แอปฯรักษาใจ의 모든 챕터: 챕터 31 - 챕터 40

เช้าตรู่ พวกเรามาถึงหมู่บ้านที่ต้องแวะก่อนจะขึ้นไปบนดอย โดยรถของพวกผมมาถึงก่อน เพราะรถเล็กและคล่องตัวกว่า ส่วนรถบัสน่าจะตามมาถึงช่วงสายแล้ว“สวัสดีครับคุณหมอวัต คุณหมอภีม ไม่เจอกันนานเลยนะครับ”เมื่อรถจอดที่หน้าร้านขายกาแฟและอาหารเช้า ซึ่งมีที่ว่างพอดีหนึ่งคัน เหมือนกับมีการกันที่เอาไว้ให้ผู้ใหญ่บ้านหมู่บ้านบนดอยเดินออกมาจากในร้านทันที พอเห็นผมกับไอ้วัตลงจากรถ ก็รีบเข้ามาทักทายเราทั้งสองคน อย่างนอบน้อม ทั้งๆ ที่อายุน่าจะมากกว่าผม 2 รอบได้“สวัสดีครับ ผู้ใหญ่ เป็นไงบ้างครับ สบายดีนะครับ” ไอ้วัต ทักทายกลับไปก่อนเป็นคนแรก“ครับผู้ใหญ่ สบายดีนะครับ รอบนี้พวกผมขอรบกวนผู้ใหญ่หน่อยนะครับ” ผมเสริม“โอ้ย รบกง รบกวนอะไรกันครับหมอ พวกผมสิครับ ต้องขอบคุณคุณหมอ อุตส่าห์ตั้งใจเดินทางกันมาช่วยดูแลคนในหมู่บ้านเรา มาครับเชิญๆ มากินมื้อเช้า พักเอาแรงกันก่อน”ผู้ใหญ่พูดไปด้วย เดินนำพวกเราไปที่โต๊ะในร้านอาหารเช้าไปด้วย ซึ่งบนโต๊ะก็มีอาหารเช้าทั้งแบบพื้นเมือง และทั้งแบบอเมริกันเบรกฟาสต์ส่วนเครื่องดื

ฉันอยู่บนดอยมา 2 วันแล้ว ทุกอย่างยังคงปกติดี ฉันยังคงใช้และกินทุกอย่างตามที่คุณหมอเคยบอกไว้ และก็ยังไม่ได้ออกไปเจอใครมากมายด้วย ต้องบอกว่า ทั้ง 2 วันที่ผ่านมา ฉันอยู่แต่ในที่พัก จะออกไปบ้างก็เพียงบางเวลาที่ต้องไปดูสถานที่ถ่ายทำเพื่อช่วยในการเขียนบทละครเท่านั้นถ้าอยู่แบบนี้ต่อไปได้จนจบ 2 สัปดาห์ ฉันคิดว่าไม่น่ามีอะไรน่าเป็นห่วงเลย ถามว่าฉันเบื่อมั้ย ตอบได้เลยว่า ไม่เบื่อนะ เพราะปกติฉันก็อยู่แต่ที่บ้าน และอยู่ในห้องเป็นส่วนใหญ่อยู่แล้วกลับกันเลยล่ะ มาที่นี่ อากาศดีมาก ก.ไก่ล้านตัวเลย แถมที่พักก็อยู่ใกล้ลำธาร วันทั้งวันได้นั่งฟังเสียงน้ำไหล เปิดหน้าต่างออกไปนั่งมองธรรมชาติสีเขียวๆ สบายตา สบายใจที่สุด“ยัยอัยย์ ชั้นมาแล้ว วันนี้เป็นไงบ้าง” ถ้าได้ยินเสียงนิต้าช่วงนี้ แสดงว่า ได้เวลามื้อกลางวันแล้วสินะนิต้า ไม่ได้อยู่ในห้องกับฉันตลอดเวลา เพราะเธอต้องไปช่วยจัดการเรื่องเสื้อผ้า อุปกรณ์ต่างๆ ของนักแสดง จะมาหาฉันก็ช่วงพักกองบ้าง หรือไม่ก็ช่วงนี้แหละ เวลาทานข้าวนิต้า รับอาสาจัดข้าวมาให้ฉันทุกวัน ทั้ง 3 มื้อเลย และก็จะมานั่งกินเป็นเพื่อนฉันด้วย

วันนี้เป็นอีกวัน ที่ฉันได้แต่นั่งๆ นอนๆ อ่านหนังสือนิยายเรื่องใหม่ที่เอาติดมือมาจากบ้านด้วย ตลอดช่วงบ่ายนี้ ฉันไม่ค่อยมีสมาธิเท่าไหร่ เพราะเสียงเอฟเฟ็กต์ที่ดังมาเป็นระยะๆ ดีนะที่นิต้าบอกเอาไว้ก่อน ไม่งั้นฉันคงตกใจมากกว่านี้แต่ถึงอย่างนั้น เสียงที่ดังมาเป็นระยะนั้น ก็ทำให้ฉันไม่มีสมาธิอยู่ดี ไม่ว่าจะแก้บทที่เหลือ หรือจะแต่งนิยายที่ยังแต่งค้างอยู่ก็ตาม หลังจากกินข้าวกลางวันด้วยกันเสร็จ นิต้าก็หายไปเลย ปกติช่วงบ่ายแก่ๆ จะแวะเอาของว่างมาให้บ้าง ‘สงสัยวันนี้งานจะยุ่งหรือไงนะ’ฉันที่ได้แต่นั่งๆ นอนๆ อ่านนิยาย ก็ชักจะเริ่มเบื่อแล้ว เพราะไม่มีคนมาคอยคุยด้วยเหมือนทุกที จะให้ออกไปหาก็ยังไม่วางใจกับอาการที่เป็นอยู่ถึงการมาอยู่ที่นี่ 2-3 วันนี้ อาการของฉันเริ่มดีขึ้นมาอีกเรื่อยๆ แล้ว คงเพราะอากาศดี และบรรยากาศดีๆ ที่ทำให้ฉันสบายใจ แต่ก็แอบจะนึกถึงคุณหมอไม่ได้ฉันเห็นอาการที่ดีขึ้นเมื่อเช้า ก็อยากจะทักไปอวดคุณหมอซะหน่อย แต่กลับไม่มีสัญญาณทั้งมือถือและอินเทอร์เน็ตน่ะสิ จะทำยังไงดี แค่คิดก็ยิ่งรู้สึกเหงาๆ ขึ้นมา ทำไมนะ“อัยย์ หิวหรือยังลูก แม่เอามื้อเย็นมาให้ค่ะ” แม่เคาะประตูเรียกก่อนที่จะเปิดประต

“อ้าว ไอ้ภีมกลับมาแล้วเหรอ เป็นไงบ้างวะ”พอผมกลับมาถึงค่าย ก็เจอไอ้วัตยืนรออยู่แล้ว มันเอ่ยถามผมทันที“ครรภ์เป็นพิษหว่ะ ติดต่อทางโรงพยาบาลให้ส่งคนกับรถมารับแล้ว ต้องส่งตัวไปที่โรงพยาบาลข้างล่าง”“โชคดีนะเนี่ย ที่แพทย์อาสาอยู่กัน ไม่งั้นทำกันเองคงแย่”“เออ แล้วผู้หญิงคนนั้นมาทำแผลยังวะ”“ทำเสร็จแล้ว เมื่อกี้เลย นั่นไงเดินกลับไปละนั่นอ่าวเฮ้ย รีบไปไหนวะ”ผมไม่รอฟังมันพูดจบ รีบหันหลังกลับไปมองตามทางที่ไอ้วัตชี้มือไปทันที พอเห็นไกลๆ ว่าผู้หญิงที่ขาเจ็บเดินโดยมีเด็กหนุ่ม 2 คนช่วยพยุงแขนทั้งสองข้าง ส่วนด้านหลัง มีผู้หญิงอีกคนเดินตามไปติดๆ ต้องเป็นอัยย์แน่ๆ ผมเชื่อว่าแบบนั้น ผมรีบวิ่งไปอย่างไม่รีรอ และไม่รอตอบคำถามไอ้วัต ที่ตะโกนถามไล่หลังมาด้วย“คุณครับ คุณ…” เมื่อคิดว่าถ้าไม่ทำอะไรซักอย่าง ผมอาจจะคลาดกับเธออีก จึงตัดสินใจ ตะโกนเรียกเธอไว้ก่อน ในตอนที่ผมเพิ่งวิ่งมาได้ครึ่งทาง“คุณครับ คุณ…”ฉันได้ยินเสียงใครคนหนึ่งตะโกนเรียกมาจากด

คืนนี้ผมนอนไม่ค่อยหลับ ยังคงนึกถึงแต่ภาพของอัยย์ ที่ได้เจอกันวันนี้ ถึงแม้หน้าเธอจะยังมีร่องรอยแดงจางๆ อยู่บ้าง แต่อาการบวมหายไปหมดแล้ว‘ดีใจจัง’ ผมดีใจที่การดูแลอาการของเธอ ด้วยวิธีของผม มันได้ผล เพียงเวลาไม่ถึงเดือน ทั้งที่ก่อนหน้านี้เธอบอกว่า เคยเป็นและพยายามรักษาให้มันหายใช้เวลาหลายเดือนนี่ถ้ากลับไปกรุงเทพฯ คราวนี้ ก็น่าจะครบเดือนพอดี เธอน่าจะหายดีแล้ว แล้วเราจะได้คุยกันในแอปฯ อีกเหรอ ผมเริ่มคิดหนัก ถ้าเธอหาย หน้าที่หมอออนไลน์ของผมก็จะจบลงใช่มั้ย‘ผมควรทำยังไงต่อล่ะทีนี้’ เมื่อยังคิดไม่ตก ก็เริ่มถอนหายใจออกมาเสียงดัง จนคนที่นอนอยู่เตียงข้างๆ คงเริ่มจะรำคาญ“เป็นอะไรของมึงวะ ไอ้ภีม ถอนหายใจจนกูเหนื่อยแทนละ”“เฮ้ออ คิดไม่ออกหว่ะ”“คิดอะไรของมึงตอนนี้ นี่มันกี่โมงแล้ว ไม่เหนื่อยหรือไงวะ ตรวจคนไข้ทั้งวันแล้ว กูขอล่ะเพื่อน กูอยากนอน”“เฮ้ออออ” “ไอ้นี่ โอ้ยยยย”ผมถอนหายใจอีกเฮือกใหญ่ จนไอ้วัตมันคงจะเริ่มโมโห จึงโวยวายออกมาแบบคนหงุดหง