ตอนที่ 2 บทนำ Future Detective ภาคกลาง

“คุณหนูแสดงความขี้เกียจออกมาเร็วเกินไปแล้วนะคะ” แม่นมพูดด้วยความอ่อนใจ เพราะเธอเองก็จนปัญญาเหมือนกัน จะบังคับมากเกินไปก็ไม่ได้

“แม่นมไม่ต้องบังคับคุณหนูมากเกินไปหรอกค่ะ การคาดคั้นเด็กที่มีไอคิวไม่มาก มันเป็นความรุนแรงอย่างหนึ่งเหมือนกัน หลักสูตรการสั่งสอนลูกหลานแบบใหม่ออกมานานแล้ว”

“รบกวนแม่นมจดจำเอาไว้ด้วยนะคะ เรื่องนี้มีผลบังคับใช้ทั้งประเทศ หากมีใครมาเห็นเข้าแล้วนำไปแจ้งทางการ พวกเราจะซวยกันหมดนะคะ” เลขาส่วนตัวพยายามห้ามปราม

“ครับ ผมตั้งใจขี้เกียจเอง” เขาไม่อยากอธิบายต่อว่าใจจริงไม่ได้ชอบขี้เกียจหรอก แค่มาตรฐานความขยันที่มีต่อบุตรสายตรงของตระกูลวรวงศ์มันสูงมากเกินไปต่างหาก

ทั้งครอบครัวนอกจากเขาไอคิวค่อนข้างสูงกว่ามาตรฐานกันหมดยังพอเข้าใจ แต่ความขยันบ้าบิ่นนี่มันคนละเรื่องกันเลย ฉลาดขนาดนั้นแถมยังขยันอีก ก็ยิ่งเก่งขึ้นไปอีก

โชคดีที่เกิดเป็นลูกคนเล็กเลยไม่ถูกกดดันมากเกินไป แถมพี่สาวทั้งสองคนดันอยู่ภายใต้การกดดันได้ดีมาก ทุกอย่างเลยลงตัวแบบงงๆ

โชคดีที่บุตรชายคนเล็กตระกูลวรวงศ์ไอคิวระดับทั่วไป เริ่มเรียนรู้ช้าไปสามปี ปกติกฎระเบียบในบ้าน และเรื่องราวต่างๆ ภายในตระกูลใหญ่มักถูกสอนเป็นบทเรียนตั้งแต่อายุห้าขวบ

            การเรียนพื้นฐานทั่วไปของครอบครัวธรรมดา และการศึกษาขั้นพื้นฐานในโรงเรียนอนุบาล จะเริ่มถูกสอนตั้งแต่พูดได้ในตระกูลใหญ่อยู่เสมอ

            เพราะเป็นสิ่งที่แลกมากับความสุขสบายและการปกป้องประเทศชาติบ้านเมืองในสถานการณ์ที่ไม่สงบสุขเช่นนี้ จำเป็นต้องทำทุกอย่างเพื่ออนาคตของคนรุ่นต่อไปอย่างไม่หยุดยั้ง

            “ตอนนี้คุณหนูอายุสิบสองขวบแล้วนะคะ ออกงานใหญ่ครั้งนี้ ระมัดระวังตัวให้มาก เพราะว่ามีแขกจากฝั่งภาคเอกชนเข้ามาร่วมด้วย อาจจะเกิดปัญหากระทบกระทั่งกัน”

            แม่นมพยายามเตือนด้วยความเป็นห่วง เพราะคุณหนูของเธอค่อนข้างใจร้อนแถมยังเอาแต่ใจเสมอ วันนี้หากมีเรื่องขึ้นมาจะกระทบเป็นวงกว้าง ไม่สามารถจัดการแบบที่ผ่านมาได้

            “ครับ ผมจะระวัง” บีระพัฒน์ขานรับด้วยความไม่เต็มใจสักเท่าไหร่

เพราะทุกครั้งที่มีปัญหามักเกิดจากคนอื่นมาหาเรื่องเขามากกว่า ตนไม่ได้ออกไปหาเรื่องสักหน่อย วันๆ วุ่นวายแต่กับการพูดถึงความฉลาด การตรวจสอบไอคิวทุกห้าปี

            กรอยู่ภายใต้การดูแลของตระกูลใหญ่ โคตรจะเป็นปัญหารุมเร้ามาตลอดหลายปี ขนาดเป็นลูกคนเล็กยังต้องทนฟังคำพูดเสียดสีพวกนั้นอยู่ร่ำไป

            งานพบปะของกลุ่มเด็กด้วยกันมีอายุตั้งแต่สิบขวบไปจนถึงสิบห้าปี เรียกว่าพบกันด้วยอายุไม่ห่างกันมากเกินไป และไม่มีใครดูแก่หรืออ่อนไปกว่ากันเท่าไหร่

            “พี่สาวสองคนของตระกูลวรวงศ์ออกจะเก่งขนาดนั้น แต่ทำไมน้องชายถึงดูธรรมดามาก มันแตกต่างกันไปจริงๆ”

            “ยังกับเก็บเด็กมาเลี้ยงมากกว่าเป็นสายเลือดเดียวกัน”

            “หรือว่าความจริงแล้วเป็นลูกเลี้ยงกันแน่”

            “นั่นสิ เพราะแตกต่างกันเกินไปหน่อย”

            เสียงซุบซิบนินทาว่าร้ายที่จงใจทำให้เขาได้ยินนั้น มักเกิดขึ้นอยู่บ่อยครั้งในงานพบปะคนรุ่นเดียวกัน มีเพียงเพื่อนสนิทและคนสนิทไม่กี่คนที่จะไม่พูดเรื่องเหล่านี้

            “โอ๊ย! จะเห่าหอนอะไรเยอะแยะ คนจะกินข้าวนะเว้ยเฮ้ย ทำไมไม่ไปพูดตรงอื่น ที่ทางมีมากมาย มาทำให้คนอื่นเขาท้องอืดหาพระแสงอะไรวะ”

ชินภัทรบ่นออกมาด้วยความไม่พอใจทันที เพราะว่าหิวข้าวมาตั้งแต่กลางวันแล้วต้องมาร่วมงานตอนเย็น ทำให้มัวแต่หาเสื้อผ้าใส่ให้เข้ากับงานจนแทบไม่มีเวลากินข้าว

            “นั่นสิ หิวจะตายอยู่แล้ว อย่ามาทำให้คนอื่นท้องอืดได้ไหม ไปทะเลาะกันตรงอื่น” จินเจตบ่นด้วยน้ำเสียงไม่สบอารมณ์เช่นกัน

            “ถ้ายังมีเสียงเห่าหอนที่ทำให้ฉันท้องอืดอีกล่ะก็...พ่อจะเอาส้อมแทงหัวเข้าให้ หงุดหงิดชะมัด” ชินภัทรพูดด้วยน้ำเสียงดุดันพลางชี้ส้อมไปทางกลุ่มเด็กปากเสียทั้งกลุ่ม

            เนื่องจากทุกคนรับรู้แล้วว่าเด็กหนุ่มคนนี้ได้รับการดูแลจากตระกูลอะไรเป็นพิเศษ แม้ว่าตระกูลอุดรภาคจะเป็นตระกูลรับใช้โดยตรง

            ก็ไม่มีความจำเป็นต้องให้การคุ้มครองมากนัก แต่ยามนี้ชื่อของชินภัทร อุดรภาค ได้รับการยืนยันว่าเป็นหนึ่งในเด็กที่ได้รับการอุปการะและให้การสนับสนุนทุกด้าน

            จากคุณชายนนท์ภัทร ภูทนินทร์ ว่าที่ประมุขตระกูลคนต่อไป ด้วยนิสัยแปลกประหลาด และความสามารถรอบด้านดุจสัตว์ประหลาด

            ทุกคนจึงเกรงกลัวบารมีด้านหลังของเด็กหนุ่มคนนี้ทันที ทุกคนจึงสงบปากสงบคำทันที