ตอนที่ 6 บทหนึ่ง Future Detective ภาคกลาง

“ตอบได้ดีนะเจ้าหนู สมแล้วที่เป็นเพื่อนสนิทสมัยเด็กของไอ้ลูกเจี๊ยบที่ฉันรับเข้ามาในความดูแล แม้ว่านายจะได้รับการดูแลจากตระกูลของตนเอง”

            “ฉันก็หวังว่านายจะไม่ละเลยการฝึกฝน เพื่อเข้าร่วมการประเมินแบบทดสอบในครั้งต่อไป เพราะฉันไม่ได้อนุญาตให้ใครยกเลิกการเข้าร่วม”

            “อีกไม่นานจะมีประกาศออกไปอย่างเป็นทางการว่าคนที่เหลือจะต้องอายุเท่าไหร่ถึงจะสามารถเข้ารับการสอบครั้งต่อไปได้ สอบไม่ผ่านกี่ครั้งก็ช่าง แต่มาสอบซะ”

            “อย่าถามให้มากความ เข้าใจไหม ฉันไม่ชอบอธิบาย” นนท์ภัทรบ่นออกมายืดยาวแตกต่างจากสิ่งที่ตนเองพูดอย่างสิ้นเชิง

            “รับทราบครับ คุณชายใหญ่” จินเจตขานรับด้วยท่าทีสุภาพ พึงระลึกไว้เสมอว่าพูดน้อยผิดน้อย พูดมากผิดมาก ไม่พูดเลยถือว่าเสมอตัว

            ยังไงความร้ายกาจของนายท่านไม่เป็นสองรองใครมาแต่ไหนแต่ไร อำนาจทุกอย่างในไทยล้วนอยู่ที่ท่านเบ็ดเสร็จ เพราะผู้มีอำนาจที่แท้จริงอยู่ต่างประเทศทั้งสองคน

“ผมแทบไม่ได้พูดอะไร ลำพังชินภัทรกับจินเจตก็ตอกกลับคำพวกนั้นหน้าหงายด้วยถ้อยคำเจ็บแสบ ไม่มีใครสู้พวกมันสองคนได้หรอกครับ”

            “ในตอนนั้นผมกินข้าวยังไม่ทันจะกลืนลงคอ สองคนนั้นก็จัดการจนราบคาบไปแล้ว แทบไม่ต้องลงมืออะไรเลย แถมเหยื่อที่โดนรังแกยังเป็นคนจากฝั่งราชวงศ์”

            “อำนาจขั้วมีทั้งสามขั้วในปัจจุบันขานกันเอาไว้อย่างสมบูรณ์ คงไม่มีปัญหาอะไร พวกเราไม่ได้เข้าไปคลุกคลีตามกฎที่ตั้งเอาไว้จนกว่าจะเข้ามหาวิทยาลัย”

            เจตฎาตอบต่อจากจินเจตด้วยท่าทีใจเย็น แม้ในใจจะหวาดกลัวอยู่มากก็ตาม แต่ไหวพริบของเพื่อนนั้นดีเกินคาด ทำให้ถ่วงเวลาความตื่นเต้นไปได้บางส่วน

            ตอนนี้เขาไม่ได้ตื่นเต้นจนลนลานเหมือนตอนแรก โชคดีที่จินเจตดันออกหน้าแทน ไม่งั้นคงลำบากเหมือนกัน

            “พูดได้ดีนะเจ้าหนู ถือว่ามีความจริงใจ ไม่ทำให้ฉันอารมณ์เสียโดยใช่เหตุ” นนท์ภัทรตอบกลับอย่างอารมณ์ดี

สิ่งที่เขาไม่ชอบที่สุดคือโกหกต่อหน้าตนเอง ทั้งที่รู้ว่าจะถูกจับได้แต่ยังจะพูดขึ้นมาให้ระคายหูทำไมกัน พูดแค่เรื่องที่ควรพูดก็พอ มันเข้าใจยากตรงไหนกัน

“ผมกินข้าวเหมือนกับเจตฎาครับ ต่อฝีปากไม่ทัน”

“ชินภัทรกับจินเจตลงมือกันสองคน เจ้าพวกนั้นก็แทบจะเหมือนเห็นผีกันแล้ว ในเด็กวัยเดียวกันมีแต่พวกมันสองคนที่เหมือนสัตว์ประหลาดขนาดนั้น ไม่มีใครกล้าหรอกครับ”

“เขาไม่ได้กลัวพวกมันแต่กลัวอำนาจเบื้องหลังต่างหาก ข่าวลือเรื่องการรับเข้ามาดูแลแพร่สะพัดไปทั่วขนาดนั้น ผมไม่คิดว่าจะมีใครโง่เข้ามาหาเรื่อง”

“เหยื่อคนนั้นถือว่าโชคดีมากที่มามีเรื่องกันตรงที่พวกเรากินข้าว ในบรรดาพวกเราสี่คน คนที่โกรธง่ายมากที่สุดเวลากำลังกินข้าวก็คือชินภัทร” คุณกรตอบบทสรุปที่เพื่อนทั้งสามยังไม่ได้พูดออกไปจนครบ

และคาดหวังว่าเจ้านายหนุ่มผู้นี้จะไม่ซักไซ้อะไรอีก อย่างไรเสียพวกเขาก็เพิ่งสิบขวบ จะให้คิดอะไรมากมาย เด็กแบบพวกเขาควรออกไปเล่นซนได้สิถึงจะถูก

“ตอบได้ดีทุกคน ถือว่าทำผลงานนำหน้าพวกพี่ชายไปมากทีเดียว ทั้งสามคนจะมีคนพาส่งกลับบ้าน ส่วนชินภัทรอยู่ฝึกฝนต่อไปซะ”

“ตลอดระยะเวลาหลายปี พ่อของนายคงไม่กล้ามาวุ่นวายหรอก ไหนยังมีแม่คอยช่วยปิดบังอยู่อีก เรื่องพวกนี้คงเงียบไปอีกพักใหญ่” นนท์ภัทรบอกพลางผายมือให้ทุกคนออกจากห้องทำงานตนเองไป

เป็นไปตามการคาดการณ์ของคุณชายใหญ่ ตลอดสามปีที่ผ่านมาทุกอย่างเงียบสงบราวกับไม่มีอะไรเกิดขึ้น ทั้งที่ในบ้านตระกูลอุดรภาคทายาทสายตรงของตระกูลหายออกไปสามคน

ชินภัทรไม่เคยล่วงรู้เลยว่ากลุ่มผู้อาวุโสประจำตระกูลหลายคนมาขอเข้าพบตนเองมาตลอดสามปี แต่ถูกคนของนนท์ภัทรขัดขวางเอาไว้ตลอด

ตารางเรียนที่โรงเรียนตามแบบฉบับคุณชายชั้นสูงที่เป็นโรงเรียนประจำ ไม่มีเหตุจำเป็นไม่สามารถออกจากโรงเรียนได้ ปิดเทอมก็มักฝึกฝนตนเองอยู่ภายในคฤหาสน์ตระกูลภูทนินทร์ ไม่ออกไปพบใครหน้าไหนทั้งนั้น

นั่นทำให้ทุกอย่างลงล็อคไปหมด เพราะนอกเหนือจากลานฝึกฝน ลานประลอง หอสมุด ห้องนอน ชินภัทรแทบไม่เคยออกไปที่อื่นเลยด้วยซ้ำ

“พวกเราทำแบบนี้ต่อไปจะดีเหรอครับ นายท่าน” พ่อบ้านคนสนิทเอ่ยปากถามด้วยความเป็นกังวล เพราะเวลาล่วงเลยมาหลายปี แรงกดดันภายนอกยิ่งมากขึ้นตามลำดับ

“นายเครียดอะไรขนาดนั้นเหรอมีน ตระกูลอุดรภาคคือตระกูลที่ภายใต้บังคับบัญชามาตลอดหนึ่งพันปี นับตั้งแต่เกิดเหตุการณ์มหันภัยใหญ่ครั้งนั้น”

“การที่ฉันอุปถัมภ์ทายาทสายตรงของตระกูลอุดรภาค”