บททั้งหมดของ บ่วงอาคม (มนตราอาคม The Series): บทที่ 191 - บทที่ 200

รถสีดำเคลื่อนตัวออกจากเรือนอย่างช้า ๆ เมฆินทร์เป็นคนขับ ริสานั่งอยู่ข้างกายส่วนภรันกับพลอยนั่งอยู่เบาะด้านหลัง ย่ามสีดำซึ่งบรรจุหีบกำไลถูกวางไว้ตรงกลางระหว่างทั้งสองคน โดยมีสายสิญจน์พันรอบอีกชั้นและผ้ายันต์สีแดงคลุมทับเอาไว้ ไม่มีใครพูดอะไรในช่วงแรก เสียงเครื่องยนต์ดังสม่ำเสมออยู่ท่ามกลางความเงียบ ถ

เมื่อรถผ่านโค้งสุดท้ายและจอดลงบนลานดิน ทั้งสี่คนลงจากรถและค่อยๆเดินเข้าไปตามทางแคบ ถนนดินทอดยาวผ่านไปยังพุ่มไม้สูงก่อนจะพบเข้ากับลานดินกว้างอยู่เบื้องหน้า ตรงกลางลานมีต้นตะเคียนขนาดใหญ่ยืนแผ่กิ่งก้านบดบังแสงจันทร์ ส่วนด้านหลังคือศาลไม้เก่าแก่หลังหนึ่งซึ่งทรุดโทรมจนแทบไม่เหลือเค้าเดิม ถัดไปด้านหลังคื

แสงสีขาวจากสายสิญจน์สว่างขึ้น เส้นผมของแพรนวลเกิดควันและถูกผลักกลับแต่หญิงชุดขาวกลับหัวเราะ “ลูกของคนที่พ่อขโมยขวัญ คิดหรือว่าจะขวางข้าได้” พลอยหน้าซีดเมื่อได้ยินคำพูดนั้นแต่ยังคงนั่งอยู่ด้านหลังภรัน ไม่ยอมปล่อยชายเสื้อเขา ภรันไม่ตอบโต้ เขาสวดต่อโดยไม่ละสายตาจากวงพิธี เมฆินทร์กรีดปลายมีดผ่านอักขระ

“ริสา” เขาเรียกเสียงแหบ หญิงสาวหันมาทันที “กดกำไลลงบนจี้” “แต่พี่ไอริน....” “ร่างที่เห็นเป็นดวงจิต ไม่ได้อยู่ในโลหะเพียงอย่างเดียวแล้ว ถ้าจะปล่อยเธอ เราต้องตัดตราตอนนี้” ไอรินพยักหน้าให้น้อง “ทำเถิด” ริสามองพี่สาวทั้งน้ำตาก่อนใช้สองมือจับกำไลและกดลงบนจี้เงิน ทันทีที่โลหะทั้งสองชิ้นสัมผัสกัน แ

“ตราผูกวิญญาณขาดแล้ว ทางเชื่อมของแพรนวลถูกปิด วิญญาณที่ถูกกักไว้หลุดออกไปหมดแล้ว” ริสาหลับตาลงชั่วครู่ ความโล่งใจค่อย ๆ แผ่ซ่านไปทั่วหัวใจ อย่างน้อยพี่ไอรินก็ไม่ต้องถูกขังอยู่ในกำไลอีกต่อไป และแพรนวลจะไม่สามารถใช้ความแค้นทำร้ายใครได้อีกแต่เมื่อเธอลืมตาขึ้น กลับพบว่าเมฆินทร์ยังมีสีหน้าเคร่งเครียด มื