โฮสต์(จำเป็น)เกรดพรีเมียม

"เอาแบบซิกซ์แพ็กแน่นๆ เอวเด้งๆ มาเต้นคลอเคลียปลอบใจเพื่อนพี่หน่อย ด่วนเลยค่ะ!"

ไม่ถึงสามนาที หนุ่มโฮสต์หน้าหล่อกล้ามแน่นก็มานั่งประกบซ้ายขวา แต่พริกแกงที่ซัดเหล้าเพียวเข้าไปจนสติเริ่มเลือนรางแทบจะไม่รับรู้อะไรแล้ว หญิงสาวโบกมือปัดอย่างรำคาญ ยันตัวลุกขึ้นยืนโซเซ

"เดี๋ยวกู... ไปฉี่แป๊บ... พวกมึงนั่งดูของมึงไปเถอะ..."

พูดจบก็เดินโซเซเลื้อยไปตามทางเดินแคบๆ มุ่งหน้าไปทางห้องน้ำ แต่จังหวะนั้น หน้าจอสมาร์ตโฟนในกระเป๋ากางเกงก็สว่างวาบขึ้นพร้อมแรงสั่นสะเทือน โชว์ชื่อ 'ไอ้เลวธันวา' หราอยู่บนหน้าจอ

พริกแกงขมวดคิ้วมุ่น กดรับสายแล้วกรอกเสียงยานคางใส่ทันที "มึงโทรมาหาพ่องเหรอ!"

"พริกแกง พี่อธิบายได้นะ ฟังพี่ก่อน พี่พูดไปเพราะเมา เรากลับมาเป็นเหมือนเดิมเถอะนะ"

พริกแกงแค่นหัวเราะเยาะ

"แกมีคนอื่นได้ ฉันก็มีได้เหมือนกัน! ฉันไม่ได้ง่าย แต่ฉันก็ได้ไม่ยากเว้ย! ฉันแค่ 'เลือก' กินเฉยๆ และคนนั้นต้องไม่ใช่คนชั่วๆ แบบแก! ใครจะไปคว้าขยะมากินวะ ไปลงนรกซะไอ้สวะ!"

มือเล็กรัวนิ้วกดตัดสายและบล็อกเบอร์ทิ้งอย่างหงุดหงิด หญิงสาวหมุนตัวกลับเตรียมจะเดินเข้าห้องน้ำ แต่จังหวะนั้น สายตาที่พร่ามัวก็ปะทะเข้ากับร่างสูงโปร่งของใครบางคนที่กำลังเดินสวนมาพอดี

ผู้ชายคนนั้นตัวสูงทะลุร้อยแปดสิบห้า สวมเสื้อเชิ้ตสีดำปลดกระดุมบนสามเม็ดเผยให้เห็นแผงอกแกร่ง ลำคอหนามีสร้อยเงินเส้นเล็กสวมอยู่ กลิ่นน้ำหอมผู้ชายสปอร์ตๆ ผสมกลิ่นส้มจางๆ ลอยมาเตะจมูก

แน่นอนว่าคนเมาอย่างพริกแกงที่เพิ่งประกาศกร้าวว่าจะหาผู้ชายใหม่ สมองประมวลผลไปแล้วว่าผู้ชายที่เดินหล่อทะลุแสงไฟผับมาตรงนี้ ต้องเป็น 'โฮสต์' ตัวท็อปของร้านอย่างแน่นอน!

พริกแกงไม่รอช้า เธอพุ่งตัวเข้าไปขวางหน้า คว้าคอเสื้อเชิ้ตของร่างสูงเอาไว้แน่น ชายหนุ่มชะงักกึก นัยน์ตาสีน้ำตาลคู่สวยก้มลงมองหญิงสาวตัวเล็กที่ยืนตาเยิ้มอยู่ตรงหน้าด้วยความตกใจ... แต่เพียงเสี้ยววินาที ความตกใจก็เปลี่ยนเป็นความตื่นตะลึง

...พริกแกง ยัยตัวเล็กเด็กสถาปัตย์ตึกข้างๆ ที่เขาแอบมองมาเป็น 3 ปี มาทำอะไรเมาปลิ้นอยู่ที่นี่!

ตุลย์ หรือ ตุลาธร ประธานรุ่นวิศวะปีห้า ที่เพิ่งโดนสายเรียกเข้าจากเพื่อนของ กันย์ (พี่สาวฝาแฝด) ให้มารับกลับบ้านเพราะเมาเละเทะ กำลังจะอ้าปากทักรุ่นน้องตรงหน้า แต่พริกแกงกลับชิงพูดขึ้นมาก่อน

"หน้าตาดีนะเราน่ะ..." พริกแกงยิ้มกริ่ม มือเล็กลูบไล้ไปตามแผงอกกว้างของตุลย์อย่างถือวิสาสะ "ค่าตัวแพงไหม? คืนนี้ฉันจะเหมาเธอทั้งคืน คิดเท่าไหร่... ไปกินเต้าหู้ด้วยกันไหมค้าาา?"

ตุลย์อ้าปากค้าง สมองของวิศวกรหนุ่มที่ปกติคำนวณวงจรไฟฟ้าได้แม่นยำ บัดนี้ชอร์ตดับไปชั่วขณะ

"ด... เดี๋ยว น้องพริกแกง พี่ไม่ใช่..."

"อย่ามาเรียกน้องนะ ฉันเป็นลูกค้า!" คนเมาไม่ฟังอีร้าค่าอีรม พริกแกงเขย่งปลายเท้าจนสุดความสูง สองแขนเรียวตวัดคล้องลำคอแกร่ง ก่อนจะฝังเขี้ยว... ใช่... เธอกัดลงบนซอกคอของตุลย์เต็มแรงจนชายหนุ่มสะดุ้งโหยง!

ตุลย์สูดปากด้วยความเจ็บปนเสียวซ่าน เขาพยายามจะแกะแขนปลาหมึกของเธอออก "ปล่อยก่อนพริกแกง พี่บอกว่าไม่ใช่..."

"เล่นตัวนี่หว่า!" พริกแกงผละหน้าออก ย่นจมูกใส่คนตัวโตอย่างขัดใจ "คิดว่าหล่อหรือไงฮะ! ถ้าเล่นตัวนัก ฉันไปซื้อคนอื่นก็ได้ เงินฉันหนานะโว้ย!"

พูดจบก็เตรียมจะสะบัดก้นเดินหนีไปหาเป้าหมายใหม่ แต่คำว่า 'ไปซื้อคนอื่น' ดันไปกระตุกต่อมหวงแหนของคนแอบรักเข้าอย่างจัง!

ตุลย์ขบกรามแน่น นัยน์ตาคมดุวาวโรจน์ขึ้นมาทันที "จะไปซื้อใครที่ไหนฮะ! ในเมื่อมาท้ากันขนาดนี้ ก็รับผิดชอบคำพูดตัวเองด้วยแล้วกัน!"

วิศวะหนุ่มไม่พูดเปล่า เขารวบเอวบางของพริกแกง ตวัดร่างเล็กขึ้นพาดบ่ากว้างอย่างง่ายดายราวกับแบกกระสอบนุ่น พริกแกงดิ้นขลุกขลัก ทุบหลังเขาดังอั้กๆ แต่ตุลย์ไม่สนใจ ชายหนุ่มก้าวยาวๆ ตรงดิ่งออกจากบาร์โฮสต์ทันที มือข้างหนึ่งล้วงสมาร์ตโฟนขึ้นมาพิมพ์ข้อความหาเพื่อนของพี่สาวฝาแฝดด้วยความรวดเร็ว

[ฝากหิ้วเจ๊กันย์กลับบ้านด้วย วันนี้กูไม่ว่างแล้ว มีธุระด่วนต้องจัดการ!]

...

ตัดกลับมาที่ปัจจุบัน

พริกแกงนั่งกอดเข่าอยู่บนเตียงนอน นัยน์ตาสวยเบิกกว้างเมื่อจิกซอว์ความทรงจำชิ้นสุดท้ายต่อกันจนสมบูรณ์

"ฉ... ฉัน... ฉันหิ้วโฮสต์มาเหรอเนี่ย!"

หญิงสาวยกมือขึ้นทึ้งผมตัวเองอย่างคนสติแตก ความปวดร้าวที่ช่วงล่างเป็นหลักฐานชั้นดีว่าเมื่อคืนเธอโดน 'โฮสต์หนุ่ม' คนนั้นบริการจนคุ้มค่าตัวไปแล้วเรียบร้อย!