บททั้งหมดของ บ่วงอาคม (มนตราอาคม The Series): บทที่ 211 - บทที่ 220

คืนนั้น เรือนทั้งหลังเงียบกว่าปกติ หลังจากใช้เวลาร่วมชั่วโมงกล่อมภูริณจนหลับ ริสาจึงค่อย ๆ ดึงผ้าห่มขึ้นคลุมร่างเล็ก แล้ววางมือลงบนอกลูกชายเบา ๆ เพื่อให้แน่ใจว่าลมหายใจยังสม่ำเสมอ เด็กชายวัยเกือบขวบนอนตะแคงกอดหมอนใบเล็กอยู่ในห้องข้างกัน ประตูเชื่อมระหว่างสองห้องถูกเปิดแง้มไว้เพียงเล็กน้อย เผื่อเขาตื

หลายเดือนหลังจากคืนนั้น ภูริณเริ่มยอมนอนในห้องของตัวเองได้นานขึ้น แม้บางคืนเด็กชายจะยังลุกขึ้นมาเคาะประตูห้องพ่อแม่ แต่ส่วนใหญ่เพียงริสาพาไปส่งที่เตียง ลูบหลังไม่กี่ครั้ง เขาก็กลับไปหลับต่อได้โดยไม่ร้องให้อุ้มมานอนตรงกลางอีก คืนนั้นก็เช่นกัน หลังจากอ่านนิทานจนจบ ภูริณนอนกอดตุ๊กตาช้างตัวเล็กอยู่ใต้ผ

ช่วงบ่ายของวันธรรมดา เมฆินทร์กำลังนั่งประชุมกับผู้จัดการโรงแรมแต่ละสาขาผ่านหน้าจอขนาดใหญ่ภายในห้องทำงาน เอกสารผลประกอบการถูกเปิดเรียงอยู่ตรงหน้า ขณะที่ผู้จัดการสาขาเชียงใหม่กำลังรายงานจำนวนห้องพักในช่วงเทศกาล โทรศัพท์ส่วนตัวของเขาก็สั่นขึ้นบนโต๊ะ ชื่อของริสาปรากฏอยู่บนหน้าจอ เมฆินทร์เหลือบมองเวลา อ

เสียงฝนตกกระทบหลังคาเรือนไม้ดังสม่ำเสมอตั้งแต่หัวค่ำ ลมเย็นพัดลอดช่องหน้าต่างเข้ามาเป็นระยะ ทำให้ม่านสีขาวบางขยับไหวราวกับมีมือที่มองไม่เห็นคอยแตะต้อง พลอยนั่งพิงหัวเตียง มือหนึ่งลูบเส้นผมดำขลับของเด็กหญิงตัวน้อยที่นอนขดอยู่ข้างกาย พาขวัญเพิ่งอายุครบห้าขวบได้ไม่กี่เดือน ใบหน้ากลมละม้ายคล้ายแม่ แต่ด

“พี่ภูริณอย่าแกล้งน้องนะคะ” รินรดากางแขนปกป้องคนตัวเล็กทันที ภูริณเลิกคิ้ว “ยังไม่ได้ทำอะไรเลย” “พี่ทำหน้าน่ากลัว” “หน้าพี่เป็นแบบนี้อยู่แล้ว” “งั้นพี่ก็หน้าดุอยู่แล้วค่ะ” คำตอบตรงไปตรงมาของรินรดาทำให้ริสาหลุดหัวเราะ ส่วนเมฆินทร์ยกมือขึ้นปิดมุมปาก กลั้นรอยยิ้มเอาไว้ ภูริณมองเด็กหญิงวัยเจ็ดขวบ