ถ้อยคำที่กัดกินใจ

ณ บ้านหลังเล็กสีเทาเข้ม...

แสงแดดยามเย็นสาดส่องลอดผ่านบานหน้าต่างที่เปิดทิ้งไว้ กระทบเรือนร่างของพิมพ์รดาที่เพิ่งรู้สึกตัวตื่นขึ้น หลังเผลอหลับไปพร้อมกับหยาดน้ำตา หญิงสาวพยุงกายลุกขึ้นจากเบาะนุ่มขนาดเล็ก เดินตรงไปเลื่อนปิดบานกระจกและดึงผ้าม่านลง เพื่อบดบังแสงอาทิตย์ที่สาดเข้ามา

ฝ่ามือบางค่อยๆ เลื่อนขึ้นมากุมอกข้างซ้าย... ตรงหัวใจที่ยังคงเจ็บปวดจนจุกแน่น ภาพเหตุการณ์และสายตาผิดหวังในคืนวันนั้นย้อนกลับมารังควานในหัวอย่างไม่อาจหลบเลี่ยง สุดท้าย หยาดน้ำตาอุ่นๆ ก็ร่วงหล่นลงมาตามแก้มอีกครั้งอย่างห้ามไม่อยู่

เธอกล้ำกลืนความปวดร้าวแล้วเดินไปที่โต๊ะทำงาน เลื่อนนิ้วแตะแป้นพิมพ์เพื่อปลุกหน้าจอคอมพิวเตอร์ให้ตื่นขึ้นจากโหมดพัก

ที่ผ่านมา เรื่องราวในนิยายของเธอเต็มไปด้วยความสดใสงดงาม... ทว่าเนื้อหาทั้งหมดนั้น ล้วนเป็นภาพความทรงจำในวัยเด็กที่มีตรีภพอยู่เคียงข้าง เธอหยิบยกเอาเศษเสี้ยวแห่งความสุขเหล่านั้นมาถักทอไว้ผ่านตัวอักษร แต่นิยายทุกเรื่องของเธอมักจะจบลงด้วยประเด็นการนอกใจ จนทำให้นักอ่านพากันคอมเมนต์ด่าทอนางเอกอย่างยับเยิน...

เพราะทั้งหมดนั้น ไม่ใช่นิยายแต่งขึ้นมาเพื่อความบันเทิง แต่มันคือตราบาปในชีวิตจริงของเธอเอง พิมพ์ถอนหายใจยาว ก่อนจะลงรหัสนิยายเรื่องใหม่ลงบนหน้าจอ...

เรื่องราวการไถ่บาปของผู้หญิงคนหนึ่งที่เคยทำผิดพลาดไว้ในอดีต พร้อมกับจุดจบอันแสนเจ็บปวดที่เธอสมควรได้รับ หญิงสาวเริ่มวางโครงเรื่อง นามสมมติของตัวละคร และเขียนคำบรรยายฉากเริ่มต้น... จุดเริ่มต้นที่เคยงดงามและแสนหวาน ก่อนที่ฟ้าทั้งผืนจะพังทลายลงมาใส่ชีวิตเธออย่างไม่มีวันกลับ

ณ บ้านไม้หลังเก่าท้ายหมู่บ้าน...

ตรีภพจัดเก็บข้าวของเสร็จก็รู้สึกเหนื่อยล้า ชายหนุ่มเพิ่งพ้นโทษออกจากคุกมาเมื่อเดือนก่อน และไปอาศัยอยู่กับเพื่อนในตัวเมืองชั่วคราว เพื่อจัดการปลดล็อกบัญชีธนาคารและจัดการเรื่องมรดกของพ่อแม่ ท่านทั้งสองเสียชีวิตลงในยามที่เขาถูกกักขังอยู่ในกรงขัง ไม่อาจออกมาทำหน้าที่ลูกเพื่อตอบแทนบุญคุณเป็นครั้งสุดท้าย

ยิ่งคิด อกข้างซ้ายก็ยิ่งโกรธแค้น... เขาเฝ้าถามตัวเองซ้ำๆ ว่าเขาทำผิดอะไร? ตลอดเวลาที่คบกัน เขาถนอมเธอประหนึ่งไข่ในหิน ไม่เคยกระทำสิ่งใดรุนแรง แม้กระทั่งเรื่องบนเตียง เขายังทะนุถนอมเธอยิ่งกว่าสิ่งใด แต่ผลลัพธ์ที่ได้กลับมา คือเธอมัวเมาในความสดใหม่ ชอบความรุนแรงและความแปลกใหม่ที่ไม่เคยสัมผัส แล้วตลอดหลายปีที่ผ่านมา ความรักความหวังดีที่เขาเพียรสร้างเพื่อใครกัน? ในเมื่อท้ายที่สุด เธอก็ยังออกไปไขว่คว้าหาผู้ชายคนอื่นข้างนอก... ทั้งที่หากเธอเอ่ยปากบอกเขาสักคำ เขาก็ไม่เคยคิดจะขัดใจเธอเลยแม้แต่นิดเดียว

“เฮ้ย... ไอ้ภพ คิดอะไรอยู่วะ” 

เสียงของ นที ดังขึ้นขัดจังหวะความคิด ชายหนุ่มก้าวเข้ามาตบไหล่เพื่อนเบาๆ “บ้านหลังนี้เก่าไปหน่อยเพราะขาดการดูแล ช่วงนี้มึงคงต้องเหนื่อยหน่อยว่ะ... กูเองก็อยู่ในเมืองตลอด เลยไม่เคยรู้เลยว่าเมียเก่าที่มึงรักนักรักหนา แอบมาสร้างบ้านอยู่ข้างบ้านแม่มึงแบบนี้”

นทีเว้นจังหวะไปนิด ก่อนจะเอ่ยต่อด้วยน้ำเสียงจริงจัง “อีกอย่างนะไอ้ภพ... ตอนที่มึงอยู่ในนั้น พิมพ์คือคนที่อยู่ดูแลลมหายใจสุดท้ายของพ่อกับแม่มึงนะเว้ย ลองไปถามเธอเอาเองแล้วกัน ว่าพวกท่านฝากคำพูดสุดท้ายอะไรถึงมึงบ้าง”

ตรีภพยกมือขึ้นลูบหน้าตัวเองแรงๆ... ตลอดสิบปีที่ติดอยู่ในคุก ยามที่พ่อแม่มาเยี่ยม พวกท่านมักจะพูดถึงพิมพ์เสมอ แต่เขาปฏิเสธที่จะรับฟังมาโดยตลอด ชายหนุ่มเพิ่งจะได้มารับรู้ความจริงในวันนี้ ว่าพิมพ์คือคนที่คอยดูแลพ่อและแม่ของเขามาตลอดจนกระทั่งลมหายใจสุดท้าย

“นั่นคือสิ่งที่เธอควรทำต่างหาก...” ตรีภพแค่นเสียงแผ่วเบา

นทีถอนหายใจยาวด้วยความเข้าใจหัวอกเพื่อน “เฮ้อ... กูเข้าใจความเจ็บปวดของมึงว่ะไอ้ภพ ความรักความห่วงใยที่มึงมีให้เธอ ใครๆ เขาก็รู้กันทั้งนั้นแหละ”

ชายหนุ่มทั้งสองขยับไปนั่งลงที่โต๊ะไม้ตัวเก่ากลางบ้าน รินเบียร์ราคาถูกลงในแก้วที่มีน้ำแข็งเพื่อคลายความเหนื่อยล้าจากการขนของมาทั้งวัน แม้ว่า พัตร พี่ชายของพิมพ์จะเกณฑ์คนมาช่วยขนของและทำความสะอาดบ้านไม้หลังนี้ให้แล้ว แต่มันก็ยังสูบเรี่ยวแรงไปไม่น้อย

“ไอ้ภพ... ความสามารถระดับมึง กลับมาทำงานที่บริษัทกูเถอะ กูยกหุ้นเดิมให้สี่สิบเปอร์เซ็นต์เหมือนเดิม หรือถ้ามึงจะเอาครึ่งหนึ่งกูก็ให้นะขอร้องละ... อย่าตั้งบริษัทใหม่ขึ้นมาแข่งกับกูเลยว่ะ กูกลัวเจ๊ง!” นทีว่าพลางถอนหายใจยาว เขาไม่อยากให้เพื่อนต้องไปนับหนึ่งใหม่ และไม่อยากให้อนาคตของเพื่อนต้องดับลง เพราะสิบปีในคุกมันก็พรากช่วงเวลาชีวิตของตรีภพไปมากเกินพอแล้ว

“มึงจะบ้าหรือไงไอ้ที...” ตรีภพยกแก้วเบียร์ขึ้นกระดกรวดเดียวหมด “กูมันคนเคยติดคุกนะเว้ย”

*** ***

เมื่อเวลาล่วงเลยจนสายลมเย็นย่ำค่ำพัดผ่าน และท้องฟ้าภายนอกมืดสนิทลง นทีได้ขอตัวขับรถกลับเข้าเมืองไปแล้ว เหลือเพียงตรีภพที่นั่งดื่มเบียร์อยู่เพียงลำพัง

ตลอดสิบปีที่ต้องนอนกอดความขื่นขมอยู่ในคุก จนกระทั่งวินาทีนี้ เขายังคงมีคำถามเดิมๆ วนซ้ำอยู่ในหัวอย่างน่าเบื่อหน่าย คำถามที่เขาไม่อาจสะบัดมันหลุดออกไปได้เลยสักครั้ง... ว่าทำไมพิมพ์รดาถึงต้องนอกใจเขา?

ก๊อก... ก๊อก...

เสียงเคาะประตูดังขึ้นเบาๆ ทำลายความเงียบ ตรีภพเอี้ยวตัวหันกลับไปมอง พลันบรรยากาศรอบกายก็แผ่ความเย็นเยือกออกมาทันที เมื่อเห็นว่าคนที่ยืนอยู่ตรงนั้นคือหญิงสาวร่างอวบอัดคนเดิม “มีอะไร พิมพ์รดา”

พิมพ์ก้าวเท้าเข้ามาในบ้านไม้หลังเก่า บ้านที่แสนคุ้นเคยแต่ก็น่าแปลกหน้าในเวลาเดียวกัน ในอดีตเธอกับตรีภพเคยอาศัยอยู่ร่วมกันที่นี่ ใต้ถุนของบ้านไม้ทรงสูงที่ตรีภพตั้งใจต่อเติมดัดแปลงให้กลายเป็นห้องนอนเพื่อสร้างครอบครัวกับเธอ หญิงสาววางถ้วยต้มปลานิลจากบ้านใหญ่ลงบนโต๊ะ “พี่พัตรบอกให้ยกมาให้...”

ตรีภพหลับตาลง ถอนหายใจแผ่วเบาก่อนเอ่ยปากไล่ “กลับไปเถอะ... ขอบใจ”