82

ยามเช้าของอีกวันหลี่อ๋องเดินมาส่งมู่หนานหนานที่ตำหนักดอกเหมย อาจู อาจี เห็นเเล้วต่างตกใจ 

หลี่อ๋องส่งนางเสร็จเขาก็กลับจวนอ๋อง หญิงสาวยืนยิ้มหน้าตำหนัก

"แม่นางมู่ เข้าตำหนักเถอะเจ้าค่ะ" อาจีเอ่ยขึ้น แล้วประคองเจ้านายเข้าไปในตำหนัก 

เมื่อหวนนึกถึงเรื่องเมื่อคืน ทำให้นางประทับใจในตัวเขามาก ทั้งสุภาพอ่อนโยน นางเป็นคนเผ่าหูเกอ เป็นเทพธิดาที่ทำให้คนอื่นมีความสุข แต่ขอให้นางเจอรักเเท้ ไม่ทำร้ายนาง ให้เกียรตินางอย่างหลี่อ๋อง นางจะดูเขาไปเรื่อย ๆ 

นางจะไม่กลับแคว้นหนานที่มีแต่ความเจ็บปวด นางอยู่แคว้นเหลียงที่มีหลี่อ๋อง 

ยามพลบค่ำมีนางกำนัล มาส่งอาภรณ์ให้นางสวมใส่ในวันขอฝน มู่หนานหนานมองผ้าต่วนสีขาวลายบุปผา ปักด้วยดิ้นทองอย่างดี 

งานขอฝนจัดขึ้นหน้าทางขึ้นท้องพระโรง มีเหล่าขุนนางมากมายนั่งประจำที่ มองเทพธิดาเผ่าหูเกอที่ฝ่ายาทเชิญตัวมาขอฝน เเม้ในทะเลสาบจะมีแม่น้ำ แต่ทว่ายามนี้ฝนไม่ตกลงมาพวกเขาทำนามิได้ ราษฎรต่างเดือดร้อนไม่น้อย

คนงามอยู่ตรงลานการเเสดง นางจุดธูป จากนั้นท่องคาถาของเผ่าหูเกอ ปักธูปลงบนกระถาง แล้วลงมือร่ายรำขอฝน 

ร่างบางพลิ้วไหว ไปมาประดุจมัจฉาอยู่ในธารา ใบหน้างามพลันหยักยิ้มอย่างงดงาม

 เหล่านางกำนัลที่ยืนล้อมวงต่างโปรบบุปผา ไปที่มู่หนานหนาน นางช่างงดงามราวกับนางสวรรค์ที่ลงมาจุติยิ่ง

เพียงไม่นาาอัสนีสายฟ้าฟาด ฝ่าลงมาอย่างแรง พร้อมเกิดฝนห่าใหญ่ตกลงมา 

ชาวบ้านต่างร้องเรียกชื่อนาง เทพธิดาจงเจริญ หญิงสาวมองฝนห่าใหญ่ปะทะบนใบหน้างาม พร้อมด้วยรอยยิ้ม หลี่อ๋องในอาภรณ์สีขาว ลายวิหคยักษ์เดินถือร่มกระดาษมันสีแดงไปหาคนงาม

ทั้งสองอยู่ในร่มด้วยกันเเล้วเดินลงบันไดพร้อมกันทีละก้าว 

เหล่าราษฎรต่างมอง บุรุษรูปงามกับสตรีที่งดงามในใต้หล้า ช่างเหมาะสมกันนัก

เหลียงซีใบหน้าบึ้งตึง เสด็จกลับตำหนักพร้อมสนมตงอิงทันที

"ขอบคุณแม่นางมู่" เสียงชาวบ้านดังขึ้น หญิงสาวยิ้มรับ 

หลี่อ๋องเดินมาส่งนางที่ตำหนักดอกเหมย ยามนี้ฝนตกหนักสมใจชาวบ้าน 

เขารอนางที่หน้าตำหนักจิบน้ำชาอันดับหนึ่งของแผ่นดินเหลียง รสชาติชาหอมหวานเข้าไปในปาก อีกทั้งมองมู่หนานหนานที่เปลี่ยนอาภรณ์เสร็จ เดินมาหาเขา 

"ท่านอ๋อง"

"แม่นางมู่"

"เรียกข้าว่าหนานหนานเถอะ"

หลี่อ๋องมิคิดว่าคนงามจะให้เขาเรียกชื่อแซ่นางอย่างสนิท

"หนานหนาน" เขาเรียกนางพร้อมรอยยิ้มที่สดใส ในใจมู่หนานหนานสั่นไหว

"เจ้าค่ะ"

"ข้าจะขอสมรสพระราชทานกับเสด็จพี่" เขารู้จักนางไม่กี่วันเอง จะให้ขอนางแต่งงานเเล้ว 

"นี่ท่าน"

ชายหนุ่มกุมมือคนงามไว้

"ข้ารักเจ้าตั้งแต่เเรกเจอ"

ห้องทรงอักษรในยามนี้ 

เหลียงซีได้ฟังพระอนุชาหลี่อ๋องขอพระราชทานสมรสกับมู่หนานหนาน เขาจะตกลงได้อย่างไร

"เสด็จตกลงรึไม่" หลี่อ๋องทอดสายตามองฝ่าบาท มิทราบจะทรงอนุญาตรึไม่

"น้องรักข้าไม่อนุญาต"

เหมือนฟ้าฝ่ากลางใจหลี่อ๋อง

"เสด็จพี่หมายความว่า"

"ข้าจะแต่งตั้งนางเป็นกุ้ยเฟยของข้า" หลี่อ๋องพลันขมวดคิ้วเป็นปมทันที

"นี่ฝ่าบาทคิดจะทำเยี่ยงนั้นจริงรึ"

"ข้าไม่ยอม นางกับข้ารักกัน"

"เจ้าจะกบฏรึ"

"ข้าไม่ยอม"

"เด็ก ๆ นำตัวหลี่อ๋องไปขังคุกหลวงไว้ ลู่กงกงถ่ายทอดคำสั่งเราไป หลี่อ๋องคิดกบฏจำต้องขังคุกหลวง"

ลู่กงกงน้อมรับบัญชา

"เสด็จพี่" หลี่อ๋องโดยคุมตัวไปแล้ว ข่าวในวังหลวงแพร่สะพัดอย่างไว 

มู่หนานหนานสั่งให้อาจูไปห้องเครื่อง ในยามที่อาจูกลับมาพร้อมกับข่าวใหญ่ หลี่อ๋องคิดกบฏ ยามนี้อยู่ในคุกหลวง

"ไม่จริง" มู่หนานหนานไม่เชื่อ เรื่องนี้นางต้องเข้าเฝ้าฝ่าบาท

มู่หนานหนานรีบวิ่งไปที่ห้องทรงอักษร ระหว่างทางผ่าน อุทยานหลวง พบกับสนมตง

"สนมตง"

"แม่นางมู่"

"ข้าร้อนใจนัก หลี่อ๋องโดนจองจำในคุก ข้าขอตัวเพคะ" มู่หนานหนานสาวเท้าอย่างรวดเร็ว สนมตงได้แต่กลืนคำพูดลงคอไป

ดูท่า แม่นางมู่จะรักหลี่อ๋องจริง ๆแล้วล่ะ

ห้องทรงพระอักษรในยามนี้

"ทูลฝ่าบาท แม่นางมู่ขอเข้าเฝ้า" ลู่กงกงเอ่ยขึ้น ใบหน้าเหลียงซีมีรอยยิ้มขึ้นมา ให้ลู่กงกงให้นางเข้าเฝ้าได้

มู่หนานหนานเมื่อได้รับอนุญาต นางรีบสาวเท้าเข้าไปด้านในทันที

หญิงสาวถวายพระพรเขาเรียบร้อย ชายหนุ่มมองคนงาม นี่นางคงจะรีบมาหาเขาเรื่องหลี่อ๋องสินะ

"ฝ่าบาท ได้โปรดปล่อยหลี่อ๋องเถอะเพคะ" มู่หนานหนานพลันคุกเข่าขอร้อง

ช่างรักกันดีเสียจริง

"แม่นางมู่ช่างมีใจเสน่หากับหลี่อ๋องเสียจริง หลี่อ๋องคิดกบฏ จะให้เราปล่อยเขาไปได้อย่างไร แม่นางมู่มีอะไรจะเเลกเปลี่ยน"

เหลียงซียิ้มอย่างเจ้าเล่ห์

"ท่านต้องการอะไร" นางถามตามตรงเช่นกัน

สายตาของเหลียงซีจ้องคนงามจะทะลุอาภรณ์อยู่แล้ว

"ตรงไปตรงมาดี เราต้องการเจ้าเป็นสนมของเรา"

มู่หนานหนานพลันตกใจ

"นี่พระองค์"

"เจ้ายอมรึไม่ ถ้าเจ้าตกลง ข้าจะปล่อยหลี่อ๋องทันที ถ้าเจ้าไม่ยอม หลี่อ๋องก็จำคุกตลอด"

เหตุใดชีวิตนางช่างอาภัพนัก เจอรักดี ๆ ต้องมีอันต้องพรากจาก

"ตกลงเพคะ"

นางขอเพียงหลี่อ๋องปลอดภัยก็เป็นพอ