เหตุผลของสีเทา

ณ บ้านไม้หลังเก่าท้ายหมู่บ้าน...

ต่อ....

พิมพ์พยักหน้ารับคำอย่างสงบ เธอหมุนตัวเตรียมจะเดินกลับออกไป แต่ก่อนที่ส้นเท้าจะก้าวพ้นขอบประตู หญิงสาวก็ชะงัก แล้วเอ่ยประโยคที่ติดค้างอยู่ในใจออกมาด้วยน้ำเสียงสั่นเครือ… “แม่ของคุณ ป้าคำบอกว่าคุณไม่ได้ทำอะไรผิด... คนผิดคือฉันที่ไม่รู้จักพอ”

เธอหยุดสูดหายใจลึก ก่อนพรั่งพรูความจริงที่กัดกินใจมาตลอดสิบปี “แม่บอกว่าคุณทำทุกอย่างดีที่สุดแล้ว... มีแต่ฉันเองที่ทำร้ายคุณ”

สิ้นเสียง พิมพ์ก็ออกวิ่งกลับบ้านไปพร้อมกับหยาดน้ำตาที่ไหลทะลัก คำพูดสุดท้ายของ ป้าคำ แม่ของตรีภพ แม้จะกรีดลึกจนหัวใจเธอแหลกสลาย แต่มันคือความจริงที่เธอต้องก้มหน้ารับ ทั้งหมดมันเป็นเพราะเธอเองที่ไม่รู้จักพอ ทั้งที่เสพสุขอยู่บนความรักอันทุ่มเทของตรีภพ แต่กลับยังเสือกไสตัวเองไปหาความตื่นเต้นชั่วครู่ชั่วคราวจากคนอื่นข้างนอก...

เพล้ง!

แก้วเบียร์ในมือของตรีภพถูกขว้างอัดข้างฝาจนแตกกระจายเศษแก้วเกลื่อนพื้น!

ชายหนุ่มขบฟันแน่นจนสันหมากนูน... สิ่งที่แม่พูดกับพิมพ์ในวันนั้น มันขัดแย้งกับคำพูดสุดท้ายยามที่แม่ไปเยี่ยมเขาในคุกอย่างสิ้นเชิง วันนั้นแม่กลับบอกว่า ‘เขาใจร้อนเกินไป และไม่ยอมรับฟังใคร’

ตรีภพทบทวนคำพูดนั้นซ้ำแล้วซ้ำเล่า เขาเฝ้าถามตัวเองในใจอยู่เสมอ... เขาเคยใจร้อนใส่เธออย่างนั้นหรือ? คำตอบที่ได้ทันทีโดยไม่ต้องเสียเวลาคิด คือ ไม่เลย… ตลอดเวลาที่คบกัน พิมพ์รดาคือข้อยกเว้นเพียงหนึ่งเดียวในชีวิตของเขามาโดยตลอด!

*+*+*+*

ณ บ้านหลังเล็กโทนสีเทาเข้ม...

เมื่อแสงอาทิตย์ของวันใหม่สาดส่องเข้ามา พิมพ์ยกมือขึ้นนวดขมับแรงๆ เพื่อคลายความเมื่อยล้าจากการนั่งเขียนนิยายตลอดทั้งคืน เธอมีนิสัยชอบเขียนงานลงในโปรแกรมให้จบทั้งเรื่องเสียก่อน แล้วค่อยนำไปทยอยอัปเดตลงระบบออนไลน์ทีละตอน จากนั้นจึงค่อยเปิดขายอีบุ๊กหลังจากลงรายตอนไปได้ห้าตอน

ใบหน้าซีดเซียวที่เต็มไปด้วยความเหน็ดเหนื่อยทอดสายตามองออกไปนอกหน้าต่าง...

ริมฝีปากบางคลี่ยิ้มสมเพชให้ตัวเอง ในตอนที่สร้างบ้านหลังนี้ขึ้นมา เหตุผลเดียวก็คือเพื่อให้อยู่ใกล้พอที่จะดูแลป้าคำและลุงปัน ผู้เป็นพ่อแม่ของตรีภพ ซึ่งต้องตรอมใจอย่างหนักหลังจากลูกชายเพียงคนเดียวต้องโทษติดคุก หน้าต่างบานนี้จึงมักถูกเปิดทิ้งไว้ตลอดคืน เพื่อที่เธอจะได้สังเกตความผิดปกติของพวกท่านได้ทันท่วงที จนกลายเป็นความเคยชินที่ติดเป็นนิสัยมาจนถึงทุกวันนี้

จังหวะนั้น คำพูดตอกย้ำจากพี่สะใภ้ร่วมรุ่นก็แว่วดังเข้ามาในหัวอีกครั้ง… ‘พี่ภพมันผิดอะไร? ชอบความแปลกใหม่... ตลกสิ้นดี! ทำไมเธอไม่ลองบอกให้พี่เขาล่ะ ว่าเธอกลัว ไม่บอกเขาไปล่ะว่าใจเย็นลงหน่อย เธอมันก็แค่คนไม่รู้จักพอเท่านั้นแหละพิมพ์ อย่าเอาความผิดไปโทษคนอื่น เธอมันเป็นผู้หญิงที่น่ารังเกียจ!’

หยาดน้ำตาใสไหลรินเลอะแก้มอย่างไม่อาจห้ามได้ ยามที่สายตาปะทะเข้ากับเรือนร่างสูงใหญ่ของตรีภพซึ่งกำลังเปิดประตูบ้านไม้ออกมา ชายหนุ่มพยายามหมุนเปิดวาล์วน้ำข้างบ้าน แต่ไร้ซึ่งหยดน้ำไหลออกมา เพราะเขายังไม่ได้ไปติดต่อผู้ใหญ่บ้านเรื่องขอเดินสายน้ำประปา

พิมพ์เช็ดน้ำตากล้ำกลืนความรู้สึกทั้งหมดลงคอ แล้วก้าวเดินไปหยุดที่ขอบหน้าต่าง ก่อนจะส่งเสียงเรียกร้องบอกเขาออกไป

“มาอาบน้ำที่บ้านนี้ก่อนสิ... สายๆ ค่อยไปทำเรื่องน้ำประปาที่บ้านผู้ใหญ่บ้าน”

พูดจบ โดยไม่รอคำตอบ เธอรีบวิ่งไปที่หน้าประตูบ้านเพื่อปลดล็อก ให้ชายหนุ่มได้เข้ามาใช้ห้องน้ำตามที่เธอเสนอ

*+*+*+*

ณ บ้านหลังเล็กโทนสีเทาเข้ม...

ร่างสูงใหญ่ก้าวผ่านประตูรั้วหน้าบ้านเข้ามา สายตาคมกวาดมองเรือนร่างอวบอัดตรงหน้าครู่หนึ่ง ก่อนจะถอดรองเท้าแล้วเดินตรงเข้าไปในบ้านเพื่อจะอาบน้ำ แต่แล้วเขากลับต้องชะงักส้นเท้า หมุนตัวกลับมามองพิมพ์รดาที่กำลังเอื้อมมือไปจับขอบประตูมุ้งลวดเตรียมจะเลื่อนปิด “ห้องน้ำอยู่ที่ไหน...”

“อ้อ... ห้องอาบน้ำอยู่ในห้องนอนค่ะ ส่วนข้างนอกมีแค่ห้องปลดสุข” พิมพ์รีบเดินนำไปเปิดประตูห้องนอนให้ตรีภพ ก่อนจะรีบเบือนหน้าหนีแล้วเลี่ยงออกไปทางหลังบ้านทันที เพื่อหลบสายตาคมเข้มคู่เดิมที่ทั้งคุ้นเคยและแสนแปลกหน้าในเวลาเดียวกัน

ตรีภพทอดสายตามองตามแผ่นหลังบางไป ก่อนจะถอนหายใจยาวออกมา แล้วก้าวเข้าไปในห้องนอนของหญิงสาว

ทันทีที่ก้าวเท้าเข้าไปในห้องนอน ภาพตรงหน้าก็ทำให้หัวสมองของเขาปวดกระตุกวูบ... เพราะบรรยากาศรอบกายมันเหมือนกับเขากำลังเดินก้าวเข้าสู่ห้องนอนเมื่อสิบปีก่อนอย่างไร้อย่างนั้น การตกแต่งและจัดวางสิ่งของยังคงเหมือนเดิมทุกประการ จะผิดแปลกไปก็เพียงโทนสีชมพูที่เธอเคยโปรดปราน ถูกเปลี่ยนให้กลายเป็นสีเทา… ซึ่งเป็นสีที่เขาชอบ

ในอดีต ยามที่พิมพ์รดาย้ายเข้ามาอยู่ด้วยกัน เขายอมตามใจให้เธอเปลี่ยนห้องนอนชายหนุ่มของเขาให้กลายเป็นสีชมพูตามใจเธอ แต่ในวันนี้ ห้องนอนของเธอกลับกลายเป็นสีโปรดของเขาเสียอย่างนั้น ชายหนุ่มสะบัดหน้าขับไล่ความคิดฟุ้งซ่านออกจากหัว ก่อนจะก้าวเข้าไปในห้องน้ำ

ทันทีที่กดสวิตช์ไฟและก้าวพ้นขอบประตู ตรีภพก็เค้นเสียงหัวเราะเยาะในลำคอ...

ฝ่ามือหนาเอื้อมไปแตะแก้วใส่แปรงสีฟัน แก้วคู่ที่เขากับเธอเคยเลือกซื้อมาด้วยกัน ยามที่เขาเพิ่งเริ่มจีบเธอใหม่ๆ ในตอนนั้น หญิงสาวไร้ซึ่งความมั่นใจในตัวเองเนื่องจากเรื่องรูปร่าง ไม่ว่าเขาจะชวนเธอออกไปไหน เธอมักจะส่ายหน้าปฏิเสธและวิ่งหนีเขาเสมอ ทว่ากลับเป็นเขานี่เองที่เพียรเติมเต็มความมั่นใจให้เธอ จนเธอก้าวข้ามปมด้อยเรื่องรูปร่างและยอมเปิดใจคบหากับเขา... แต่สุดท้าย ทุกสิ่งทุกอย่างที่เพียรสร้างมากลับพังทลายลงไม่เป็นท่า

ตรีภพแสยะยิ้มสมเพชให้ตัวเอง ก่อนจะรีบจัดการอาบน้ำ ชายหนุ่มนึกหัวเราะเยาะอยู่ในใจอย่างบ้าคลั่ง... เพราะข้าวของเครื่องใช้ทุกชิ้นในห้องน้ำนี้ยังคงเหมือนเมื่อสิบปีก่อนราวกับหยุดเวลาไว้ เพียงแค่เปลี่ยนขวดใหม่ตามกาลเวลาเท่านั้น กลิ่นสบู่ยังคงเป็นกลิ่นเดิม แชมพูยี่ห้อเดิม แม้กระทั่งโฟมล้างหน้า... ทุกอย่างยังคงเดิม ไม่เคยมีสิ่งใดเปลี่ยนแปลงไปเลยแม้แต่นิดเดียว!