ตอนที่ 3 บทนำ Future Detective ภาคปลาย

“การไปไหนมาไหนกับแกนี่มันเยี่ยมยอดไปเลย” จินเจตชื่นชมเพื่อนสนิทด้วยความจริงใจ

            “ไอ้โง่ เขาไม่ได้กลัวฉันเลย พวกมันกลัวคุณชายใหญ่ตระกูลพวกเราต่างหาก คงจะกลัวทำให้ขุ่นเคืองล่ะมั้ง เพราะปัจจุบันท่านก็แทบจะกุมอำนาจในไทยเบ็ดเสร็จอยู่แล้ว”

            “นั่นสินะ ลืมคิดไปว่าแม้จะอายุสิบเจ็ดปีแต่ก็มีความสามารถรอบด้าน พ่อแม่ของคุณชายใหญ่มักออกไปทำงานสาขาต่างประเทศมากกว่าในประเทศ”

            “หยุดคุยเรื่องงาน ขอกินข้าวก่อน แล้วเงียบด้วย”

            “ได้ค้าบ คุณชายชินภัทร”

            คุณากรกับเจตฎาไม่พูดอะไรสักคำ พวกเขาเลือกจะกินข้าวเงียบๆ แทน เพราะรู้ดีว่าสองคนนั้นฝีปากเป็นยังไง ใครที่ทะเลาะกับเพื่อนพวกเขาไม่มีทางชนะ

            นั่นมันฝีปากระดับมหากาฬเชียวนะ คนปกติจะไปเที่ยวกับพวกมันสองคนชนะที่ไหน ไม่มีทางหรอก ถึงจะอยู่กลุ่มเดียวกันแต่เลือกกินข้าวเงียบๆ แทนเป็นทางออกที่ดีที่สุด

            “ขอบคุณครับ ที่ช่วยพูดให้ผม” บีระพัฒน์พูดด้วยน้ำเสียงสุภาพเป็นทางการ เพราะรู้ว่าอีกฝ่ายอยู่ขั้วตรงข้ามกับตนเอง จึงไม่เลือกหาศัตรูเพิ่ม

            “ไม่เป็นไรครับ ได้ผลประโยชน์ร่วมกัน”

            “คุณกลับไปหาที่บ้านเถอะ คุยกับพวกเรานานๆ เดี๋ยวจะมีประเด็น”

            “ผมยังเด็กเกินกว่าจะรับผิดชอบไหว” ชินภัทรตอบกลับด้วยน้ำเสียงสุภาพเช่นกัน แม้ว่าในใจจะอารมณ์เสียไม่น้อยที่มีคนมาขัดกินข้าว

            “...” บีระพัฒน์เลือกพยักหน้าแทนคำตอบ เพราะอย่างที่เด็กคนนั้นบอก พวกเราไม่ควรพูดคุยกันนานเกินไปโดยไม่จำเป็น หลีกเลี่ยงข่าวลือที่จะถูกโจมตีอย่างไม่เป็นมิตรในอนาคต

            “คุณหนูไปไหนมาคะ ดิฉันเป็นห่วงแทบแย่” แม่นมถามด้วยความร้อนใจ เนื่องจากงานนี้พบปะคนหลายกลุ่ม อาจจะทำให้เกิดการปะทะกันก็ได้

            “มีเรื่องนิดหน่อย แต่ทุกอย่างคลี่คลายแล้วครับ” เด็กหนุ่มบอกด้วยสีหน้าสบายๆ พลางเล่าเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นเมื่อสักครู่อย่างละเอียด

            “ดีแล้วค่ะที่คุณชายจากตระกูลอุดรภาคออกหน้าช่วยพวกเรา ตัวตนของเขาถือว่าสามารถคุ้มครองคนอื่นได้ตั้งแต่อายุยังน้อย”

หลังจากเหตุการณ์งานเลี้ยงที่ผ่านมานั้น บีระพัฒน์ตั้งใจสั่งคนตามสืบเรื่องราวของเด็กสี่คนที่อายุน้อยกว่าเขาไม่มากทันที แม้ว่าจะเป็นคนของอีกฝ่าย

            ข้อมูลที่สามารถเปิดเผยได้อย่างซื่อตรงทั้งหมด สามารถเข้าถึงไม่ยากเย็นเท่าไหร่ เพื่อเป็นการเปิดเผยให้กับภาครัฐและคนของกลุ่มเชื้อพระวงศ์ทั้งหมดไม่รู้สึกถึงภัยคุกคาม

            แต่ถ้าเป็นคนธรรมดาจะเข้าถึงได้จำกัด และจะมีรหัสแบ่งการเข้าถึงอีกชั้น แม้จะถูกรักษาอย่างรัดกุม ก็ยังถูกกลุ่มผู้ไม่หวังดีตามไล่ล่าอย่างสุดกำลังมาตลอดหลายร้อยปี

            “คุณหนูคะ ข้อมูลที่อยากตรวจสอบถูกวางอยู่ตรงหน้าแล้วค่ะ” แม่นมเอ่ยบอกด้วยสีหน้าเป็นกังวล เพราะการตรวจสอบแบบนี้จะถูกอีกฝ่ายล่วงรู้แน่นอน

            “ไม่ว่าแม่นมจะกังวลเรื่องอะไร ไม่มีปัญหาอะไรหรอกครับ ผมแค่อยากรู้ข้อมูลคร่าวๆ เท่านั้น ไม่ได้อยากรู้เบื้องลึกเบื้องหลังอะไร”

            “แค่รู้สึกว่าเด็กคนนี้น่าสนใจ จังหวะการพูดเหมือนวางหมากในกระดานมาหมด รวมถึงรู้ภูมิหลังตระกูลตนเองและตระกูลผู้อุปถัมภ์เป็นอย่างดี”

“เขาเป็นคนมีความสามารถอย่างที่ว่าที่ประมุขตระกูลภูทนินทร์ต้องการตัวจริงหรือเปล่า”

            บีระพัฒน์พูดให้แม่นมสบายใจตามมารยาท และไม่ได้สนใจว่าเธอจะคิดยังไงต่อไป แต่ตั้งใจอ่านข้อมูลธรรมดาที่สามารถเปิดเผยได้เมื่อเข้ารหัสระดับผู้บริหารระดับล่างเท่านั้น

            ไม่มีความจำเป็นต้องตรวจสอบด้วยรหัสระดับกลางหรือระดับสูง เพียงแค่อยากรู้ด้วยความสนใจเท่านั้น เรื่องอื่นไม่มีความจำเป็นเท่าไหร่

            ยังไงในอนาคตพวกเราก็ไม่มีทางเกี่ยวข้องกัน อย่างน้อยควรทราบเอาไว้บ้างว่าคลื่นลูกใหม่นี้ กำลังจะพัดพาอะไรมาบ้าง และฝ่ายเราต้องเตรียมตัวยังไง

            “ใครกันที่สามารถทำให้น้องชายจอมขี้เกียจของเราสนใจได้มากขนาดนี้” นอร์ลิสต์เอ่ยถามด้วยความสงสัย บุตรลำดับสองของตระกูลวรวงศ์

            ลูกสาวคนรองของตระกูล ผู้มีความเฉลียวฉลาดไม่แพ้พี่สาวคนโต และจัดการเรื่องราวหลายอย่างต่อเนื่องแบบไม่มีสะดุด

            “นั่นสิ พี่เองก็อยากรู้เหมือนกันนะ” โลดัสเองก็ถามด้วยความสงสัยเช่นกัน บุตรลำดับหนึ่งของตระกูลวรวงศ์ ลูกสาวคนโตของตระกูล ผู้สืบทอดสายเลือดของบิดามารดามาอย่างเข้มข้น