All Chapters of ท่านอ๋องได้เวลาสะเดาะเคราะห์แล้วเพคะ: Chapter 1 - Chapter 10

จ้าวเฟยหลงลอบด่าทอหลี่เหม่ยหลินอย่างไม่พอใจเท่าใดนัก แต่ถึงอย่างนั้นเขาก็ไม่ได้คิดจะปลุกนางขึ้นมาแต่อย่างใด ชายหนุ่มถอดชุดแต่งงานที่แสนจะน่ารำคาญนี้ออกและโยนมันไปบนโต๊ะอย่างไม่ใส่ใจ ก่อนจะร้องเรียกให้เหล่านางกำนัลสาวใช้เข้ามาเตรียมน้ำร้อนให้เขาอาบ เหล่าสาวใช้ไม่กล้าแม้แต่จะเอ่ยปากสอบถามสิ่งใด เมื่อทำงานของตนเสร็จเรียบร้อยแล้วก็รีบล่าถอยจากไปทันทีเมื่อได้แช่ตัวในน้ำอุ่นแล้ว ก็ทำให้จ้าวเฟยหลงรู้สึกอารมณ์ดีและผ่อนคลายขึ้นมาไม่น้อย แต่ถึงอย่างนั้นเมื่อได้อยู่ในความเงียบเพียงลำพัง เขาก็ครุ่นคิดถึงเรื่องที่ตนเองต้องพบเจอมาตลอดเวลาหลายเดือนนี้ขึ้นมาเดิมทีเขาคิดว่าการที่ดวงชะตาของเขาไม่ค่อยดีเช่นนี้ เป็นเพราะเรื่องบังเอิญ แต่นานวันเข้า เขากลับรู้สึกว่ามันไม่ใช่เช่นนั้น บางคราวเขารู้สึกเหมือนมีเสียงคนกระซิบข้างหู บ้างหัวเราะ บ้างร้องไห้ ชวนให้ขนลุกยิ่งนัก ทุกคราที่อยู่เพียงลำพังเขาก็มักจะรู้สึกได้ว่ามีพลังงานบางอย่างวิ่งวนอยู่รอบกายของเขา และตัวเขาเองก็ไม่รู้เช่นเดียวกันว่ามันคือพลังงานอันใดกันแน่ เพราะแม้แต่ไต้ซือยังบอกว่ามองไม่เห็นต้นตอของพลังงานนั้น ไม่แน่ใจว่ามันคือไอวิญญาณชั่วร้ายที่ตาม

ด้านหลี่เหม่ยหลินนั้น หลังจากที่ตกลงกับผีสาวตนนั้นได้แล้ว นางก็รับปากว่าจะช่วยเหลือทันที ผีสาวตนนี้ยังบอกอีกว่าตนเองชื่ออาหร่วน ส่วนน้องสาวชื่ออาหลี อีกทั้งยังบอกที่ตั้งของหมู่บ้านแห่งนั้นให้กับนางอีกด้วย หลี่เหม่ยหลินนั้นเมื่อได้ทราบข้อมูลโดยละเอียดก็คิดวิธีการหนึ่งขึ้นมาได้ นั่นก็คือ นางจะต้องหาทางพาผีสาวตนนั้นไปด้วยกันให้ได้ผีสาวบอกว่าตนเองไม่สามารถออกจากที่แห่งนี้ไปที่ไหนได้ เพราะยังไม่ได้รับคำอนุญาตจากเจ้าของจวน เจ้าของจวนที่ว่านั้นก็คือแม่สามีและจ้าวเฟยหลงนั่นเอง แต่เพราะสองคนนั้นมองไม่เห็นอาหร่วน ทำให้นางจนปัญญายิ่งนัก ในเมื่อยามนี้หลี่เหม่ยหลินแต่งเข้ามาแล้วก็นับว่าเป็นเจ้าของจวนครึ่งหนึ่ง มิสู้ลองดูสักหน่อย เผื่อว่าจะสามารถพาอาหร่วนออกไปจากจวนแห่งนี้ได้เมื่อไม่มีสิ่งใดให้ต้องสนทนากับอาหร่วนต่อแล้ว นางก็เดินกลับเรือนของตนทันที ระหว่างนั้นนางสังเกตเห็นว่าเหล่าสาวใช้ที่ติดตามมาต่างพาจับจ้องมองหน้านางอย่างหวาดหวั่น อีกทั้งยังใช้สายตาแปลกประหลาดมองมาไม่หยุดหย่อน หลี่เหม่ยหลินไม่ได้รู้สึกวิตกอันใดเลยแม้แต่น้อย นางเข้าใจดี บุคคลที่มีสัมผัสพิเศษกับบุคคลธรรมดานั้นช่างแตกต่างกันยิ่งน

เหล่าชาวบ้านที่ได้ทราบเรื่องต่างดีใจเมื่อได้ยินว่านายอำเภอเซวียและเถ้าแก่หลี่ถูกจับตัวไปสอบสวนแล้ว พวกเขาแทบจะกู่ร้องออกมาด้วยความยินดี จ้าวเฟยหลงได้สั่งให้คนไปสืบดูว่าตลอดเวลาหลายปีมานี้ สองคนนั้นทำเรื่องชั่วอันใดเอาไว้บ้าง ใช้เวลาไม่นานคนของเขาก็กลับมารายงานว่า หลายปีมานี้นายอำเภอเซวียใช้อำนาจในทางที่ไม่ชอบข่มเหงผู้คนอยู่หลายคราว อีกทั้งยังรับสินบนและกดขี่คนยากคนจนหลายต่อหลายครั้ง กินอิ่มจนพุงกางอยู่บนความทุกข์ยากของชาวบ้านร้านตลาด ส่วนเถ้าแก่หลี่ก็ฉุดคร่าเมียชาวบ้านอย่างไร้ศีลธรรม อีกทั้งยังส่งตัวหญิงสาวบางส่วนไปขายยังหอนางโลมต่างอำเภออีกด้วย ไม่เพียงเท่านั้น เส้นทางการเงินยังดูพิกลยิ่งนัก เหมือนว่าพวกเขากำลังทำงานให้ใครบางคนอยู่ จ้าวเฟยหลงได้ฟังก็ขมวดคิ้วมุ่น ก่อนจะสั่งให้คนของตนรั้งอยู่ที่นี่ต่ออีกสักสองสามวันเพื่อสืบหาเบาะแสต่อไปเมื่อช่วยเหลือคนเสร็จเรียบร้อยแล้ว ก็ไม่มีสิ่งใดให้ต้องรั้งอยู่ที่หมู่บ้านแห่งนี้ต่ออีก ทุกคนจึงรีบเดินทางกลับเมืองหลวงในทันที อาหลีนั้นเพราะไม่เคยเดินทางไกลจึงค่อนข้างตื่นเต้นไม่น้อย อาจเพราะอ่อนเพลียอยู่แล้วไม่นานนางก็ผล็อยหลับไป หลี่เหม่ยหลินหันไปมอง

ด้านหลี่เหมยหลินเมื่อกลับมาถึงห้องนอนก็รีบอาบน้ำเปลี่ยนเสื้อผ้าและทิ้งกายลงนอนพักทันที นางไม่มีเรี่ยวแรงอันใดเหลืออยู่เลยแม้แต่น้อย อีกทั้งยังไม่อยากอาหารอีกด้วย จ้าวเฟยหลงเห็นนิ่งๆ เย็นชาแต่กลับแรงดุเหมือนม้าอย่างไรอย่างนั้น กลับกลายเป็นนางเสียเองที่จะต้องตกอยู่ภายใต้อาณัติของเขา แต่จะว่าไปก็สนุกดีเหมือนกันนะ เช่นนี้ก็นับว่าคุ้มค่าไม่น้อยเมื่อคิดได้เช่นนั้นนางก็ยกยิ้มมุมปาก ก่อนจะทิ้งกายลงนอนหลับไปทันที อาจเพราะเมื่อคืนใช้แรงมากไปหน่อยทำให้หลี่เหมยหลินตื่นสายกว่าทุกวัน เมื่อตื่นขึ้นมาในเช้าวันใหม่นางก็ตั้งจะไปทำความเคารพแม่สามีเสียหน่อย แต่คนของแม่สามีกลับมาแจ้งว่าเมื่อคืนนางเหนื่อยมากแล้ว ไม่ต้องไปคารวะยามเช้าให้งดเว้นไปได้เลย หลี่เหม่ยหลินไม่คิดเลยว่าเรื่องเมื่อคืนนี้จะไปถึงหูแม่สามีเร็วปานนี้ แต่ก็ช่างเถอะ มันไม่ใช่เรื่องใหญ่อันใดเสียหน่อยอยู่ๆหลี่เหมยหลินก็รู้สึกหิวขึ้นมา นางจึงสั่งให้ฉีซวงไปทำอาหารเช้ามาให้นางหน่อย ฉีซวงรีบพยักหน้ารับคำก่อนจะสั่งให้สาวใช้ตระเตรียมอาหารให้พระชายาน้อย รออยู่ไม่นานฉีซวงก็ยกอาหารเข้ามา บนโต๊ะนอกจากจะมีน้ำแกงบำรุง ขาหมูสามชั้นผัดพริกเกลือ และอาหาร

ไต้ซือเติ้งรออยู่นานเมื่อไม่เห็นว่าคนทั้งสองจะออกมาเสียทีจึงขอตัวลากลับ เพราะไม่อยากจะรบกวนเวลาส่วนตัวของคนทั้งสอง เขาจึงฝากยาสมุนไพรไว้กับพ่อบ้านแล้วกลับเรือนพักของตนเองไปทันทีด้านจ้าวเฟยหลง หลังจากตื่นนอนขึ้นมาเขาก็รู้สึกแสบร้อนไปทั้งใบหน้า เมื่อชายหนุ่มลุกขึ้นไปส่องคันฉ่องก็พบว่าใบหน้าของตนเองบวมแดงและเป็นรอยมือห้านิ้ว เกิดจากการที่หลี่เหม่ยหลินตบตีเขาเมื่อคืนนั่นเอง นางขึ้นคร่อมบนตัวเขา อีกทั้งยังข่มขู่เขาไม่หยุด จากนั้นก็ตบตีเขาอย่างมีความสุข แต่น่าแปลกที่นอกจากเขาจะไม่ขัดขืนแล้ว ยังยินยอมให้นางรังแกตามใจชอบอีกด้วย“นี่มันเกิดอะไรขึ้นกับเขากันแน่นะ”ชายหนุ่มยกมือขึ้นมาวางบนหน้าอกของตนเอง พลางทำหน้าตาตกใจเสียเต็มประดา หลี่เหม่ยหลินที่เพิ่งงัวเงียตื่นขึ้นมา เมื่อเห็นจ้าวเฟยหลงไปยืนอยู่ด้านหน้ากระจก พลางทำท่าทางราวกับสาวน้อยแรกแย้มที่เพิ่งเสียตัว ก็ขมวดคิ้วมุ่น นางลุกขึ้นจากเตียงนอนก่อนจะเดินไปยืนอยู่ข้างกายของเขา“ท่านทำอันใดอยู่?”จ้าวเฟยหลงหันมามองหลี่เหม่ยหลิน ก่อนจะพบว่ายามนี้เขาและนางไม่ได้สวมเสื้อผ้ากันทั้งคู่ สายตาของทั้งสองสบประสานกัน ราวกับมีกระแสไฟฟ้าแล่นปราดขึ้นมาทั่วร่