บททั้งหมดของ บ่วงอาคม (มนตราอาคม The Series): บทที่ 41 - บทที่ 50

ชื่อ อัญญา ยังคงปรากฏอยู่บนกระดาษหน้าเก่า หมึกสีดำแดงซึมออกจากขอบตัวอักษรช้า ๆราวกับว่ากระดาษแผ่นนั้นกำลังหายใจอยู่จริงๆ ริสาจ้องชื่อดังกล่าวอยู่นาน ความรู้สึกบางอย่างเริ่มกดทับอยู่กลางอก ทั้งคุ้นเคย ทั้งหวาดกลัว แต่ไม่อาจอธิบายได้ว่าเหตุใดชื่อของหญิงที่เธอไม่เคยรู้จักจึงทำให้ปลายนิ้วเย็นเฉียบเช่นน

“ยันต์นี้มิใช่ยันต์ผูกใจ หากผูกกาย ผูกปราณ ผูกชะตา เข็มสุดท้ายเมื่อจารครบตำรา สองชีวาจักร่วมทางมิห่างกัน ผู้หนึ่งทุกข์ อีกผู้ย่อมร่วมเจ็บ ผู้หนึ่งเหน็บ อีกผู้ย่อมไหวหวั่น ผู้หนึ่งพร่อง อีกผู้ต้องแบ่งปัน อายุขัยสองชีวันจักร่วมครอง” เสียงอ่านของเขาหยุดลงชั่วครู่พร้อมกำลังพยายามหาความหายที่แท้จริงของก

“ระ เรารีบไปกันเถอะ”ทันทีที่ริสาขยับถอย รอยยัต์บริเวณกลางหลังก็เต้นกระตุกขึ้นอย่างไม่มีสาเหตุ ความเจ็บแปลบแล่นผ่านจนเธอสะดุ้งและเซกลับเข้าหาเขาอีกครั้งชายหนุ่มรับร่างไว้แทบจะทันที“เจ็บหรือ”“นิดหน่อย” เมฆินทร์วางมือเหนือกลางหลังของเธอโดยมีเนื้อผ้ากั้น นิ้วเรียวยาวกดเบา ๆ ลงบริเวณที่ยันต์ซ่อนอยู่

แสงแดดอ่อนของเช้าวันใหม่ลอดผ่านช่องหน้าต่างเข้ามาแตะพื้นไม้ ริสาลืมตาขึ้นช้า ๆ ก่อนจะพบว่ามือของตนยังคงกำชายเสื้อของเมฆินทร์ไว้แน่น ชายหนุ่มยังคงนั่งพิงหัวเตียงอยู่ในท่าเดิม ศีรษะเอนไปด้านข้างเล็กน้อย ดวงตายังคงหลับสนิท รอยคล้ำจาง ๆ ใต้ตาบ่งบอกว่าเขาคงเพิ่งเผลอหลับไปได้ไม่นานเมื่อคืนเมฆินทร์บอกว่าจ

เมฆินทร์กำเข็มในมือแน่น “ใครส่งมึงมา” ผีเอียงศีรษะ“ผู้ที่รอคอยให้พวกมึงรักกันมากพอ”เมฆินทร์ซัดเข็มลงอาคมออกไปในทันที ปลายเข็มพุ่งทะลุกลางหน้าผากของเงาดำ แสงสีแดงระเบิดออกทั่วห้อง เสียงกรีดร้องของผีดังสะเทือนจนบานหน้าต่างเปิดกระแทกพร้อมกัน เขากระชากสายสิญจน์ในมือพร้อมบริกรรมคาถาบทสุดท้าย“ครูเหนือค