บททั้งหมดของ ท่านอ๋องได้เวลาสะเดาะเคราะห์แล้วเพคะ: บทที่ 11 - บทที่ 20

จ้าวเฟยหลงประคองอุ้มหลี่เหม่ยหลินขึ้นมาด้วยความทะนุถนอม เขาจัดแจงให้นางคุกเข่าลงบนฟูกนุ่ม โดยหันหลังให้เขา ในขณะที่เขาเองยืนตระหง่านอยู่เบื้องหลัง ท่าทางที่เปิดเปลือยและหมิ่นเหม่นี้ทำให้สะโพกกลมกลึงของนางเผยเด่นชัดอยู่ตรงหน้าเขา ราวกับผลไม้ต้องห้ามที่รอให้เขาลิ้มลอง“ข้าจะให้เจ้าได้สัมผัสถึงตัวตนของข้าอย่างเต็มที่ที่สุด”เขากระซิบเสียงพร่าข้างใบหู ก่อนจะโน้มกายลงไปจุมพิตที่แผ่นหลังเนียนละเอียดของนาง การที่นางคุกเข่าชันตัวขึ้นและโน้มตัวลงไปที่ขอบเตียง ทำให้สัดส่วนโค้งเว้าของนางดูเย้ายวนใจเกินกว่าที่เขาจะอดใจไหวจ้าวเฟยหลงไม่รอช้า เขาแทรกกายเข้าสู่ความคับแน่นที่ชุ่มฉ่ำของนางจากทางด้านหลังอย่างช้าๆ ในจังหวะแรก สัมผัสที่ลึกซึ้งและหนักแน่นทำให้หลี่เหม่ยหลินต้องหลุดเสียงครางยาวเหยียดออกมา“อ๊าส์! ท่านอ๋อง มันลึกเหลือเกิน”ลมหายใจของนางเริ่มหอบถี่เมื่อเขากดกายลงไปจนสุดลำ ร่างกายของนางสั่นสะท้านไปถึงปลายเท้า แรงปะทะที่สม่ำเสมอทำให้สะโพกของนางสั่นไหวไปตามจังหวะที่เขาเริ่มขยับตับ! ตับ! ตับ! ตับ!เสียงเนื้อกระทบกันดังก้องกังวานไปทั่วห้องนอน จ้าวเฟยหลงใช้มือหนาหนึ่งข้างจับสะโพกนางไว้มั่น ส่วนอีก

ไวกว่าความคิด หลี่เหม่ยหลินรีบวิ่งเข้าไปในห้องตำราทันที จากนั้นนางก็กระโดดถีบผีตนนั้นอย่างแรงจนมันกระเด็นไปไกล เพราะหลี่เหม่ยหลินสามารถสัมผัสกับวิญญาณได้ นางจึงสามารถถีบมันให้ออกห่างจากตัวของจ้าวเฟยหลงได้อย่างทันท่วงทีจ้าวเฟยหลงคล้ายหลุดจากภวังค์ เมื่อครู่ตอนเขายื่นมือไปหยิบขนมชิ้นนั้นก็ดูราวกับว่าสติหลุดลอยไปชั่วขณะ จากนั้นก็ไม่รู้สึกตัวอีกเลย เขาไม่รู้เลยว่าตนเองทำสิ่งใดลงไปบ้าง มารู้ตัวอีกคราก็พบว่าตอนนี้หลี่เหม่ยหลินกำลังจัดการตบตีกับบางอย่างที่เขามองไม่เห็น สีหน้าของนางจริงจังเป็นอย่างมาก อีกทั้งยังสบถคำด่าทอออกมาไม่หยุด จ้าวเฟยหลงไม่ใช่คนโง่ เพียงครู่เดียวเขาก็สามารถประติดประต่อเรื่องราวต่าง ๆ ได้ และรู้แล้วว่าตอนนี้หลี่เหม่ยหลินกำลังต่อสู้อยู่กับสิ่งใดหลี่เหม่ยหลินตบตีผีตนนั้นจนมันร้องไห้โฮ แต่มันกลับสู้มือนางยิ่งนักซ้ำยังคิดจะพุ่งเข้าใส่นางหลายครา แต่เพราะนางมีพลังจากกระดองเต่าวิเศษช่วยคุ้มครอง มันจึงไม่สามารถทำสิ่งใดนางได้เลย สุดท้ายมันก็ร้องไห้โฮบอกว่าตนเองถูกสั่งให้มาทำร้ายจ้าวเฟยหลงอีกต่อหนึ่ง หลี่เหม่ยหลินขมวดคิ้วและรีบเอ่ยถามมันทันทีว่าใครเป็นคนส่งมันมา แต่มันกลับไม่รู

ข่าวการล้มป่วยของมู่กุ้ยเฟยแน่นอนว่าไม่ใช่สิ่งที่จะสามารถปิดบังได้ เมื่อมีข่าวว่านางล้มป่วยลงอย่างไม่มีสาเหตุ จ้าวเฟยหลงก็ค่อนข้างแปลกใจไม่น้อยเลย ชายหนุ่มถือโอกาสนี้ส่งคนไปแจ้งจ้าวหลานว่าเขาจะขอมาเยี่ยมมู่กุ้ยเฟยสักหน่อย แต่จ้าวหลานกลับบอกว่าเสด็จแม่อาการไม่ค่อยจะสู้ดีเท่าใดนักและยังไม่อยากพบหน้าใคร อีกทั้งจ้าวหลานยังเป็นฝ่ายมาพบจ้าวเฟยหลงด้วยตนเองถึงที่จวนอ๋อง จ้าวเฟยหลงไม่ได้แสดงพิรุธใด เพียงฝากยาบำรุงให้จ้าวหลานเพื่อนำไปมอบให้กับมู่กุ้ยเฟยหลายขนานจ้าวเฟยหลงไม่ได้แสดงท่าทีโกรธเกรี้ยวจ้าวหลานและมารดาของเขาเลยแม้แต่น้อย เขาย่อมรู้ดีว่าการจะจับโจรย่อมต้องใช้เวลา หากอยู่ดีๆ เขาเปิดโปงว่ารู้แผนการของฝ่ายตรงข้าม แน่นอนว่าจ้าวหลานย่อมไม่ยอมรับและต้องหาทางหลบเลี่ยงได้อย่างแน่นอน ส่วนจ้าวหลานก็ไม่รู้ตัวเลยว่าจ้าวเฟยหลงนั้นได้รับรู้ถึงเรื่องชั่วช้าที่ตนทำเอาไว้แล้ว“เสด็จพี่ ข้าเองก็ทุกข์ใจยิ่งนัก เสด็จแม่ของข้าเอาแต่ฝันร้ายซ้ำๆ ทำเช่นไรก็ไม่หาย เดิมทีข้าอยากจะหาไต้ซือฝีมือดีสักคนไปรักษานาง แต่จนใจที่เสด็จพ่อบอกว่าเรื่องเช่นนั้นช่างไร้สาระยิ่งนัก”จ้าวหลานร้อนใจราวกับไฟเผาทรวง เขารู้สาเหตุ

หลี่เหม่ยหลินถูกจ้าวเฟยหลงเคี่ยวกรำเสียจนแทบหมดแรง แต่น่าแปลกที่นางไม่ได้รู้สึกโมโหเขาเลยแม้แต่น้อย กลับกันยังรู้สึกชอบมากอีกด้วย นี่นางเสพติดเขาแล้วใช่หรือไม่ หญิงสาวมีท่าทีครุ่นคิด นางไม่เข้าใจว่าเกิดอันใดขึ้นกับตนเอง แต่นางรู้สึกเพียงว่าในเมื่อเรื่องราวเลยเถิดมาถึงขั้นนี้แล้ว เช่นนั้นก็สะเดาะเคราะห์ล้างสิ่งอัปมงคลมันเสียทุกวันไปเลย ก็ไม่ใช่เรื่องเสียหายอันใดมิใช่หรือหญิงสาวลุกขึ้นมาจากเตียงนอนหลังจากกินมื้อเช้าและไปคารวะแม่สามีแล้ว นางก็กลับมาที่เรือนของตนเอง วันนี้ได้เจอแม่สามี แม่สามีมองนางด้วยสายตาเอ็นดู อีกทั้งยังบอกว่าให้นางกินข้าวกินปลาเสียบ้าง เดี๋ยวจะหมดแรงเอาได้ หลี่เหม่ยหลินรู้สึกหน้าแดงขึ้นมาอย่างบอกไม่ถูก นางตอบรับคำเสียงอ่อนก่อนจะรีบขอตัวกลับมาที่เรือนของตนทันทียามนี้จ้าวเฟยหลงออกไปประชุมยามเช้าที่วังหลวงตั้งแต่เช้าตรู่แล้ว เจ้าหมอนั่นมีเรี่ยวแรงมหาศาลอย่างไม่น่าเชื่อ เขาไม่รู้สึกเหน็ดเหนื่อยบ้างเลยหรืออย่างไรกันตั้งแต่หาต้นตอของคุณไสยนั้นพบ และนางได้จัดการทำลายคุณไสยนั้นไปบางส่วนแล้ว หบลี่เหม่ยหลินก็รู้สึกว่ายามร่วมหลับนอนกับจ้าวเหยหลง นางไม่ได้รับรู้ถึงอัปมงคลนั้น

ด้านจ้าวหลานนั้นยามนี้เขาร้อนใจเป็นอย่างมาก เพราะอาการป่วยของมารดาไม่ใคร่จะสู้ดีเท่าใดนัก เขาถึงกับลักลอบหาหมอผีคนใหม่เข้ามาเพื่อดูอาการของมารดา โดยให้หมอผีสตรีนางหนึ่งปลอมตัวเป็นนางกำนัลเข้ามาในตำหนัก แต่ทว่าเมื่อมาถึงนางกลับส่ายหน้าไปมาและบอกว่าไม่อาจรักษาได้อีกแล้ว เขาเองไม่ต้องการให้ใครล่วงรู้หรือนำความลับนี้ออกไปเปิดเผยด้านนอก จึงสั่งให้คนสังหารนางและโยนศพทิ้งเอาไว้ในบ่อน้ำด้านหลังวังหลวงเสียเพราะเรื่องนี้ทำให้เขารู้สึกไม่สบายใจอย่างยิ่ง เสด็จแม่ดื่มยาบำรุงไปหลายขนานแต่อาการกลับไม่สู้ดีเท่าใดนัก ซ้ำร้ายยังมีอาการประสาทหลอนเห็นแต่ผีอยู่ทุกวี่ทุกวัน ตัวเขาเองก็เริ่มอยู่ไม่เป็นสุข หากเสด็จแม่เป็นอะไรไปเขาจะทำเช่นไรเล่า ที่ผ่านมาเขาพยายามอย่างหนักมาโดยตลอด อีกทั้งญาติทางฝั่งของเสด็จแม่นั้นนอกจากไม่ช่วยเหลือแล้วยังคิดจะฉกฉวยแต่ผลประโยชน์จากพวกเขาสองแม่ลูกไม่หยุดเพราะต้องดูแลมารดาทำให้เขาไม่มีเวลาไปที่ค่ายทหารลับของตนเองเท่าใดนัก ทำได้เพียงรอฟังข่าวสารจากองค์รักษ์ลับเท่านั้นก่อนหน้านี้คนของเขาถูกจ้าวเฟยหลงจับตัวได้ นั่นก็คือนายอำเภอเซวียนและเถ้าแก่หลี่ เพราะเกรงว่าสองคนนี้จะเปิดเผยค