Todos los capítulos de เดือนประดับทราย: Capítulo 71 - Capítulo 80

พวกสาวใช้โดยส่วนใหญ่ชื่นชอบในตัวพันไมล์มากกว่าลัยลา เพราะหญิงสาวเป็นคนจิตใจดี พูดจาไพเราะ และใส่ใจดูแลทุกคนที่อยู่ในปกครองโดยไม่ถือตัว ไม่เห็นพวกเธอเป็นเพียงคนรับใช้ต่ำศักดิ์ นอกจากนี้ยังช่วยจัดหาที่พักให้กับสาวใช้สูงอายุที่ไม่มีบ้านให้กลับได้มีที่พัก ไม่ต้องออกไปเร่ร่อนขออาศัยอยู่กับญาติ และใช้ชีวิตหลังเกษียณอย่างมีความสุขตามอัตภาพ สวัสดิการเหล่านี้ไม่เคยมีใครสนใจ แต่ท่านชายากลับให้ความสำคัญ พร้อมกับดูแลให้คนเก่าแก่มีงานทำเล็กๆ น้อยๆ เพื่อให้มีรายได้พอเลี้ยงตัวเองยามแก่เฒ่า คนเก่าคนแก่ต่างก็รักและเทิดทูนพันไมล์และอยากให้ท่านชายามีความสุข พันไมล์ยิ้ม ก่อนจะเปลี่ยนหัวข้อในการสนทนา “ป้าของซันเดหายดีหรือยัง” “ดีขึ้นมากแล้วค่ะ หลังจากที่ท่านชายาพาคุณหมอวาคิมไปตรวจ และได้ยาที่คุณหมอจัดไว้ให้ อาการก็เริ่มดีขึ้นเรื่อยๆ จนเกือบจะหายเป็นปกติแล้วค่ะ” “ดีจ้ะ...ถ้าอย่างนั้นวันนี้เราไปเยี่ยมป้าของซันเดก่อน และค่อยไปสักการะองค์เทพีรีฮานน่าก็แล้วกัน จะได้ถือโอกาสแวะไปทักทายแม่เฒ่าด้วย” ซันเดได้แต่ถอนหายใจ จำต้องพาชายาของท่

ฮาร์มาลเริ่มไม่สบายใจ ข่าวการยอมรับในตัวชีคอัมรานและชายารุนแรงขึ้นเรื่อยๆ จนถึงขนาดมีการเรียกร้องให้ชีคหนุ่มทำพิธีสาบานตน เพื่อขึ้นปกครองบารัซอย่างเป็นทางการ ถ้าขืนปล่อยให้เป็นแบบนี้ต่อไป เห็นทีว่าแม้แต่ฐานอำนาจที่มีอยู่ในปัจจุบันก็อาจจะสั่นคลอน และถูกลดบทบาทลงเรื่อยๆ ในที่สุดก็ต้องสูญเสียทุกอย่างไป ยิ่งในระยะหลังรัฐมนตรีที่เคยอยู่ฝ่ายเดียวกับเขา ก็เริ่มตีตัวออกห่างโดยหันไปให้ความสำคัญกับอัมรานมากขึ้นกว่าเดิม เสียงยกยอของผู้คนที่มีโอกาสได้เข้าไปทำงานร่วมกับชีคอัมราน ต่างพูดเป็นเสียงเดียวกันว่า ชีคหนุ่มเป็นคนเก่ง เฉลียวฉลาด มีความรู้ความสามารถ ที่สำคัญเขามีความมุ่งมั่นที่จะนำพาบารัซ ไปสู่ความเจริญทัดเทียมนานาอารยประเทศได้ จะเห็นได้จากโครงการท่าเรือน้ำลึกที่ชีคหนุ่มพยายามทุ่มเท เพื่อจะทำให้มันเป็นรูปเป็นร่างและเป็นไปตามที่คิดไว้ พวกเขาต่างก็ยอมรับในความสามารถของชีคอัมราน และเริ่มที่จะหันมาภักดีต่อชีคหนุ่มด้วยใจจริง โดยไม่เกรงกลัวต่ออิทธิพลและอำนาจของท่านผู้สำเร็จราชการ ซึ่งเคยครอบงำพวกเขามาก่อนหน้านี้ เห็นทีเขาจะนิ่งเฉยต่อไปไม่ได้ คงต้องลงมือก่อนที่อั

อัมรานมีสีหน้าครุ่นคิดอย่างเห็นได้ชัด พันไมล์รับรู้ได้ถึงความวิตกกังวลเหล่านั้นผ่านทางสายตาของเขา และเดาว่าจะต้องมีเรื่องราวบางอย่างที่เขารู้แต่เธอยังไม่รู้ จะต้องรู้ให้ได้ว่าเขากำลังปิดบังอะไรเธอ “ว่าไงคะ บอกฉันมาสิคะว่าคุณปิดบังอะไรฉัน” อัมรานยังคงใช้ความเงียบแทนคำตอบ พันไมล์เองก็ใช้ความอดทนที่มีอยู่เพียงน้อยนิดรอฟังคำตอบจากเขา สองหนุ่มสาวสบตากันนิ่งนาน อัมรานมองสายตาคาดคั้นและรอคอยนิ่งอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะเอื้อมมากุมมือเรียวบางของภรรยา พร้อมกับพูดว่า “ยิ่งคุณรู้ข้อมูลมากขึ้นเท่าไร อันตรายก็จะมาสู่ตัวคุณมากขึ้นเป็นเงาตามตัว” "มันร้ายแรงขนาดนั้นเลยหรือคะ" เธอถามเสียงสูง อัมรานพยักหน้า “อยากรู้อะไรก็ถามมา” “ทราบหรือยังคะว่าการลอบสังหารในครั้งนี้เป็นฝีมือของใคร” พันไมล์เอ่ยถาม อัมรานนิ่งเงียบอีกครั้งราวกับกำลังใช้ความคิด "ท่านอาผมเอง" เขายิ้มนิ้วไล้แก้มนวลเบาๆ เมื่อเห็นสีหน้าตกใจของภรรยา "อำนาจและยศศักดิ์มันเป็นสิ่งหอมหวาน ใครที่เคยได้ลิ้มลองส่วนใหญ่จะมึนเม

“คุณรู้ใช่ไหมพายว่าผมต้องการอะไร” เขากระซิบเสียงแผ่วเบาที่ข้างหูเธอ พร้อมเบียดสะโพกของตนเองเข้าใจกลางเรียวขาของเธอ เพื่อให้เธอตระหนักถึงความต้องการของเขา ร่างกายของพันไมล์แทบจะระเบิด เพราะความรู้สึกเอ่อล้นอย่างที่ไม่เคยเป็นมาก่อน เมื่ออัมรานเห็นว่าเธอพร้อมเขาจึงสานต่อภารกิจที่ทำค้างไว้ พันไมล์สะท้านเยือกเมื่อเขาจู่โจมจาบจ้วงลุกล้ำสอดประสานอย่างรวดเร็ว เธอเกร็งนิ่งในวูบแรกและจิกเล็บไปที่หลังและไหล่ของเขา เพราะความอึดอัดที่เขาแทรกลึกเข้ามาในตัวเธอ ขณะที่เรือนกายแกร่งกำยำเครียดเกร็งไปทั้งร่าง ความตื่นตัวเร่าร้อนของหญิงสาวลดลงด้วยความตกใจ จากนั้นก็เริ่มดิ้นรนอยู่ในวงแขน เพื่อหลีกหนีความเจ็บปวดที่ได้รับ อัมรานหยุดการกระทำทุกอย่างทันที ก่อนจะพูดจาปลอบประโลมให้เธอหายกลัว “ไม่ต้องกลัวนะ อยู่นิ่งๆ” เขาบอกเสียงเครียด ฝืนบังคับอารมณ์ร้อนแรงของตัวเองให้ช้าลง ใบหน้าหล่อเหลาพราวไปด้วยเหงื่อดูทุกข์ทรมาน พันไมล์ลืมตาเห็นสีหน้าของชายหนุ่ม ก็อดไม่ได้ที่จะยกมือไปลูบเหงื่อที่ขมับให้เขาอย่างเอาใจ “คุณเจ็บเหรอคะ...” เธอถามข

เช้าวันต่อมา ซันเดและมีอามาปฏิบัติหน้าที่ตามปกติ โดยซันเดให้มีอาไปจัดเตรียมเสื้อผ้าที่ชายาจะสวมใส่อยู่ภายในห้อง ส่วนตัวเธอเดินมายังระเบียบด้านข้าง เพื่อไปจัดเตรียมโต๊ะอาหาร จึงเหลือบเห็นองครักษ์จาบรินยืนกอดอกมองเหม่ออยู่ด้านนอก ซันเดลอบมองใบหน้าเคร่งขรึมของชายหนุ่ม ร่างสูงใหญ่ดูโดดเดี่ยวและอ้างว้าง เมื่อคืนนี้ทั่วทั้งจัสตินพาเลซต่างก็รู้ว่าเป็นคืนเข้าหอของท่านชีคและชายา เธอเห็นอากรเหม่อมองของเขาแล้วก็อดสงสารเขาไม่ได้ อยากจะเข้าไปพูดจาปลอบประโลมแต่ก็ไม่กล้า จึงได้แต่ลอบมองเขาอยู่เงียบๆ ไปพร้อมกับการปฏิบัติหน้าที่ของตนเอง “อยากจะพูดอะไรก็พูดมา” ซันเดสะดุ้ง แก้มแดงระเรื่อ สองมือบิดกันไปมาอย่างประหม่า ก่อนจะเดินมายืนอยู่ข้างตัวเขา “อย่าเสียใจไปเลยนะคะท่านจาบริน” “เสียใจ! เสียใจเรื่องอะไร” “ก็เรื่องของท่านชีคกับชายาของท่านไงคะ” “ทำไมผมจะต้องเสียใจ ดีใจน่ะสิไม่ว่า ที่เห็นเจ้านายทั้งสองปรับความเข้าใจกันได้ ลุ้นอยู่ตั้งนาน” “ท่านจาบรินไม่ได้...” หญิงสาวคนสนิทของพันไมล์พูดค้า