ตอนที่ 7 บทหนึ่ง Future Detective ภาคปลาย

“มันเป็นปัญหายังไงไม่ทราบ นี่มันคือวาสนาใหญ่ที่อีกสามตระกูลอยากได้แต่ไม่กล้าเอ่ยปากขอด้วยซ้ำ เพราะกลัวว่าฉันจะด่าจนผมร่วงหมดหัว”

“ไอ้ข่าวลือที่แพร่ว่าฉันจะยึดตระกูลอุดรภาคเนี่ย ไร้สาระชิบหาย ไหนเมื่อนี่มันตระกูลในปกครองอยู่แล้ว จะไปยึดทำไม ความสำคัญมันคืออะไรกันแน่”

นนท์ภัทรอธิบายยืดยาวออกมาด้วยความรำคาญ ถึงจะรู้ว่าคนอื่นเป็นคนปกติทั่วไป มีความหวาดกลัว กังวล และสติสมบูรณ์ก็เถอะ

“เอาเป็นว่าเรื่องพวกนั้นไม่ต้องไปสนใจหรอก ฉันจะแบกรับคำพูดห่าเหวไร้สาระไว้เอง พวกนายทั้งหมดมีหน้าที่ทำงานรับใช้ก็พอ จะคิดอะไรมากมาย สมองพังพอดี” นนท์ภัทรสรุป

            ชินภัทรที่ยืนรออยู่หน้าประตูมาตั้งแต่แรกถึงกับถอนหายใจออกมาด้วยความเบื่อหน่าย เพราะข่าวลือไร้สาระพวกนี้มันกินเวลามานานหลายปี

            ถึงแม้ว่าเจ้านายของตนเองจะไม่ได้พูดอะไรก็ตาม เขารับรู้อยู่เสมอว่าอีกฝ่ายพยายามปกป้องด้วยการไม่ให้เข้าพบทั้งแบบเป็นทางการและการพบเจอกันเป็นการส่วนตัว

            ในทางกลับดันอนุญาตให้พบพี่ชายและพี่สาวตนเองแบบทางการและแบบส่วนตัวได้ปีละสองสามครั้งตามมารยาทซะงั้น ข่าวพวกนั้นจึงเบาบางราวกับขนนก ไม่ควรค่าแก่การพูดถึง

            “เจ้าหนูหน้าประตูมีอะไรอยากจะถามไหม ฉันจะตอบทีเดียว” นนท์ภัทรถามด้วยน้ำเสียงไม่สบอารมณ์

            “ไม่มีครับ ทุกอย่างท่านมักไขความกระจ่างเสมอ ไม่เคยทำให้รู้สึกสงสัยสักครั้ง” ชินภัทรตอบกลับเสียงเรียบ

            เพราะทุกครั้งนายท่านมักจะดุด่าทุกคนด้วยถ้อยคำมากกว่าสิบคำเสมอ มันเฉลยออกมาทางคำด่ายังไงล่ะ

จากการอาศัยอยู่มาตั้งแต่สิบขวบยันตอนนี้อายุสิบสามก็พอรับรู้แล้วว่าแม้จะได้รับการอุปถัมภ์เพราะไม่อยากกลับไปวุ่นวายกับตระกูลตนเองก็ตาม

            แต่ที่อยู่อาศัยแตกต่างกันอย่างสิ้นเชิง เขาถูกจัดอยู่ในส่วนของคนสนิทและใกล้ชิดกับตระกูลภูทนินทร์ ส่วนพี่สาวกับพี่ชายถูกจัดอยู่ส่วนของแขกเสียมากกว่า

            มันจึงเป็นการบ่งบอกว่าได้รับความดูแล แต่ถ้าสอบไม่ผ่านก็ไม่มีสิทธิเข้ามาชั้นใน จนกว่าจะสอบผ่านถึงจะมีโอกาสเหล่านั้น

            “ดิฉันมาตามคำสั่งของนายท่านค่ะ” ชลลดาเอ่ยพลางทำความเคารพ

            “ผมมาตามคำสั่งของนายท่านครับ” ชัชวินเอ่ยพลางทำความเคารพ

            “อืม...อายุของเจ้าหนูคนเล็กคือสิบสาม เจ้าหนูคนกลางคือสิบเจ็ด ยัยหนูคนโตคือสิบเก้า พวกนายเติบโตขึ้นมาจริงๆ หลังจากรับมาเลี้ยงดูปูเสื่ออยู่นาน”

            “ฉันพูดตรงๆ ไม่อ้อมค้อม ยัยหนูคนโตอีกสามเดือนมาเรียนรู้งานส่วนของตระกูลอุดรภาคที่ทำเพื่อตระกูลภูทนินทร์ เจ้าหนูคนกลางถ้าสอบรอบสุดท้ายไม่ผ่านก็รอเรียนมันตอนอายุเท่าพี่สาวนายตอนนี้”

“ส่วนเจ้าหนูคนเล็ก ฉันจะส่งนายไปทำภารกิจร่วมกับน้องชายของฉัน นี่เป็นภารกิจแรกไปทำตามที่น้องฉันสั่งก็เพียงพอ ไม่จำเป็นต้องใช้สมองให้มันเปลืองพื้นที่”

            “ตอนนี้น้องของฉันอายุสิบแปดปีแล้ว ออกไปตากแดดตากลมตากฝนบ้าง อย่ามัวแต่อยู่ในที่ร่มให้มันรกหูรกตาฉันขนาดนั้น”

            “ส่วนที่เหลือออกไปได้แล้ว เกะกะลูกตาฉัน” นนท์ภัทรออกคำสั่งพลางโบกมือไล่สองพี่น้องออกไปทั้งคู่

เหล่าคนสนิทของนนท์ภัทรรู้หน้าที่ว่าตนเองควรทำอย่างไรต่อไป จึงพากันออกไปส่งคำสั่งให้สองพี่น้องด้านนอกทันที

“พูดซะไม่เกรงใจคนที่ช่วยถ่ายเอกสารเลยนะครับ ผมยืนจนขาแข็งหมดแล้ว” นภัทรตอบกลับเสียงไม่ดังนักแต่แฝงไปด้วยความไม่สบอารมณ์

“ตลกล่ะ ให้เก้าอี้ปรับนั่งไปแล้วเหอะ อย่ามาใส่ความกันนะเว้ยเฮ้ย” นนท์ภัทรตอบกลับด้วยน้ำเสียงไม่สบอารมณ์เช่นกัน

“แล้วบ่นไม่ได้เหรอครับ ในเมื่อใช้ถ่ายเอกสารให้คนในคฤหาสน์ตั้งหลายพันชีวิต ผมทำมาตั้งแต่เช้าแล้วยังไม่บ่นเลยสักคำ พี่นนท์จะบ่นอะไรนักหนา”

“ถ้าฉันไม่บ่นคงจะอึดอัดตายห่าพอดี ขอให้ได้พูดหน่อย”