ตอนที่ 37 ไม่มีปัญหา

“เพราะผมกับคุณอรเป็นเพื่อนกันยังไงล่ะครับ เห็นเพื่อนมีปัญหา ผมเลยอยากช่วยเหลือเพื่อน ไม่มีอะไรมากกว่านั้น”

“เพื่อนในบ่อน” พี่ธีเอ่ยประชดประชันภรรยา ได้ยินอย่างนั้นอรจิราก็หันขวับไปมองหน้าสามีด้วยความไม่พอใจ

“คุณอย่าทำให้เสียบรรยากาศได้ไหม” อรจิราทักท้วงสามี

“ใช่ครับเราเจอกันที่บ่อน มันก็ไม่ใช่เรื่องเสียหายนี่ครับ มีเงินทั้งทีก็เอาไปใช้ปรนเปรอความสุขให้กับตัวเอง แก้เบื่อ แกเซ็ง ชีวิตคนเรามันสั้นครับ อยากทำอะไรก็ควรรีบทำ ชีวิตมันไม่แน่ไม่นอน บางทีเราอยู่ที่บ้านตัวเองแท้ ๆ อาจจะมีคนมาฆ่าเราถึงที่ก็เป็นไปได้” ผมร่ายยาว พลางนึกถึงเรื่องของยายจันทร์ที่โดนฆาตกรรมอย่างโหดเหี้ยมในบ้านตัวเอง

“ผมยังไม่ได้ว่าอะไรเลยสักหน่อย รู้สึกว่าคุณกับภรรยาผมจะสนิทกันมากจนเกินไปนะครับ” คงจะเริ่มระแวงเมียตัวเองแล้วสินะ อีกไม่นานหรอกคุณจะได้รู้ได้เห็นกับตาแน่นอน

“คุณชักจะเสียมารยาทแล้วนะคะธี”

“เสียมารยาทตรงไหน ผมแค่ถามทำไมคุณถึงได้เดือดเนื้อร้อนใจอย่างนี้ หรือมันมีอะไรจริง ๆ” เขาตวาดแหวใส่หน้าภรรยาอย่างลืมตัว

“ตาธีอย่าอารมณ์ร้อนสิลูก ส่วนเธอออกไปกับฉัน ปล่อยให้ผู้ชายเขาคุยกัน ถ้าเธออยู่ด้วยคุยกันไม่รู้เรื่องแน่”

“แต่คุณแม่คะ”

“ไปดูแลลูกบ้าง ตานนท์ไม่สบายอยู่ข้างบนโน่น”

“ก็ได้ค่ะ”

ได้ยินอย่างนั้นผมก็หันขวับไปมองแม่บุญธรรมอย่างลืมตัว ตาหนูไม่สบายงั้นเหรอ มิน่าล่ะตั้งแต่มาถึงยังไม่เห็นหน้าเลย วันนี้คงไม่ได้เห็นหน้าตาหนูแล้วสินะ

“คุณอี้เฟยครับ” เสียงเข้มของพี่ธีเอ่ยเรียก ทำให้ผมหลุดจากภวังค์ หันไปมองด้วยสีหน้าเหลอหลา “ตกใจอะไรงั้นเหรอครับ หน้าซีดเชียว”

“เปล่าครับไม่มีอะไร”

“ผมต้องขอโทษเรื่องเมื่อครู่ด้วยนะครับ ผมคงหวงภรรยามากเกินไป”

“ผมไม่เคยโกรธใครอยู่แล้วครับ ยกเว้นถ้าเขาคนนั้นมาทำร้ายผมก่อน” ผมเอ่ยประชดประชันคนที่นั่งอยู่ข้างกัน

“ผมก็เหมือนกันครับ” เขาจ้องมองมาที่ผมอย่างมีเลศนัย ทำไมผมถึงอ่านความรู้สึกนั้นไม่ออกนะ มันยากจริง ๆ

“ผมว่าเรามาเข้าเรื่องกันเลยดีกว่าครับ” ก่อนจะเสียเวลาไปมากกว่านี้ ผมจึงพยายามดึงเข้าประเด็นที่ต้องการทันที

“ถ้าคุณอี้เฟยต้องการซื้อหุ้นจริง ๆ ผมก็ยินดีขายให้ครับ แต่แค่ยี่สิบเปอร์เซ็นต์ คุณจะไม่มีสิทธิ์มายุ่งวุ่นวายกับการบริหารงาน หน้าที่นั้นจะยังคงเป็นของผมเหมือนเดิม คุณแค่รอรับเงินปันผลประจำปีเท่านั้นเอง ถ้าคุณรับข้อตกลงได้ผมก็ยอมครับ” เขายังคงไม่ไว้ใจ จึงดักผมไว้ทุกทาง แต่คนอย่างผมไม่มีทางยอมแน่นอน

“คุณคิดดีแล้วเหรอที่จะขายหุ้นให้ผมแค่ยี่สิบเปอร์เซ็นต์ อย่าลืมนะว่าตอนนี้คุณกำลังแบกรับภาระไว้ตั้งมากมาย ไหนจะค่าใช้จ่ายในแต่ละวัน เงินเดือนลูกน้อง ลูกค้าก็หนีหายไปหมด ไม่มีรายรับเข้า ถ้าไม่ได้รับเงินค่าหุ้นจากผมคุณจะยังไหวอยู่ไหม ขายให้ผมสี่สิบเก้าเปอร์เซ็นต์เถอะนะครับ อย่างน้อยคุณก็มีเงินสำรองมากขึ้น ไม่ต้องไปกู้หนี้ยืมสินใคร ผมอยากช่วยเหลือคุณจริง ๆ นะ ถึงยังไงคุณก็เป็นผู้มีอำนาจสูงสุดเหมือนเดิมอยู่แล้วนี่ แต่ขอให้ผมเข้าไปช่วยคุณบริหารงานด้วยเท่านั้นเอง” ผมศึกษาข้อมูลมาก่อนล่วงหน้าจึงรู้ภูมิหลังของบริษัทนี้เป็นอย่างดี

“ผมบอกตรง ๆ ว่าผมยังไม่เชื่อใจคุณ”

“ทำไมล่ะครับ หน้าผมมันเป็นคนขี้โกงขนาดนั้นเลยเหรอ”

“ก็เปล่า...แต่ผมรู้สึกว่าคุณไม่ได้ต้องการแค่ลงทุนอย่างเดียว”

“คุณคิดมากไปแล้วนะครับ ผมแค่ต้องการช่วยเหลือคุณเท่านั้น ไม่มีอะไรมากกว่านี้เลย” ผมแค่นยิ้มให้กับความหวาดระแวงของเขา

“...”

พี่ธีนั่งครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะพรูลมออกจากปากเบา ๆ เหมือนได้ตัดสินใจอะไรบางอย่างแล้ว

“ว่าไงครับ”

“ตกลง ผมจะขายหุ้นให้ตามจำนวนที่คุณร้องขอ และให้คุณเข้ามาบริหารงานร่วมกับผมได้ แต่ในฐานะที่ปรึกษาพิเศษก็แล้วกัน”

ก็แค่นี้ล่ะผมไม่ได้สนว่าจะได้ตำแหน่งสูงสุดของบริษัท แต่ผมแค่ต้องการเข้าไปอยู่ใกล้ ๆ เพื่อจับตามองและหาทางจ้องทำลายเขาเท่านั้นเอง

“ไม่มีปัญหาครับผมพร้อมที่จะร่วมงานกับคุณทุกเมื่อ เพื่อทำให้ผลประกอบการไตรมาสนี้ดีขึ้นให้ได้”

ผมส่งยิ้มให้เขาอย่างจริงใจ แต่ในดวงตาคมคู่นั้นกลับยังมีความคลางแคลงใจในตัวผมอยู่ แต่ก็ช่างเถอะเพราะนั่นมันคือจุดประสงค์ของผม ให้เขาอยู่อย่างหวาดระแวง ไม่มีความสุขไปตลอดชีวิตยิ่งดี