลาง รสชาติหวานเหลือเกิน

จวบ จวบ จวบ

จวบ จวบ จวบ

นางเจ็บยิ่งนัก เจ็บมาก

น้ำรักไหลออกมา ลิ้นตวัดซ้าย ขวาไปมา ดุ้นใหญ่ค่อย ๆ เสียบเข้าไปในรูที่ขยายใหญ่.นางเสียใจ หวนคิดถึงใบหน้าหลี่อ๋อง เขาจะรู้รึไม่ คนที่อยู่กับเขา คือตัวปลอม

หวานเหลือเกินรูสวาทคนงาม ดุ้นดำค่อย ๆ เอาหัวเข้าไป จากนั้นก็ลำตัว อัดจนมิดด้าม กลีบงามขยายออก มีน้ำเมือกออกมาด้วย 

ยกก้นขึ้น ค่อย ๆ ดันมันเข้า ๆ ออก ๆ

"อ้า อ้า ซีส คนงาม ร่องเจ้าดูดดุ้นข้าดีนัก" สองมือหนาขยำเต้านมจนเป็นรอยแดง

พับ พับ พับ พับ

พับ พับ พับ พับ

แทงแต่ละครั้งน้ำหวานไหลออกมาอย่างมาก