แอปฯรักษาใจ의 모든 챕터: 챕터 21 - 챕터 30

“ชัวร์แล้วยัยอัยย์แบบนี้ หมอเค้าจีบเธอแน่นอน” นิต้า ยังคงยืนอ่านข้อความอยู่ที่ด้านหลังของฉันตลอดเวลา“แล้วเราทำไงดีอะนิต้า” ฉันถามกลับไป เพราะก็ยังไม่แน่ใจ รวมถึงยังกลัวและฝังใจกับความผิดหวังครั้งเก่า“ลุยเลยสิ เธอยังจะกลัวอะไรอีก หมอเค้าออกจะชัดเจนขนาดนี้แล้ว”“ไม่รู้สินิต้า เราก็ยังกลัวๆ อยู่ เกิดไม่ใช่อย่างที่เราคิดจริงๆ ถ้าคุณหมอเค้าแค่ทำตามหน้าที่ แล้วเราคิดไปเอง คงอายเค้าแย่”“โอเคๆ ถ้าไม่ชัวร์ เดี๋ยวชั้นลองเช็กให้ ดูซิว่า หมอในแอปฯ เนี่ย เค้าให้บริการอย่างนี้ทุกคนมั้ย”“นิต้า เธอจะทำอะไร” นิต้าหยิบสมาร์ตโฟนของเธอมา ทำอะไรซักอย่าง จนฉันเริ่มสงสัย“นี่ไง ชั้นโหลดแอปฯ ลงทะเบียนเรียบร้อยละ เธอรอฟังข่าวดีได้เลย เชื่อฝีมือชั้นได้” นิต้าโชว์หน้าจอที่ลงทะเบียนเข้าแอปฯหมอออนไลน์เรียบร้อยแล้วให้ดู แต่ชื่อในนั้นไม่ใช่ชื่อของเธอแต่จะบอกไม่ใช่ชื่อของเธอเลยก็ไม่ได้ แต่ไม่ใช่ชื่อปัจจุบันเท่านั้นเอง ที่ตอนนี้ฉันเรียนนิต้า เป็นชื่อที่เพิ่งเปลี่ยนใหม่ตอนเข้ามหาว

ฉันตื่นมาแต่เช้าด้วยความสดใส รู้สึกเหมือนเมื่อคืนจะฝันดีมากๆ ด้วย เพียงแต่ตื่นมาแล้วก็จำไม่ค่อยได้ หลงเหลือไว้แค่ความรู้สึกดีเท่านั้น(ยัยอัยย์ วันนี้ชั้นไม่ได้เข้าไปหาเธอนะ อยู่ๆ ลูกค้าก็ให้ไปเจอตั้งแต่เช้า ไม่รู้จะรีบอะไรนักหนา ห้างก็ยังไม่เปิด ไว้ถ้าเสร็จไวชั้นโทรหาน้า)นิต้าส่งข้อความมาทิ้งไว้ให้ฉันตั้งแต่เช้าแล้ว ฉันเพิ่มเปิดอ่านตอนกำลังทานมื้อเช้า“แม่คะ ลูกชายร้านน้ำเต้าหู้เค้าหายดีแล้วเหรอคะ วันนี้มาส่งได้เหรอ” ร้านน้ำเต้าหู้เจ้าประจำของบ้านฉัน ฉันไม่ได้กินมาเกือบจะเดือนแล้ว เพราะคนส่งคือลูกชายเจ้าของร้าน เกิดอุบัติเหตุต้องเข้าเฝือก แถมมอเตอร์ไซค์ก็พังทั้งคัน เลยมาส่งไม่ได้ตอนแรกพ่อก็ถามอยู่เหมือนกันว่าจะให้ออกไปซื้อมาให้มั้ย แต่สุดท้ายพ่อก็ไปได้แค่วันเดียว “ไม่ไหวเลย คนรอกันเต็มร้าน ไอ้เราจะไปแทรกคิวก็กลัวจะโดนสหบาทา”พ่อบ่นอุบตั้งแต่วันแรก พวกเราเลยตกลงกันว่า คงงดกินน้ำเต้าหู้ร้านนี้ไปซักพักจนกว่าจะมีคนส่งให้ได้แต่ก็มีบ้างที่จะขอให้เจ้าของร้านเก็บไว้ให้ แล้วพ่อค่อยแวะไปรับหลังจากกลับจากกองถ่ายโต้รุ่ง ซึ่งก็จะเป็นเวลาก่อนร้านจะเปิ

“ยังไงวะ ไอ้วัต หาจิตแพทย์หรือนักจิตบำบัดได้หรือยังวะ” ผมโทรหาไอ้วัตตั้งแต่เช้า เพราะหลายวันแล้วที่ผมให้มันช่วยแนะนำนักจิตฯ มาให้(โถ่ ไอ้คุณหมอภีม ถ้ารีบก็เชิญไปใช้ของทางโรงพยาบาลใหญ่ก่อนเลยครับ ช่วงนี้กระผมงานเข้าครับ ผมเคลียร์ปัญหาอยู่คนเดียวจะเอาเวลาไหนไปหาให้ครับ)  ไอ้วัตถึงกับตัดพ้อ แถมประชดประชัน ท่าทางจะมีปัญหาที่แผนกหรือไงนะ“มีปัญหาอะไรวะ ต้องให้กูเข้าไปช่วยมั้ย แต่ยังไงหาคนช่วยสอดส่องอย่าให้มินท์เข้ามาเจอกูหน่อยละกัน” ถึงยังไงผมก็เป็นหุ้นส่วนคนหนึ่งและยังมีรายชื่อในบอร์ดบริหาร จะให้ไม่สนใจเลยก็คงไม่ได้(ไม่เป็นไรครับท่าน กระผมเคลียร์ได้ครับ แต่จิตแพทย์หรือนักจิตฯ ของท่านคงต้องรอซักหน่อยนะครับ แต่ถ้ารอไม่ไหวอย่างที่บอกครับ ใช้หมอที่โรงพยาบาลใหญ่เถอะครับ) ท่าทางมันจะเครียดกับปัญหาจริงๆ ยังประชดประชันไม่เลิก“เอ้า ปัญหาอะไรวะ ทำหมอวัตเครียดได้”(จริงๆ มันก็ไม่อะไรมากหรอกหว่ะ แค่มีเคสคนไข้ที่เหมือนจะพยายามก่อกวนหว่ะ แต่ไม่เป็นไรกูกำลังคุยเคลียร์อยู่ ไม่นานก็น่าจะเคลียร์ได้ไม่ต้องห่วง)“ถ้

Doctors Online ChatDoctor VP1 : “คุณยังไว้ใจผมมั้ย”ผมถามเธอกลับไป เพราะรู้สึกว่าช่วงหลังนี้ เธอคุยแบบห่างเหินไม่คุยอย่างสนิทสนมแบบก่อนหน้านี้ ผมก็ไม่รู้ว่าทำอะไรไปให้เธอรู้สึกไม่ไว้วางใจหรือเปล่า ได้ถามออกไปถ้าได้คำตอบกลับมาก็คงดีกว่าคิดไปเองAiyarin : “ก็ต้องไว้ใจสิคะ คุณหมอรักษาอัยย์จนอาการเริ่มดีขึ้นแล้ว แถมดีขึ้นไวกว่าครั้งที่แล้วตั้งเยอะ”Doctor VP1 : “ขอบคุณครับที่ยังไว้ใจผม ผมดีใจมากเลย ผมเห็นคุณไม่แทนตัวเองด้วยชื่อแล้ว เหมือนพยายามห่างจากผม คิดว่าไม่เชื่อใจผมแล้วซะอีก ผมชอบให้คุณแทนตัวเองว่าอัยย์มากกว่านะครับ”ผมว่ามันถึงเวลาแล้วล่ะ ที่ผมจะแสดงให้เธอเห็นความจริงใจของผมบ้าง ถึงแม้ว่าผมจะยังไม่รู้ว่าเธอเปลี่ยนไปเพราะอะไร แต่เผื่อว่ามันจะทำให้เธอกลับมาสนิทใจกับผมเหมือนเดิมAiyarin : “อัยย์ก็ยังคงไว้วางใจให้คุณหมอช่วยรักษาอาการอยู่เหมือนเดิมนะคะ เพียงแต่…อัยย์เกรงว่าการคุยกันแบบสนิทสนมมากเกินไป อาจจะทำให้เราเข้าใจผิดกันไปหรือเปล่า”Doctor VP1 : “เข้าใจผิด เรื่องอะไรครั

“โห ยัยอัยย์ ของอะไรของเธอทำไมเยอะขนาดนี้อะ” นิต้ามาช่วยฉันเตรียมแพ็กของสำหรับเดินทางไปกับกองถ่ายละครของพ่อพรุ่งนี้เราต้องออกเดินทางกันตั้งแต่เช้า นิต้าจึงมาค้างกับฉัน และเธอก็อาสาช่วยฉันเก็บของด้วย ซึ่งปกติแม่จะช่วยฉันตลอด เพราะฉันชอบที่จะลืมนั่นนี่อยู่เรื่อยเมื่อนิต้ามาเห็นของที่เหลือที่ต้องเตรียมแพ็กใส่กระเป๋าก็สำรวจ และยังบ่นไม่หยุด“ปกติของเธอไม่เยอะขนาดนี้นะอัยย์ นี่อะไรบ้างเนี่ย ล้างหน้า เซรั่ม นี่ก็เซรั่ม แล้วนี่บำรุง นี่ก็บำรุง นี่ยังบำรุงอีก แล้วก็มากส์อีก… นี่เธอใช้แบบนี้ทุกวัน หมดนี่เลยเหรอ”“ก็…คุณหมอเขาส่งมาให้ใช้น่ะ แต่หน้าเราดีขึ้นเยอะเลยนะ นิต้าเห็นมั้ยล่ะ”“ไหนดูซิ อืมม ถึงรอยมันจะลดลงไปไม่เยอะ แต่ผิวหน้าเธอดีมากจริงๆ อะ ยัยอัยย์” นอกจากมองด้วยตาแล้ว นิต้าก็เอานิ้วมาจิ้มๆ ที่แก้มฉันไม่หยุด“พอแล้วนิต้า แก้มช้ำหมดแล้วเนี่ย”“แหม ทำหวงนะยะ ฮา ฮา ฮา” คราวนี้ไม่แค่จิ้มแก้มแล้ว แต่เธอใช้นิ้วชี้กับนิ้วโป้งหยิบดึงแก้มทั้งสองข้า