ตอนที่ 4 บทนำ Future Detective ภาคสุดท้าย

“ผมเห็นว่ามีคนช่วยพูดเข้าข้างผมในงานเลี้ยงเมื่อสามเดือนก่อน เลยอยากรู้ว่าเป็นลูกเต้าหลานใคร เพราะปกติเวลาไปออกงานสังคม”

            “การเปรียบเทียบไอคิวและความฉลาด รวมถึงความแตกต่างในบ้านเรามันเด่นชัด จนคนมักพูดและดูถูกอยู่เสมอ แม้ว่าจะมีทุกคนคอยปกป้อง”

            “แต่ลับหลังก็ยังกล้านินทาแบบเปิดเผย แต่เด็กกลุ่มนั้นกลับไม่เกรงกลัวอิทธิพลของลูกหลานภาครัฐเลยสักนิด ไหนจะกลุ่มฝั่งเชื้อพระวงศ์ก็ดูจะไม่สนใจเลยด้วยซ้ำ”

            “นั่นยิ่งทำให้ผมสนใจมากกว่าเดิม เพราะสีหน้าของเด็กคนนั้นที่พูดออกมาเป็นคนแรก เขาท้าทายทุกคนในที่แห่งนั้นประมาณว่า ถ้าแน่จริงก็ลองมาหาเรื่องดูสิ”

            บีระพัฒน์ตัดสินใจเล่าเหตุการณ์ในตอนนั้นอย่างละเอียด จากที่ตั้งใจจะปิดบังแต่ในเมื่อพูดออกมาแล้วจึงตัดสินใจเล่าทุกอย่าง

            “ว่ายังไงนะ / ว่าอะไรนะ” แม้บุตรีทั้งสองจะอุทานเสียงเบาก็ตาม ท่าทางและแววตาราวกับกำลังจะฆ่าแกงคนได้นั้นปิดไม่มิด

            พวกเธอกำลังอยากจะจัดการให้สักคนที่บังอาจมานินทาน้องชายที่น่ารักของพวกเธอลงคอ ช่างกล้าหาญนัก

ทุกคนในบ้านต่างหวาดกลัวท่าทีของบุตรทั้งสองเป็นอย่างมาก เพราะพวกเธอมีทั้งความเฉลียวฉลาด และโหดเหี้ยมเหมือนบิดามารดาไม่มีผิด

            พวกที่กล้าทำให้คุณชายบ้านนี้เจ็บช้ำน้ำใจ จะต้องถูกสั่งสอนให้หลาบจำ ภายในสามวันเหล่าคนจากภาครัฐที่เป็นลูกหลานบริษัทใหญ่

            ต่างโดนปั่นกระแสหุ้นและข่าวเสียหายที่เคยถูกฝังกลบไปนานแล้วเล่นงานทีละตระกูล ตลอดสามวันสามคืนทุกคดีอย่างไม่มีปิดบัง

            “เป็นยังไงบ้าง ตอนนี้พวกนั้นแทบจะหาที่ซุกหัวนอนไม่ได้แล้วนะ น้องชายของพี่พอใจหรือเปล่าคะ” โลดัสถามด้วยน้ำเสียงสดใสเหมือนชวนกินข้าวพลางอุ้มน้องชายมานั่งตักอย่างอารมณ์ดี

            “จัดการเล่นงานทั้งตระกูลด้วยการปั่นราคาหุ้น ไหนจะบังคับให้ทำการค้าด้วยผลประโยชน์ได้ไม่ถึงครึ่ง ไหนจะข่าวฉาวที่เคยซุกไว้ใต้พรม หวังว่าคงจะถูกใจนะ”

            นอร์ลิสต์พูดด้วยท่าทางอารมณ์ดีเช่นกัน เพราะเธอไม่เคยคิดว่าลับหลังจะมีใครปากยื่นปากยาวแบบนี้ พวกมันสมควรถูกลงโทษทั้งหมด

            ทำเรื่องสกปรกกันเองทั้งนั้น ให้สังคมตราหน้าไปซะ

“ไม่รู้เหมือนกันครับ แต่ถ้าทำให้เจ้าพวกนั้นลำบากก็ดีเหมือนกัน จะได้เงียบเสียงลงบ้าง มีเรื่องกันแต่ละทีเสียงดังจนหนวกหูไปหมด”

            บีระพัฒน์เลือกตอบตามความจริง สำหรับเด็กอายุสิบสองทั่วไปไม่น่าจะคิดอะไรซับซ้อนได้ขนาดนั้น ไม่ใช่พี่สาวคนรองที่อายุสิบห้าแต่เหมือนคนอายุสิบแปดที่พร้อมปะทะทุกคนด้วยฮอร์โมนพุ่งพล่านตามประสาวัยรุ่น

            แถมยังไม่ใช่พี่สาวคนโตที่อายุสิบแปดแต่ทำตัวเหมือนคนอายุยี่สิบสองที่บรรลุนิติภาวะล่วงหน้าไปแล้วแบบนั้น เขาเป็นเพียงคนธรรมดาทั่วไปที่เกิดในตระกูลเชื้อพระวงศ์เท่านั้น

            ขอรับรู้ตามอายุและวัยของลูกเศรษฐีทั่วไปแทน

            “ผมแค่คิดอย่างเดียวว่าตระกูลที่หาเรื่องผมเมื่อสามเดือนก่อนโดนสั่งสอนหนักมือมาก คงไม่ใช่ฝีมือตระกูลวรวงศ์อย่างเดียวแน่”

เป็นดั่งที่บีระพัฒน์คาดการณ์เอาไว้ เหล่าคนที่เคยหาเรื่องชินภัทรถูกว่าที่ประมุขตระกูลภูทนินทร์ไปถล่มซะราบคาบ ตอนนี้คงกำลังวิ่งวุ่นตามแก้ปัญหาสกปรกในบ้านตัวเองหัวหมุน

            แม้แต่การเลี้ยงลูกก็ยังเข้มงวดถึงขนาดให้ไปขอโทษคนที่เคยหาเรื่องไว้มากมายหลายคน เพราะไม่รู้ว่าไปเหยียบเส้นตายใครเข้ากันแน่

            เนื่องจากไม่มีใครไปเปิดเผยตัวแบบบ้านตระกูลวรวงศ์ สร้างความพึงพอใจให้กับนนท์ภัทรเป็นอย่างมาก คนพวกนี้ต้องเจอแบบนี้จะได้รู้ซะบ้างว่าไม่ควรไปรังแกใครมั่วซั่ว

            “นายบอกรายชื่อทุกคนวันนั้นครบเลยใช่ไหม ที่มาวุ่นวายตอนนายกินข้าว หวังว่านายจะไม่โกหกนะเจ้าหนู” นนท์ภัทรถามด้วยน้ำเสียงยียวนกวนประสาท

            เขาเก็บเรื่องสกปรกพวกนั้นไว้เยอะมาก ตั้งใจเล่นงานในวันที่ถูกตระกูลอื่นจัดการอยู่แล้ว ถ้ามีใครเพิ่มอีกจะเติมเชื้อไฟเข้าไปทีเดียว เอาให้ตายคาที่ไปเลย

ไม่มีโอกาสมาวุ่นวายได้ตลอดสามปี ถือโอกาสทำให้แวดวงสังคมสะอาดไปสักพักนึง ช่วงนี้เดินไปไหนแถมจะหายใจไม่ออก มีแต่พวกสกปรกเต็มไปหมด