Todos los capítulos de เดือนประดับทราย: Capítulo 81 - Capítulo 90

ขณะที่สถานการณ์กำลังตึงเครียด ผู้นำบารัซก็เดินเข้ามาพอดี “อัมรานหลานต้องจัดการเรื่องนี้ให้ลุงนะ” “เรื่องอะไรครับท่านลุง” ชีคหนุ่มเอ่ยถาม “ก็เรื่องที่ลูกน้องของหลานไปจับตัวลัยลามาไว้ที่นี่” อัมรานพยักหน้า “ผมก็เพิ่งจะได้รับรายงานเรื่องนี้เหมือนกันครับ” เมื่อลัยลาเห็นทุกคนมากันพร้อมหน้า ความกลัวก็วิ่งเข้ามาเกาะกุมหัวใจ แต่ก็ยังทำเก่ง เชิดหน้าเหมือนไม่เกรงกลัวใคร “ท่านพ่ออย่ายอมนะคะ ลูกไม่ได้ทำอะไรผิด แต่จู่ๆ ก็ถูกคนพวกนี้ไปจับตัวมา พวกเขาคงจะได้รับคำสั่งจากชายาให้มากำจัดลูก" อัมรานเลิกคิ้วสูงเมื่อได้ยินคำพูดของลัยลา ที่กล่าวพาดพิงถึงพันไมล์ทั้งที่อีกฝ่ายไม่รู้เรื่องอะไรเลย "เรื่องนี้เกี่ยวกับชายาตรงไหน" เขาถาม ลัยลาหลบสายตาคมดุของอัมราน "ก็ชายาพันไมล์คงกลัวว่าลัยลาจะมาแย่งตำแหน่งเธอไงคะ" เธอตอบน้ำเสียงอึกอัก ชีคเฒ่าเห็นทางท่าตื่นกลัวของลูกสาวก็ตบหลังมือเป็นเชิงปลอบใจ "แต่เรื่องที่ผมได้รับรายงานมาไม่เกี่ยวกับเรื่องนั้นเลยนะลัยลา"

จากวันนั้นเป็นต้นมา ไม่ว่าชีคอัมรานจะไปปรากฏตัวที่ไหน ก็จะมีชายาเคียงคู่ดุจดั่งเงาตามตัว ขจัดข้อกังขาและสยบข่าวลือ หรือกระแสข่าวซุบซิบนินทาต่างๆ ก่อนหน้านั้นได้เป็นอย่างดี การทำงานอย่างจริงจังของชีคหนุ่มเริ่มสำฤทธิ์ผลเกิดเป็นประโยชน์ต่อชาวบารัซ ประชาชนโดยส่วนใหญ่ของบารัซจึงให้ความเคารพยำเกรงชีคอัมรานและชายาของเขาอย่างท่วมท้น พลังศรัทธาจากประชาชนเป็นสิ่งที่ผู้นำทุกคนต้องการ และเป็นสิ่งที่ไม่สามารถซื้อหามาได้ด้วยเงินทอง ความเคลื่อนไหวต่างๆ เหล่านี้ล้วนอยู่ในสายตาของฮาร์มาลเช่นกัน ถ้าเขายังขืนปล่อยให้เป็นแบบนี้ต่อไป เห็นทีว่าแม้แต่ฐานอำนาจที่มีอยู่ในปัจจุบันก็อาจจะสูญเสียไปในไม่ช้า ยิ่งในระยะหลังรัฐมนตรีที่เคยอยู่ฝ่ายเดียวกับเขา ก็เริ่มตีตัวออกห่าง โดยหันไปให้ความสำคัญกับอัมรานมากขึ้นกว่าเดิม ส่วนหนึ่งอาจเป็นเพราะกระแสข่าวของคลื่นมหาชน ที่พากันกล่าวชื่นชมในตัวผู้นำบารัซคนปัจจุบัน ทำให้คนพวกนั้นเริ่มคิดที่จะย้ายฝ่าย โดยไม่เกรงกลัวต่ออิทธิพลและอำนาจของท่านผู้สำเร็จราชการ ซึ่งเคยครอบงำพวกเขามาก่อนหน้านี้ ยิ่งเมื่อได้ยินข่าวลือว่าหลานชายของเขาไ

“พรุ่งนี้ผมจะให้คนเอาโลหะที่หุ้มสร้อยเส้นนี้ออก จากนั้นก็จะนำไปมอบให้กับแม่เฒ่า” “ไม่น่าเชื่อเลยนะคะว่าบารัซจะมีเรื่องเล่าขานที่น่าทึ่งและน่าประทับใจเช่นนี้ นับว่าเป็นตำนานที่โรแมนติกสุดๆ ที่ฉันเคยได้ฟังมา” พันไมล์เอ่ยพร้อมกันคืนสร้อยให้กับเขา จากนั้นก็เปลี่ยนหัวข้อในการสนทนาโดยชวนคุยเรื่องของลัยลาแทน พันไมล์เกิดความสงสัยว่าเหตุใดลัยลา จึงยอมเดินทางกลับเฮฌามาง่ายๆ ทั้งที่ก่อนหน้านี้เธอมีท่าทีว่าจะปักหลักอยู่ที่นี่จนกว่าจะได้รับการแต่งตั้งให้เป็นชายารองของชีคอัมราน “เขาอาจจะรู้ตัวแล้วก็ได้ว่าไม่มีวันจะได้ตำแหน่งนั้นก็เลยถอดใจ” “คนอย่างคุณลัยลาไม่มีวันยอมถอดใจกับเรื่องนี้ง่ายๆ แน่ค่ะ เขาออกจะรักและหลงคุณเอามากๆ จนถึงกับ...” “ตามมาหาเรื่องคุณถึงที่นี่” “คุณรู้เรื่องนี้ได้ยังไงคะ” เธอเอ่ยถามด้วยความสงสัย แต่ชีคหนุ่มไม่ตอบ เขาเลือกที่จะย้อนถามเธอกลับไป “เจ็บไหม” เขาถามพร้อมกับไล้แก้มนวลราวกับจะช่วยปัดเป่าความเจ็บปวดนั้นให้หายไป พันไมล์กุมมือเขาไว้พร้อมกับยิ้มกว้าง “เจ็บสิคะ”

“ชายาของเราอยู่ที่ไหน” อัมรานเอ่ยถาม “อยู่ด้านในค่ะ เดี๋ยวซันเดเข้าไปตามให้นะคะ” ซันเดตอบพร้อมกับทำความเคารพท่านชีค “ไม่ต้อง เดี๋ยวเราจะเข้าไปหาเอง” ซันเดมองตามชีคอัมรานและลงมือจัดของต่อ แต่ดวงตากลมโตก็ไม่วายแอบสังเกตสีหน้าของจาบริน เมื่อเห็นว่าชายหนุ่มไม่มีท่าทีผิดปกติ ก็ได้แต่ลอบถอนใจด้วยความผิดหวัง ในขณะที่พันไมล์ยืนคุยอยู่กับผู้ดูแลศูนย์เด็ก สายตาของเธอได้เหลือบไปเห็นชีคอัมราน จึงเอ่ยขอตัวและรีบเดินไปหาเขา “วันนี้ว่างหรือคะ ถึงแวะมาที่นี่ได้” อัมรานยิ้ม กวาดตามองผมยุ่งๆ และใบหน้าเรียวเล็กที่มีเหงื่อเกาะพราวอย่างแสนรัก “วันนี้ประชุมเสร็จเร็ว” พันไมล์ยิ้มกริ่ม พร้อมกับดึงมือชีคหนุ่มให้ตามเข้าไปด้านใน “มาค่ะ ฉันจะแนะนำให้รู้จักผู้ดูแลศูนย์ฯ” ขณะที่เดินตามพันไมล์ อัมรานได้กวาดสายตาสำรวจศูนย์แห่งนี้ไปด้วย สถานเลี้ยงเด็กแห่งนี้ดูสะอาดสะอ้านดี แต่หลายจุดดูเก่าและทรุดโทรม แม้ว่าผู้ดูแลจะพยายามคงสภาพให้อยู่เช่นเดิมก็ตาม เมื่อทั้งสองเดินเข้ามาด้านใน ก็พบผู้จัดก

“สองคนนี้ไปสนิทสนมกันตอนไหน” อัมรานเอ่ย “นั่นสิคะ เดี๋ยวคงต้องถามซันเดสักหน่อยละ แต่จะว่าไปเขาสองคนก็เหมาะสมกันดีนะคะ” “คุณคิดแบบนั้นจริงหรือ” “จริงสิคะ นี่คุณยังไม่เลิกหึงฉันกับเขาอีกหรือคะ” อัมรานไม่ตอบ เดินนำพันไมล์ออกมาจากศูนย์ แต่หญิงสาวยังไม่หายคาใจ เธอดึงแขนเขาไว้พร้อมกับพูดยืนยันหนักแน่นอีกครั้ง “ฉันกับจาบรินไม่มีอะไรกันนะคะ” “ผมก็ไม่เคยบอกว่ามี” “แต่คุณมักจะหาเรื่องเขาอยู่เรื่อย” เธอแก้ อัมรานตาขุ่น แต่สีหน้ายังเรียบเฉย “ฟังแล้วเหมือนคุณกำลังปกป้องเขานะ” พันไมล์ลอบถอนใจกับความรั้นและความขี้หึงของสามี จนเผลอพูดออกมาว่า “นี่ถ้าคุณอยู่บนเตียงนะ” เมื่ออัมรานได้ยินประโยคนี้ใบหน้าที่หน้าบึ้งตึงกลับแปรเปลี่ยนเป็นยิ้มกว้าง “อยู่บนเตียงแล้วทำไม คุณจะทำอะไรผม” เขาถาม “ฉันก็จะสั่งให้คุณวิดพื้นสักห้าสิบที...เผื่อว่านิสัยจะดีขึ้น” เธอพูดอย่างวางอำนาจเพราะรู้ว่าเตียงนอนคือพื้นที่เดียวที่เขายอมให้เธอออกคำสั่ง คราว