ตอนที่ 8 บทหนึ่ง Future Detective ภาคสุดท้าย

“เข้าเรื่องเลยครับ ไว้ค่อยบ่นต่อ” นภัทรถอนหายใจด้วยความเหนื่อยล้า เพราะไม่สามารถแก้ไขนิสัยพี่ชายของตนเองได้ ไม่รู้ว่าเมื่อไหร่ที่มันกลายเป็นแบบนี้ไปแล้ว

สิ่งที่รู้คือภายในเวลาต่อไปทุกคนดันชินชา และเคยชินกับพฤติกรรมบ้าคลั่งพวกนี้จนหมด ไม่เข้าลักษณะของพี่คนโตบ้านทั่วไป

ดันเข้าลักษณะคุณชายใหญ่ที่เหมือนอันธพาลแทน สิ่งที่ดูไม่เหมือนคือไม่หาเรื่องใครก่อน แต่ไม่กลัวเรื่องที่เข้ามาหาตนเอง

แก้ปัญหาทุกอย่างได้ภายในสองชั่วโมง ต่อให้ปัญหานั้นจะใหญ่แค่ไหนก็ตาม จึงได้รับความไว้วางใจให้ดูแลทุกอย่างในคฤหาสน์และบริษัทของเอเชียตั้งแต่อายุสิบสอง

ช่วงแรกทุกคนล้วนกังขาในฝีมือของนายน้อยคนโตเป็นอย่างมาก เพียงหกเดือนเท่านั้นที่สามารถเรียกความเชื่อใจและความภาคภูมิใจทั้งในบ้านและนอกบ้านจนหมดสิ้น

ข่าวภายนอกประกาศว่าเริ่มทำงานตอนอายุสิบเจ็ด แต่ความจริงเริ่มเข้ารับตำแหน่งตั้งแต่ผู้นำตระกูลและนายหญิงไปลุยงานต่างประเทศกันมากขึ้น

ในหนึ่งปีกลับบ้านมาติดกันเพียงสี่เดือนต่อปีเท่านั้น

“ไปเก็บกวาดขยะชิ้นนี้ซะ ผลงานพาเจ้าหนูนี่ไปด้วย”

“เอกสารทุจริตพวกนี้ไปตรวจสอบมา”

            “กำหนดเวลาหกเดือน ใครเป็นคนของเราฆ่าให้หมด คนของภาครัฐจับส่งทางการด้วยการเพิ่มโทษให้สูงที่สุดของข้อกฎหมายนั้น”

            นนท์ภัทรสั่งด้วยน้ำเสียงเด็ดขาด มาดผู้นำตระกูลวัยยี่สิบสองนั้นช่างล้ำหน้าตระกูลอื่นไปมาก คนในวัยเดียวกันยังไม่สามารถกุมอำนาจเบ็ดเสร็จได้ขนาดนี้

            หลายตระกูลจึงพากันหวาดกลัว เพราะถ้าคุณชายใหญ่สั่งนั่นหมายถึงตระกูลสั่ง เพราะอำนาจทั้งหมดถูกส่งต่อมานานมาก

            “รับทราบครับ หลังจากทำงานนี้เสร็จ”

            “ผมจะเก็บกวาดตามคำสั่งของพี่”

            “งานกำจัดขยะเนี่ย เห็นผมร่วมมือด้วย”

            “สั่งใหญ่เลยนะครับ”

            นภัทรบ่นอิดออดไปนิดหน่อยแต่ก็พยักหน้ารับอย่างว่าง่าย ไม่ได้ขัดขืนคำสั่งแต่อย่างใด

บทสนทนาของสองพี่น้องตระกูลภูทนินทร์น่ากลัวกว่าที่คิดเอาไว้มาก นอกจากคุณชายใหญ่จะน่ากลัวด้านความสยองขวัญ ทำให้ผู้คนอกสั่นขวัญแขวนอยู่ตลอดเวลา

            คุณชายเล็กเองก็เหมือนเชื้อไฟที่ราดลงไปบนกองน้ำมันดีๆ นี่เอง ไม่มีท่าทีตื่นตระหนักกับคำสั่งที่ดูโหดร้ายพวกนั้นเลยสักนิด ราวกับคุยว่ากำลังกินอะไรเป็นมื้อเย็น

            ตลอดสามปีที่ผ่านมาคิดว่าจะเริ่มชินกับบทสนทนาสำหรับคนใหญ่คนโตขึ้นมา ดูท่าจิตใจจะไม่ได้เติบโตตามร่างกายไปสินะ เพราะร่างกายเหมือนคนอายุสิบเจ็ดมากกว่าสิบสามด้วยซ้ำ ไม่รู้ว่าอาหารที่นี่ปรุงจากอะไร ถึงตัวโตขนาดนี้

            ณ ห้องทำงานของนภัทร

            “ที่ฉันเรียกนายมาตอนนี้แม้จะสองทุ่ม ยังสามารถอธิบายงานคร่าวๆ ได้ มีหลายเรื่องที่ไม่สามารถบอกได้ แต่จำเป็นต้องทำเพื่อไล่สิ่งสกปรกออกไปให้หมดทุกตระกูล”

            “เส้นทางนี้ไม่ง่ายอย่างที่คิด คงจะไล่กำจัดของตระกูลภูทนินทร์ก่อน ตระกูลอื่นค่อยว่ากันทีหลัง ยังไงถ้าทำตามแผนของพี่นนท์คงจะสำเร็จในเร็ววัน”

            “นายยังเด็กเกินกว่าจะไปใช้งานในการฆ่าคน”

“ฉันและผู้ช่วยจะสอนตรวจเอกสาร ในการจับผิดบัญชีและการปลอมแปลงหลักฐานทุกประเภท ด้วยมันสมองของนายและผู้ช่วยข้างกายอีกสองคน”

            “งานตรวจสอบจะเร็วขึ้นมากกว่าเดิมหลายเท่า เสียเวลาไปสักหนึ่งเดือนไม่เหนื่อยบ่ากว่าแรงหรอก ส่วนเรื่องเก็บกวาดขยะเข้าคุกกับส่งไปตายเป็นหน้าที่ของฉันเอง”

            นภัทรอธิบายสรุปย่อให้พอเข้าใจเกี่ยวกับโครงสร้างงานทั้งหมด ส่วนอื่นค่อยสอนกันทีหลัง หากความคืบหน้าการสอบสวนเป็นไปอย่างรวดเร็ว ทุกอย่างจะง่ายขึ้นหลายส่วน

            “ถ้าแบบนั้นก็เรียกไอ้จินมาด้วยเถอะครับ มันเองก็เพิ่งสอบผ่านไปเมื่อสามวันก่อน เอามาใช้งานให้ช่วยกันดูแลพร้อมผู้ช่วยของมัน”

            “แบบนี้ความคืบหน้าทั้งการสอนช่วยประหยัดเวลาเพราะสอนพวกเราสองคน แถมยังมีผู้ช่วยเพิ่มขึ้นอีกด้วย การเก็บกวาดของท่านนภัทรจะเร็วมากกว่าเดิม”

            ชินภัทรเอ่ยเสนอหลังจากฟังคำสั่งของผู้เป็นนาย เพราะว่าอธิบายหลายรอบมากเกินไป เกรงว่าน่าจะมีคนหวาดกลัวกว่าเดิม ยังไงเพื่อนสนิทก็สอบผ่านมาแล้ว

            ให้มารับฟังบทเรียนไปด้วยกันก็สิ้นเรื่อง ส่วนพี่ชายกับพี่สาวของตนเองอยู่ภายในคฤหาสน์หลังนี้แต่ดันสอบไม่ผ่าน