83

มู่หนานหนานตกลงรับข้อเสนอของเหลียงซี ทำให้เขาพอใจอย่างมาก ในห้องทรงอักษรนั้นแม้ในห้องจะเย็นเฉียบ แต่ทว่าใบหน้าคนงามมีหยาดเหงื่อพลันไหลออกมา 

เหลียงซีย่างกรายมาหานางอย่างช้า ๆ ใบหน้างามจ้องมองเขา ดวงตาเอ่อล้นไปด้วยหยาดน้ำตา มองเขาด้วยความหวาดกลัว ราวกับเหลียงซีเป็นสุนัขจิ้งจอก กำลังจะขยำกระต่ายตัวอวบอย่างนาง

แขนหนาใหญ่โอบกอดคนงามไว้จุมพิตอย่างเร่าร้อน มู่หนานหนานบอกตัวเองทำใจเถอะ นางผ่านบุรุษมามากจะไปกลัวอะไร เพิ่มเหลียงซีอีกคน คงไม่เป็นอันใดหรอก

เหลียงซีนึกว่าเขาจุมพิตกับตอไม้ ช่างไร้อามรณ์นัก

กระนั้นจึงไล่นางกลับไป มู่หนานหนานร่ำไห้ทั้งน้ำตา นางยอมรับนางมีความรู้สึกดี ๆ ให้หลี่อ๋องมาก

คุกหลวงในยามนี้ บุรุษสวมชุดสีขาว ใบหน้าเกลี้ยงเกลา ไม่คิดว่า พระเชษฐาจะจำคุกเขา พระมารดาของฝ่าบาท หรือไทเฮาที่สิ้นพระชนม์ไปนานเเล้ว ทรงเลี้ยงพวกเขาทั้งสองมาด้วยกัน เหตุใดเหลียงซีจึงคิดว่า เขาจะก่อกบฏ

นายทหารเดินเข้ามา สายตาเหลียงเซียวมองชายผู้นั้นสะเดาะกุญแจ 

"ท่านอ๋อง ฝ่าบาททรงให้ท่านกลับจวนอ๋องได้"

หลี่อ๋องย่างกรายออกมาจากห้องขัง ภายในใจคิดว่าเหตุใดท่านพี่ถึงได้ปล่อยเขาไปง่าย ๆ เล่า กระนั้นเมื่อกลับไปถึงจวนอ๋อง สั่งอาชูลูกน้องคนสนิทไปสืบความ พบว่า ฝ่าบาทจะแต่งตั้งมู่หนานหนานเป็นกุ้ยเฟย หลี่อ๋องเข่าเเทบทรุด

มู่หนานหนานนั่งร่ำสุรา ใบหน้างามแดงก่ำ หัวใจเจ็บปวด อุตส่าห์เจอคนที่ให้เกียรติ แต่มิอาจใช้ชีวิตร่วมกันได้

อาจู อาจี ต่างสงสารเจ้านาย 

"แม่นางมู่ อย่าดื่มเลยเจ้าค่ะ"

อาจูเอ่ยขึ้น

"ข้าจะดื่ม พวกเจ้ารู้รึไม่ ชีวิตข้า ขอฝนให้คนอื่นได้  แต่ตัวเองไม่เคยมีความสุขเลย" ใบหน้างามอาบไปด้วยน้ำตา

ภาพความเลวร้ายผุดขึ้นมา ทั้งในแคว้นหนาน นางเจอฝ่าบาทวิปริต มันช่างหน้าอายนัก

อาจีทนไม่ได้ ยื่นผ้าเช็ดหน้าให้นาง 

"ท่านดื่มเถอะ ถ้าจะทำให้ท่านดีขึ้น" อาจูไม่ห้ามแล้ว 

เหลียงซีย่างกรายเข้ามาในตำหนักดอกเหมยเห็นอาจี อาจูเก็บไหสุรา เขาไล่พวกนางออกไป ปรายตามองคนงามเมาสลบคาโต๊ะกลม 

นางรังเกียจเขาขนาดนั้นเชียวรึ เขาสู้หลี่อ๋องไม่ได้ตรงไหน ดวงตาดอกท้อมองใบหน้าชมพู ราวกับดอกเหมยผลิขึ้นแรกฤดู

เขาอุ้มนางมาที่เตียงถอดรองเท้า เขาอยากจะจุมพิตนางเหลือเกิน แต่ทว่า กลัวนางจะตกใจ กระนั้นห่มผ้า แล้วสั่งให้อาจูอาจี ยืนเฝ้าหน้าตำหนักทั้งคืน

คนอยู่บนหลังคากระโดดลงมาทางหน้าต่าง หลี่อ๋องย่างกรายไปหาคนงามที่เตียงอย่างย่องเบา เพราะกลัวคนงามตื่น นางเสียสละตัวเองเพื่อเขา นางจะเป็นกุ้ยเฟย เพื่อให้เขาออกจากคุก

มือหนาใหญ่จับปอยผมออกจากใบหน้างาม ดวงตาคมกริบจ้องมองคนงามภายใต้เสียงเทียนด้วยความเสน่หา

นางร่ำสุราดอกท้อจนเมา มู่หนานหนานเองก็คงจะเสียใจไม่น้อยกระมัง

มือหนาใหญ่ที่เย็นเฉียบทำให้คนงามลืมตาขึ้นมา มู่หนานหนานนึกว่านางฝัน หลี่อ๋องนั่งข้างเตียง แต่นางคว้ามือหนาเขาไว้ ทำให้นางรู้ว่ามันคือความจริง เขามาหานาง 

นางโอบกอดเขาด้วยความคิดถึง

"ท่าน"

"หนานหนาน"

"ข้าขอโทษ ข้าคิดถึงท่าน"

"ข้าปลอดภัยเเล้ว ข้าจะหาทางช่วยเจ้า"

"นี่ท่าน"

เขาคิดจะกบฏอย่างนั้นรึ

"ข้าไม่ต้องการ"

"แต่ข้าต้องการ"

เขาต้องการนางมาก เขารักนาง ชาตินี้นางต้องเป็นของเขาเท่านั้น

หลี่อ๋องจุมพิตคนงามอย่างเร่าร้อน มู่หนานหนานดีใจจนร้องไห้ออกมา ที่เขาคิดหาทางช่วยนาง มือหนาใหญ่ปลดอาภรณ์คนงามออก  บทสวาทรักเริ่มขึ้น 

แท่งหยกใหญ่ยาวสอดแทรกเข้าไปในกลีบบุปผางาม อย่างช้า ๆ น้ำสีขาวขุ่นของนางเป็นตัวหล่อลื่นได้ดี คนงามร้องคราญออกมาอย่างมีความสุข หลี่อ๋อง มอบบทเพลงรักให้นางหลายกระบวนท่าเช่นกัน 

นอนตะแคง แท่งหยกใหญ่ยาวอัดจนมิดด้าม

"อ้า อ่า ท่านอ๋อง"

หลี่อ๋องโลมเลียคนงาม แท่งหยกอัดแน่น มอบความสำราญให้คนงามครั้งแล้วครั้งเล่า

เพียงหนึ่งถ้วยชา หลี่อ๋องพาคนงามไปท่องเเดนสวรรค์ ปล่อยน้ำรักเข้าไปด้านในจนหมด แล้วดึงออกมา คนงามร้องอย่างเสียว ซบอกหลี่อ๋อง เขารักนางมาก

มู่หนานหนานก็พลันอบอุ่นหัวใจเช่นกัน เขาพานางเล่นกระบวนท่าที่หน้าต่าง

 สายลมพัดเข้ามาหลังฝนตกหนักมาหลายวัน คนงามจับขอบหน้าต่างไว้ หลี่อ๋องยกขาคนงามขึ้น

ปากงามส่งเสียงครวญครางออกมา 

หลี่อ๋องค่อยสอดเเท่งหยกเข้าไป มันมิดด้าม คนงามเสียวมาก

พับ พับ พับ พับ

พับ พับ พับ พับ

"อ้า อ่า คนงาม" สองคนประสานเสียงกันอย่างมีความสุข

ไม่นานเขาก็พานางกลับมาที่เตียง ให้นางนอนหงาย ชายหนุ่มยืนข้างเตียง แล้วค่อย ๆ แทงร่องสวาทอย่างช้า ๆ สมองของนางปลอดโปร่งมาก แท่งหยกใหญ่ยาว จนนางมีความสุข 

ชาตินี้นางได้รักเขาก็มากพอแล้ว สำหรับสตรีผ่านบุรุษมากเช่นนาง 

หลี่อ๋องมองร่างบางครางออกมาเรื่อย ๆ เขาจะพานางไปจากเมืองเหลียง ไปเริ่มต้นใหม่ในใต้หล้า ที่จะมีสักที่ให้พวกเขาสองคนได้รักกัน ใช้ชีวิตร่วมกัน...