เศษเสี้ยวที่ยังเหลืออยู่

ณ บ้านหลังเล็กโทนสีเทาเข้ม...

ต่อ....

พัตรรู้ดีว่าน้องสาวติดกาแฟอย่างหนักนับตั้งแต่ตรีภพต้องโทษติดคุก... และเมื่อนึกถึงชายชู้คนนั้น เขาก็ยิ่งรู้สึกสงสารจับใจ ตรีภพลงมือกระทืบชายคนนั้นจนกลายเป็นคนพิการ ต้องเดินขากะเผลกไปตลอดชีวิต ยิ่งนึกถึงผลกระทบอันบานปลาย ความโกรธก็ยิ่งตีกระพือจนเขาอยากจะยื่นมือไปตบหน้าน้องสาวตัวเองซ้ำๆ อีกสักหลายๆ หน

พิมพ์เดินถือแก้วกาแฟมาวางลงบนโต๊ะไม้หน้าโซฟา ก่อนจะเดินไปหยิบเบาะรองนั่งมาวางบนพื้น แล้วหย่อนตัวนั่งลงอย่างเจียมเนื้อเจียมตัว

​“พี่พัตรจะด่าพิมพ์อีกเหรอคะ...” เธอถามเสียงเบาหวิว

พัตรพ่นลมหายใจยาวออกทางจมูก “พิมพ์... แกจะทำตัวแบบนี้ไปอีกนานแค่ไหน? สิบปีที่แล้ว ผู้ชายดีๆ อนาคตไกลต้องกลายเป็นคนขากะเผลกเพราะแก แกเคยคิดจะไปเยี่ยมเขาบ้างไหม? ทำไมแกถึงเห็นแก่ตัวขนาดนี้!”

​พิมพ์รดาเบือนหน้าหนี ท่าทางของเธอย้อนกลับไปเป็นเหมือนเด็กหญิงไร้ความมั่นใจในอดีตอีกครั้ง “ขะ... เขาแต่งงานแล้ว... ครอบครัวเขาไม่ต้องการเห็นหน้าพิมพ์อีก พิมพ์... พิมพ์เลยไม่กล้าไปเยี่ยม”

​พัตรจ้องมองน้องสาวด้วยสายตาที่เต็มไปด้วยความรู้สึกผิดและความขื่นขม “ห้ามไปยุ่งกับตรีภพอีก... ปล่อยให้เขามีชีวิตที่ดีเถอะ คนดีๆ แบบเขาควรจะได้เจอคู่ชีวิตที่ดี ไม่ใช่คนเห็นแก่ตัวแบบแก!”

​พิมพ์พยักหน้ารับคำจำยอม ไม่กล้าแม้แต่จะเงยหน้าขึ้นสู้สายตาพี่ชาย ดวงตาที่แดงก่ำพยายามกักเก็บน้ำตาไม่ให้ไหลรินลงมาอีก

​“แล้วก็อย่าเสนอหน้าเอาอาหารไปส่งให้เขาอีก มันทุเรศ... ความผิดของแกมีแต่จะทำให้ตรีภพรู้สึกขยะแขยง” พูดจบ พัตรก็ลุกขึ้นยืนแล้วเดินตรงไปที่ประตู “เย็นนี้ไปตักขนมจีนน้ำเงี้ยวที่บ้านมากินด้วย แล้วก็เงินค่าทำศพของลุงปันกับป้าคำ อย่าลืมเอาไปคืนตรีภพซะ นั่นไม่ใช่เงินของแก”

​“พิมพ์รู้แล้วค่ะ... พิมพ์จะรีบคืน” ​หญิงสาวทอดสายตามองตามแผ่นหลังของพี่ชายจนกระทั่งลับขอบรั้วบ้านไป... ทันใดนั้น หยาดน้ำตาที่เพียรสะกดกั้นไว้ก็ไหลทะลักออกมาอีกครั้งอย่างไม่อาจห้ามได้

*** ***

ยามดึก...

​เมื่อความมืดมิดโรยตัวลงมากลืนกินทุกสิ่ง พิมพ์รดายังคงนั่งอยู่หน้าจอแล็ปท็อป เธอระบายความเจ็บปวด ความรู้สึกผิด และคำขอโทษในใจผ่านตัวอักษรลงในบทนิยายเรื่องใหม่ แม้เย็นนี้เธอไม่ได้เดินไปตักน้ำเงี้ยวที่บ้านใหญ่ตามที่พี่ชายบอก แต่พี่สะใภ้ก็ยังอุตส่าห์ตักใส่หม้อใส่ตะกร้าเดินมาส่งให้ถึงบ้าน ทว่าเธอกลับไม่มีกะจิตกะใจจะลุกไปแตะต้องมันเลยแม้แต่น้อย

​ก๊อก... ก๊อก...

​เสียงเคาะประตูดังขึ้นกลางความเงียบ พิมพ์รดากะพริบตาถี่รัวด้วยความสงสัย เธอตะโกนตอบออกไปโดยไม่ได้ละสายตาจากหน้าจอ เพราะคิดว่าเป็นชาวบ้านในหมู่บ้านที่รู้จักกันดี ​“เปิดเข้ามาเลยค่ะไม่ได้ล็อก!”

บานกระจกถูกเลื่อนออก... ตรีภพก้าวเข้ามาในบ้าน สายตาคมกวาดมองแก้วกาแฟที่เย็นชืด บนโต๊ะอาหารใกล้ๆ ยังคงมีตะกร้าขนมจีนและหม้อน้ำเงี้ยวขนาดเล็กวางทิ้งไว้โดยไม่มีการแตะต้อง “เธอไม่คิดจะระมัดระวังตัวเองบ้างเลยหรือไงพิมพ์”

​หญิงสาวชะงักนิ้วที่กำลังเคาะแป้นพิมพ์ พลางกลืนน้ำลายลงคออย่างแสบร้อน เธอค่อยๆ เงยหน้าขึ้นมองเรือนร่างสูงใหญ่ตรงหน้า “พี่ภพ... มะ... มีอะไรหรือเปล่าคะ”

​ตรีภพทอดสายตาสำรวจใบหน้าหวาน นัยน์ตาของเธอฉายแววหวาดกลัวและไหวระริก ยามที่เธอรีบหดแขนลงใต้โต๊ะคอมพิวเตอร์อย่างลุกลี้ลุกลน เขาก็มั่นใจได้ทันทีว่า... ผู้หญิงตรงหน้าถูกผลแห่งความอวดดีย้อนกลับมาทำลายความมั่นใจจนหมดสิ้น เธอได้กลับไปเป็นเพียงเด็กสาวขี้กลัวคนเดิม คนที่เคยแอบไปนั่งร้องไห้กอดเข่าอยู่หลังต้นไม้ใหญ่เพียงเพราะถูกคนอื่นล้อเลียนเรื่องรูปร่าง

​ตรีภพเดินไปหย่อนตัวนั่งลงบนโซฟา ก่อนจะชี้มือไปทางชุดน้ำเงี้ยวบนโต๊ะ “ฉันกินได้ไหม”

​“เอ่อ... อ้อ! กินได้... กินได้สิคะ เดี๋ยวพิมพ์ไปหยิบถ้วยหลังบ้านมาให้!” ร่างอวบอัดรีบลุกออกจากโต๊ะคอมพิวเตอร์ สาวเท้าไปหลังบ้านอย่างลนลาน เธอจัดแจงหยิบชาม ช้อน และตะเกียบออกมาด้วยความรวดเร็ว

​ยามที่เธอยกชามตราไก่ใบเก่าออกมาวางตรงหน้า หัวใจของตรีภพก็บีบรัดจนปวดหนึบ... ชามใบนี้คือของใช้ในบ้านไม้หลังเก่าของเขาที่สูญหายไป บัดนี้มันกลับถูกเก็บรักษาไว้อย่างดีในบ้านหลังนี้

​ชายหนุ่มทอดมองหญิงสาวที่กำลังคีบเส้นขนมจีนใส่ชามให้เขาอย่างตั้งอกตั้งใจ “ขอบใจ”

​พิมพ์รดากะพริบตาถี่ๆ เพื่อขับไล่ความแสบร้อนรอบดวงตา เธอรีบตักน้ำเงี้ยวราดลงบนเส้น แล้วยกชามไปวางไว้ตรงหน้าเขา ก่อนจะเลี่ยงเดินกลับไปล้างมือที่หลังบ้านอีกครั้ง หญิงสาวพยายามเงยหน้าขึ้นมองเพดาน สะกดกั้นไม่ให้น้ำตาไหลรินลงมา ก่อนจะก้มหน้าก้มตาเดินกลับไปนั่งลงที่โต๊ะทำงานของตัวเองตามเดิม

*** ***

ตรีภพทอดสายตามองชามเปล่าที่เขากินขนมจีนจนหมด... ชามเซรามิกพวกนี้ เขากับเธอเคยเดินทางไปเลือกซื้อด้วยกัน พิมพ์รดาชอบเครื่องเซรามิกเป็นพิเศษ เพราะมันล้างคราบมันออกได้ง่าย ดังนั้น ของใช้ส่วนใหญ่ในห้องนอนชั้นล่างของเขาจึงเต็มไปด้วยงานเซรามิก แม้ในอดีตเขาจะทำแตกบ่อยๆ แต่หญิงสาวก็มักจะมีสำรองเก็บไว้ในกล่องเสมอ และพร้อมจะหยิบออกมาเปลี่ยนใหม่ให้เขาได้ตลอดเวลา ประคบประหงม... ใส่ใจ... เหมือนที่เธอเก็บรักษาของพวกนี้ไว้จนถึงวันนี้

​ชายหนุ่มเค้นยิ้มขื่น ก่อนจะเอ่ยปากประชดประชันด้วยน้ำเสียงดุดัน “ทำไมต้องเอาจานชามที่บ้านฉันมาใช้? หรือสามีใหม่ของเธอไม่มีปัญญาซื้อให้ใหม่ เลยต้องระเห็จไปขโมยของใช้ผัวเก่าที่เป็นขี้คุกมาใช้!”

​พิมพ์รดาลนลานยกมือขึ้นปฏิเสธพัลวันด้วยความร้อนรน “มะ... ไม่ใช่นะคะ! ไม่ใช่แบบนั้นเลย... ฉัน... ฉันไม่มีสามี... และ... และพี่ภพก็ไม่ใช่ขี้คุก! ทั้งหมด... ทั้งหมดมันเป็นเพราะฉันเอง”