บทที่ 83

            จากนั้นเขาก็ฉุดกระชากหญิงสาวออกมาจากร้านอาหาร เขาเปิดประตูรถพร้อมกับผลักตัวเธอเข้าไปในรถอย่างแรง ก่อนที่เขาจะเดินกลับไปขึ้นนั่งประจำที่คนขับ

            ปิยภัศร์พยายามอย่างยิ่งที่จะระงับอารมณ์โกรธที่พุ่งพล่านอยู่ในขณะนี้ เพราะเขารู้ว่าเธอไม่ได้เต็มใจที่จะออกมาเจอกับไอ้เสี่ยบ้ากามนั่น แต่เธอทำไปเพราะกลัวว่าจะเกิดผลเสียกับธุรกิจของเขา ชายหนุ่มขับรถออกไปด้วยความเร็ว

            ใบหน้าหล่อนั้นบึ้งตึง ด้วยความเคืองหญิงสาวที่ออกมาทานข้าวกับเสี่ยหื่นบ้ากามคนนั้นตามลำพัง เขาโทรศัพท์ส่วนตัวเพื่อสั่งให้ลูกน้องไปจัดการกับไอ้เสี่ยนั่นที่มันกล้ามาล้วงคองูเห่าและบังอาจมายุ่งกับผู้หญิงของเขาอีกด้วย ส่วนเมธาวีนั้นกลับรู้สึกว่ามีอาการประหลาดเกิดขึ้นกับเธอแบบที่ไม่เคยเป็นมาก่อน หญิงสาวมีความรู้สึกว่าเนื้อตัวร้อนรุ่มขึ้นมาโดยไม่ทราบสาเหตุ

            “ร้อนจังเลยค่ะทำไมฉันถึงร้อนแบบนี้ คุณเร่งแอร์อีกนิดได้ไหมคะ”

            ปิยภัศร์เร่งแอร์ให้แรงขึ้นตามที่เธอต้องการ ทั้งที่เขารู้สึกว่ามันเย็นอยู่แล้วด้วยซ้ำ หญิงสาวลูบไล้มือไปตามเนื้อตัวของตนเอง

            ‘เกิดอะไรขึ้นกับเรา!’

            เธอพยายามตั้งสติแต่มันกลับไม่สำเร็จ ตอนนี้เธอรู้สึกอยากให้ใครคนหนึ่งช่วยปลดปล่อยความต้องการจากตัวเธอ ดวงตาของเธอเริ่มหรี่ปรือ ใบหน้างามแดงก่ำ

            เธอเอียงไปซบท่อนแขนแข็งแรงของชายหนุ่ม มือเรียวเล็กของเธอแตะต้องไปบนท่อนแขนแข็งแรงนั้นอย่างลืมตัว จากนั้นก็ลูบไล้ไปตามร่างกายของเขา ขณะที่ปิยภัศร์กำลังขับรถมองตรงไปข้างหน้า เขารู้สึกได้ถึงมือนุ่มนวลของหญิงสาวที่ลูบคลำไปตามร่างกายของเขา ชายหนุ่มหันกลับมามองดูใบหน้างามที่เอนซบเขานั้นเอียงเข้ามาใกล้เขาทุกทีด้วยความแปลกใจ เพราะตามปกติแล้วเธอจะไม่เคยเป็นฝ่ายเริ่มก่อน มีแต่เขาเองที่เป็นฝ่ายเริ่มแล้วทำไมวันนี้ถึงดูแปลกไป

            "คุณไม่สบายหรือเปล่าตะวัน" ชายหนุ่มเอ่ยถามด้วยความห่วงใย เธอไม่ได้ตอบคำถามของเขาแต่กลับจูบปลายคางและซอกคอของเขาแทน ในขณะที่มือก็เริ่มที่จะซุกซนกับการลูบคลำที่ขอบกางเกงของเขา ชายหนุ่มดึงมือเธอไว้

            “คุณจะทำอะไรผมกำลังขับรถอยู่นะ”

            "ฉะ...ฉัน...เป็นอะไรก็ไม่รู้...คุณช่วยฉันด้วยสิทำไมมันถึงได้รู้สึกร้อนแบบนี้" ตอนนี้ยาเริ่มออกฤิทธิ์มากขึ้นจนเธอเองเกิดความรุ่มร้อน อยากให้เขาช่วยปลดปล่อยเธอจากความทรมานนี้ มือเล็กไต่ขึ้นไปบนอกกว้างของเขา ปิยภัศร์สะดุ้งเล็กน้อยเขาหันมามองดูกิริยาท่าทางของเมธาวี และก็พอจะเดาได้ว่าเกิดอะไรขึ้นกับเธอ

            "ไอ้หมอนั่นคงจะมอมยาคุณแน่นอนเลย ชั่วสิ้นดี" ชายหนุ่มกัดฟันกรอดด้วยความโกรธ เมื่อนึกไปถึงสิ่งที่เสี่ยหื่นคนนั้นทำกับเมธาวี ตอนนี้สิ่งที่เขาทำได้ก็คือพยายามเหยียบคันเร่งรถขับไปถึงบ้านให้เร็วที่สุด เพราะอาการของหญิงสาวกำลังหนักขึ้นทุกที ตอนนี้มือเรียวบางเริ่มป้วนเปี้ยนแถวเป้ากางเกงของเขา

            ปิยภัศร์ขับรถกลับบ้านด้วยความเร็วสูงด้วยรู้ดีว่าฤทธิ์ยาที่หญิงสาวโดนเข้าไปนั้นกำลังแสดงผลงานออกมา เขาขับรถมาจอดหน้าบ้านอย่างรีบร้อนจากนั้นก็รีบอุ้มร่างของเธอเดินเข้าไปในบ้านทันที ป้าวรรณตกใจเเมื่อเห็นชายหนุ่มอุ้มเมธาวีเข้ามาด้วยความรีบร้อน

            "เกิดอะไรขึ้นคะคุณภัศร์...คุณตะวันป็นอะไรไปคะ" ป้าวรรณเอ่ยถามด้วยท่าทีที่เป็นห่วงหญิงสาวไม่น้อย  

            "ตะวันไม่ได้เป็นอะไรมากหรอกครับป้าวรรณ แค่ไม่ค่อยสบายเท่านั้นเอง แต่ป้าวรรณไม่ต้องเป็นห่วงนะครับผมจะดูแลเธอเอง" ชายหนุ่มพูดพร้อมกับอุ้มหญิงสาวขึ้นไปบนห้องนอน

            "ช่วยฉันด้วย" หญิงสาวเอ่ยออกมาด้วยน้ำเสียงสั่นเครือ เธอเริ่มควบคุมตัวเองไม่อยู่ มือของเธอพยายามไขว่คว้าร่างกายที่แข็งแกร่งของเขา ปิยภัศร์อุ้มเธอมาวางลงบนเตียงนอน และก่อนที่เขาจะผละออกจากตัวเธอ เรือนร่างนุ่มหอมของเมธาวีก็เบียดกระแซะเข้ามา ริมฝีปากบางของเธอซุกไซ้ไปที่ซอกคอและทั่วแผงอกล่ำสันของเขาอย่างเรียกร้องต้องการ

            เธอลูบไล้สะเปะสะปะไปทั่วไล่ตั้งแต่อกขาวแข็งแรง ภายใต้เสื้อเชิ้ตสีฟ้าอ่อนตัวนั้นที่ปลดกระดุมลงมาเผยให้เห็นแผงอกล่ำบึก และล้วงลึกต่ำลงไปจนถึงหน้าท้องที่เต็มไปด้วยมัดกล้ามของเขาจนเขาเผลอเกร็งตัว มือของเขาพยายามจับเธอไว้ให้หยุด ปิยภัศร์รู้ดีว่าอีกฝ่ายทำไปเพราะฤทธิ์ของยาปลุกเซ็กส์

            เขาจะทำยังไงกับสถานการณ์อย่างนี้ดี สัมผัสของเมธาวีทำให้ปิยภัศร์เริ่มคิดอะไรไม่ออก เพราะเธอกำลังรุกไล่เขาจนเขาเริ่มจะทนไม่ไหว ชายหนุ่มผละจากร่างกายของเธอ มายืนมองร่างบางที่บิดกายไปมาแบบใช้ความคิด เขาดีดนิ้วออกมาเมื่อมองเห็นทางที่จะช่วยหญิงสาวได้

            "น้ำ...ใช่แล้ว...น้ำคงช่วยดับความร้อนรุ่มให้ตะวันได้” เขารีบเดินเข้าไปในห้องน้ำเพื่อที่จะเปิดน้ำ แต่ทันใดนั้นเองความคิดของเขาก็เปลี่ยนไป

            ‘มาคิดอีกทีเมื่อโอกาสแบบนี้มาถึงมือแล้วจะปล่อยผ่านไปง่ายๆ อย่างนั้นเหรอ…ถือโอกาสนี้รวบรัดให้ตะวันตกเป็นของเราซะเลยก็คงดีเหมือนกัน เพราะยังไงเรื่องแบบนี้มันก็จะต้องเกิดขึ้นอยู่แล้วไม่วันใดก็วันหนึ่ง เพียงแต่ว่าเมื่อไรเท่านั้นเอง’