บททั้งหมดของ บ่วงอาคม (มนตราอาคม The Series): บทที่ 51 - บทที่ 60

“เสื้อคุณขาด”“ฉันรู้”“คุณไม่ควรนั่งรับลม”ริสาเหลือบมองหน้าต่างซึ่งปิดสนิท “ในห้องไม่มีลม”เมฆินทร์นิ่งไปเล็กน้อย ก่อนตอบหน้าตาย “อาจมี”“คุณใช้ข้ออ้างเดียวกับเมื่อคืนเลยนะ”“ข้ออ้างอะไร”“พื้นอาจลื่น ห้องอาจมีลม ทุกอย่างอาจเกิดขึ้นได้หมด ถ้ามันช่วยให้คุณได้จับฉันไว้” ชายหนุ่มชะงักริสาเลิกคิ้ว “ฉ

ความเงียบปกคลุมห้องโถง เมฆินทร์จึงยื่นมือไปแตะกลางหน้าผากภีมอีกครั้ง หลับตาลงเพื่อสำรวจร่องรอยของสิ่งที่หลงเหลืออยู่ในจิต เพียงปลายนิ้วสัมผัส ผิวบริเวณหน้าผากของเด็กหนุ่มก็เย็นลงทันทีภาพบางอย่างวาบผ่านเข้ามาในหัวของเมฆินทร์ เงาป่าช้าใต้แสงจันทร์ หลุมศพเก่าซึ่งถูกขุดเปิด ภีมกับเพื่อนยืนหัวเราะอยู่หน

“ยังไม่ทราบตัวตน ตำรวจไม่ให้ข้อมูลอะไรมาก แต่คนที่พบศพบอกว่าร่างอยู่กลางห้องโถงด้านใน รอบตัวมีเทียนเก่ากับผ้าสีดำ แล้วตามผนังมีรอยวาดบางอย่างเต็มไปหมด”“รอยยันต์หรือเปล่า”“ยังไม่รู้ คล้ายอักขระ แต่ไม่เหมือนยันต์ที่คนทั่วไปเคยเห็น” ริสาเหลือบมองตะกรุดที่เมฆินทร์สวมให้บนลำคอ ก่อนถามต่อ“สำนักนั้นอยู่

ไม่ใช่ความร้อนรุนแรงแบบเมื่อพบผีหรือของอาถรรพ์ หากเป็นเพียงความรู้สึกวาบบางเบา คล้ายอักขระบนร่างกำลังพยายามจดจำกลิ่นบางอย่างที่เคยพบเมื่อนานมาแล้วสายตาของเมฆินทร์เลื่อนลงไปยังข้อมือของพลอย ตรงนั้นมีสายด้ายสีหม่นผูกอยู่เส้นหนึ่ง ลูกปัดไม้เล็ก ๆ ซ่อนอยู่ใต้ขอบแขนเสื้อ มองเห็นเพียงเสี้ยวลายคล้ายพระจัน

ริสานิ่งไปครู่หนึ่ง“คุณเป็นเจ้าของโรงแรมนี้?”“ครับ”“แล้วตอนฉันบอกว่าพักอยู่ที่นี่ ทำไมคุณไม่พูดอะไร”“คุณไม่ได้ถาม”“ใครจะไปคิดว่าต้องถามคนที่เพิ่งเจอกันว่าเป็นเจ้าของโรงแรมหรือเปล่า”“ตอนนี้คุณรู้แล้ว” ริสาจ้องเขาก่อนนึกถึงบทสนทนาระหว่างทางขึ้นมาได้“เพราะอย่างนี้คุณถึงพูดง่าย ๆ ว่าจะเลี้ยงฉันใช