บททั้งหมดของ บ่วงอาคม (มนตราอาคม The Series): บทที่ 61 - บทที่ 70

เมฆินทร์รูดซิปกระเป๋าคอมพิวเตอร์จนปิดสนิทก่อนยกลงจากเตียงไปวางรวมกับกระเป๋าเดินทางของริสา แสงแดดยามบ่ายลอดผ่านผ้าม่านสีครีมเข้ามาเป็นแนวยาวทาบลงบนพื้นไม้ขัดมันและแผ่นหลังกว้างของชายหนุ่ม มือซึ่งเคยจับเข็มสักและวาดอักขระได้อย่างแม่นยำกำลังคลายสายชาร์จสามเส้นที่พันกันยุ่งอย่างใจเย็นริสานั่งแกว่งขาอยู

“ไม่บ่อย”“แล้วทำไมพาฉันมา” เมฆินทร์มององค์พระเบื้องหน้า“คนพิษณุโลกมักมากราบพระพุทธชินราชเพื่อความเป็นสิริมงคล ขอให้แคล้วคลาดและเดินทางปลอดภัย”“คุณอยากให้ฉันขอพรเรื่องความปลอดภัยหรือ”“อืม”“แล้วคุณล่ะ จะขออะไร”“เรื่องเดียวกัน” ริสาหันมามอง“ขอให้ตัวเองปลอดภัยหรือ” เมฆินทร์สบตาเธออยู่ครู่หนึ่ง ท่

“ไม่ได้วางแผนไว้ตั้งแต่แรก”“แล้วทำไมถึงมีต่อ”“คุณยังไม่ได้กินข้าวเย็น”“กลับไปกินที่เรือนก็ได้”“คืนนี้ไม่กินที่เรือน” ชายหนุ่มหันหลังเดินไปทางรถทิ้งให้ริสาต้องรีบตามไป“แล้วจะพาไปไหนอีก”เมฆินทร์เปิดประตูรถให้ ก่อนตอบสั้น ๆ“ลงเรือ”“ลงเรือ?”“อืม”“คุณมีเรือด้วยหรือ”“โรงแรมมี”“โรงแรมไหน”“สาขา

เขาไม่หันกลับมา ไม่ว่าเธอจะพยายามเรียกเพียงใด ร่างสูงก็ยังคงเดินห่างออกไปเรื่อย ๆ ก่อนค่อย ๆ เลือนหายเข้าไปในความมืด ความเจ็บปวดรุนแรงแล่นขึ้นกลางอกราวกับหัวใจกำลังถูกฉีกออกทั้งเป็น น้ำตาไหลลงมาตามแก้มโดยที่หญิงสาวไม่รู้ตัว“อย่าไป...” ริสายื่นมือออกไปหาเงาของเขาแต่ยิ่งเอื้อม เมฆินทร์ก็ยิ่งห่างออกไป

“ริสา...กลับมา” เขาช่วยหายใจให้อีกครั้ง“ผมยังไม่ได้บอกคุณเลย” เสียงของเมฆินทร์สั่นขึ้นเป็นครั้งแรก“เพราะอย่างนั้นคุณยังไปไม่ได้” ทันใดนั้น ร่างของริสาก็กระตุก น้ำจำนวนหนึ่งไหลออกจากปากก่อนหญิงสาวจะไออย่างรุนแรง ในวินาทีเดียวกัน เมฆินทร์ก็ไอออกมาราวกับน้ำซึ่งติดอยู่ในปอดของเขาเองเพิ่งถูกขับออกมาอา